Τα οικογενειακά κοσμήματα και η τρέχουσα αποστολή της Ελλάδας στη Σαουδική Αραβία

 👉Η εμπλοκή της CIA

στη σφοδρή αντιπαλότητα μεταξύ του Αριστοτέλη Ωνάση και του Σταύρου Νιάρχου είναι ένα από τα πιο καλά τεκμηριωμένα

παρασκήνια του Ψυχρού Πολέμου.

 Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και δικαστικές έρευνες επιβεβαιώνουν ότι η CIA, σε συνεργασία με τον Νιάρχο και τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, ενορχήστρωσε μια μυστική επιχείρηση για την οικονομική και προσωπική εξόντωση του Ωνάση.

Μεταγενέστερες δημοσιογραφικές έρευνες όπως μια μεγάλη αποκάλυψη του περιοδικού Playboy το 1978:Το δημοσίευμα αυτό προκάλεσε πάταγο, καθώς για πρώτη φορά κατονόμασε επώνυμα τους πρωταγωνιστές και τις σκοτεινές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την οικονομική εξόντωση του Έλληνα μεγιστάνα.

1. Η Συμφωνία της Τζέντα (1954) και η "Επιχείρηση Ωνάσης"

Το 1954, ο Ωνάσης υπέγραψε μια πρωτοποριακή συμφωνία με τον Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας (τη λεγόμενη Συμφωνία της Τζέντα). Η συμφωνία αυτή του έδινε το μονοπώλιο της μεταφοράς του σαουδαραβικού πετρελαίου με τα δικά του δεξαμενόπλοια.

• Η αντίδραση της CIA και του Νιάρχου: Η συμφωνία εξόργισε τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες (Aramco), την κυβέρνηση των ΗΠΑ αλλά και τον Σταύρο Νιάρχο, ο οποίος είδε τον μεγάλο του αντίπαλο να αποκτά τεράστιο προβάδισμα.
• Η επιστράτευση του Robert Maheu: Ο Νιάρχος, μέσω των γραφείων του στη Νέα Υόρκη, χρηματοδότησε τον Robert Maheu (πρώην πράκτορα του FBI και μετέπειτα συνεργάτη της CIA σε σκοτεινές υποθέσεις) με σκοπό να σαμποτάρει τον Ωνάση. 
• Οι μέθοδοι της CIA: Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η CIA ενέκρινε και βοήθησε την επιχείρηση. Οι τακτικές περιελάμβαναν:
  • Παράνομες συνακροάσεις (κοριούς): Τοποθετήθηκαν μικρόφωνα στο διαμέρισμα και το γραφείο του Ωνάση στη Νέα Υόρκη για να υποκλέπτουν τις επιχειρηματικές του κινήσεις.
  • Εκστρατεία λάσπης στα ΜΜΕ: Η CIA χρησιμοποίησε μια εφημερίδα στη Ρώμη (την οποία ήλεγχε κρυφά) για να δημοσιεύει δυσφημιστικά άρθρα κατά του Ωνάση.
  • Δικαστικός πόλεμος: Οι ΗΠΑ πίεσαν τον Ωνάση με δικαστικές διώξεις για δήθεν παράνομη αγορά αμερικανικών πλοίων (Liberty), αναγκάζοντάς τον τελικά να πληρώσει πρόστιμο 7 εκατομμυρίων δολαρίων. 

Η πίεση απέδωσε καρπούς και η συμφωνία του Ωνάση με τη Σαουδική Αραβία ακυρώθηκε το 1955.

Οι θεωρίες για τον θάνατο του Αλέξανδρου Ωνάση (1973)

Η εμπλοκή της CIA επανήλθε στο προσκήνιο με τον τραγικό θάνατο του μοναχογιού του Ωνάση, Αλέξανδρου, σε αεροπορικό δυστύχημα το 1973.

• Ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήταν πεπεισμένος μέχρι το τέλος της ζωής του ότι ο θάνατος του γιου του ήταν αποτέλεσμα σαμποτάζ.
• Παρότι κυκλοφόρησαν έντονες θεωρίες συνωμοσίας που ενέπλεκαν τη CIA, την ελληνική Χούντα (με την οποία ο Νιάρχος είχε στενές οικονομικές σχέσεις εκείνη την περίοδο) ή ακόμα και τον ίδιο τον Νιάρχο, καμία επίσημη απόδειξη δεν έχει επιβεβαιώσει τη συμμετοχή της CIA στο συγκεκριμένο δυστύχημα. Οι τεχνικοί της Ολυμπιακής που είχαν κατηγορηθεί για αμέλεια τελικά αθωώθηκαν.
  
  Τα «Οικογενειακά Κοσμήματα» (Family Jewels) είναι μια διαβόητη συλλογή 693 αποχαρακτηρισμένων σελίδων της CIA, η οποία συντάχθηκε το 1973 μετά από εντολή του τότε διευθυντή της υπηρεσίας, Τζέιμς Σλέσιντζερ. Ο Σλέσιντζερ ζήτησε από τους υπαλλήλους να καταγράψουν όλες τις παράνομες, αντικαταστατικές ή ηθικά επιλήψιμες επιχειρήσεις που είχε πραγματοποιήσει η CIA από τη δεκαετία του 1950 έως τότε.
  Τα έγγραφα αυτά ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μετά από δεκαετίες μυστικότητας (το μεγαλύτερο μέρος τους αποχαρακτηρίστηκε επίσημα το 2007), επιβεβαιώνοντας μερικές από τις πιο σκοτεινές σελίδες του Ψυχρού Πολέμου: από απόπειρες δολοφονίας ξένων ηγετών (όπως του Φιντέλ Κάστρο) και πειράματα σε ανθρώπους, μέχρι εγχώρια κατασκοπεία.
  Μέσα σε αυτό το πλαίσιο παράνομων δραστηριοτήτων εντάσσεται και η συστηματική επιχείρηση εξόντωσης του Αριστοτέλη Ωνάση.

  Όταν το 1974 ο δημοσιογράφος Σέιμουρ Χερς της εφημερίδας The New York Times αποκάλυψε την ύπαρξη αυτών των αναφορών, προκλήθηκε τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο στις ΗΠΑ. Ανάγκασε το αμερικανικό Κογκρέσο να ξεκινήσει σαρωτικές έρευνες για τις μυστικές υπηρεσίες. 

  Για την ελληνική ιστορία, τα Family Jewels αποτελούν την απόλυτη γραπτή απόδειξη

Γιατί ο Ιωάννης Μεταξάς δεν είπε ΌΧΙ.

 

Η άποψη ότι ο Ιωάννης Μεταξάς «ποτέ δεν είπε

το ΟΧΙ» βασίζεται σε μια  

👉ιστορική και κυριολεκτική πραγματικότητα👈 της διπλωματίας, καθώς η απάντησή του στον Ιταλό πρέσβη δεν περιείχε τη συγκεκριμένη ελληνική λέξη.

Στην πραγματικότητα, το περιεχόμενο και η ουσία της στάσης του αναλύονται στα εξής επίπεδα:

1. Η πραγματική φράση στα Γαλλικά

Όταν ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι επισκέφθηκε τον Μεταξά στις 3:00 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 παραδίδοντάς του το τελεσίγραφο, ο Έλληνας δικτάτορας δεν απάντησε με τη λέξη «Όχι». Χρησιμοποίησε τη γαλλική γλώσσα, η οποία ήταν τότε η επίσημη γλώσσα της διπλωματίας, και είπε την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre» («Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος»). Η φράση αυτή αποτελούσε την άμεση και ξεκάθαρη απόρριψη των ιταλικών αξιώσεων, αναγνωρίζοντας ότι η μόνη εναλλακτική ήταν η ένοπλη σύγκρουση. 

2. Πώς καθιερώθηκε η λέξη «ΟΧΙ»;

Η μονολεκτική απάντηση «ΟΧΙ» δεν ειπώθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες εκείνο το βράδυ, αλλά διαμορφώθηκε και παγιώθηκε από τον ελληνικό τύπο και το λαϊκό αίσθημα τις επόμενες ημέρες. 

• Οι εφημερίδες της εποχής χρησιμοποίησαν τη λέξη «ΟΧΙ» στους πηχυαίους τίτλους τους για να συμπυκνώσουν με τρόπο απόλυτο, λακωνικό και εκκωφαντικό την άρνηση της Ελλάδας να παραδοθεί.
• Ο ελληνικός λαός υιοθέτησε αμέσως τη λέξη αυτή, μετατρέποντάς την σε εθνικό σύνθημα κατά τις αυθόρμητες διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας. 

3. Το πολιτικό και γεωστρατηγικό υπόβαθρο

Από τον Οικονομικό του Ξενοφώντα στη γραμμή παραγωγής του Χένρι Φορντ

 Αν και ο Ξενοφώντας έζησε σε μια εποχή με απλή, κυρίως αγροτική οικονομία, οι ιδέες του θεωρούνται «πρωτοποριακά έμβρυα» της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης. Πολλοί σύγχρονοι οικονομολόγοι αναγνωρίζουν ότι έθεσε τις βάσεις για έννοιες που αναλύθηκαν επίσημα αιώνες αργότερα, από τον Άνταμ Σμιθ μέχρι τις σύγχρονες θεωρίες του Management.

 Η σύνδεση ανάμεσα στη σκέψη του αρχαίου Έλληνα στοχαστή

και τη γραμμή παραγωγής του Χένρι Φορντ (Henry Ford) στις αρχές του 20ού αιώνα είναι άμεση και εντυπωσιακή.

 Ο αρχαίος στρατηγός, ιστορικός και φιλόσοφος Ξενοφώντας  υπήρξε ο πρώτος στην ιστορία που χρησιμοποίησε τον όρο «Οικονομία» με τη μορφή επιστήμης. Μέσα από τα έργα του, και κυρίως τον διάλογο «Οικονομικός» και την πραγματεία «Πόροι ἢ περὶ προσόδων», έθεσε τις βάσεις για τη διαχείριση του πλούτου, της εργασίας και των δημόσιων εσόδων.

Λόγω της στρατιωτικής του ιδιότητας, η προσέγγισή του ήταν άκρως πρακτική, πειθαρχημένη και οργανωτική, συνδέοντας την οικονομική επιτυχία με την ηθική και τη χρηστή διοίκηση. 

---

1. «Οικονομικός»: Η Διαχείριση του Οίκου και της Γεωργίας

Στο έργο αυτό, ο Σωκράτης συζητά με τον Κριτόβουλο και τον εύπορο αγρότη Ισχόμαχο. Η λέξη «οικονομία» ερμηνεύεται κυριολεκτικά: οίκος (σπίτι/περιουσία) + νέμω (διαχειρίζομαι).

• Ορισμός του Πλούτου: Ο Ξενοφών τονίζει ότι «χρήματα» είναι μόνο όσα πράγματα ξέρουμε να χρησιμοποιούμε σωστά και μας ωφελούν. Αν κάποιος έχει χρήματα αλλά καταστρέφει την υγεία ή το μυαλό του με αυτά, τότε δεν είναι πλούτος. 
• Καταμερισμός Εργασίας & Διοίκηση: Εισάγει πρώτος την έννοια της αποτελεσματικότητας. Αναλύει τη σημασία της οργάνωσης («ευταξίας») στο νοικοκυριό και την ανάθεση ρόλων, ενώ προτείνει τη χρήση κινήτρων και επιβραβεύσεων για την παρακίνηση των εργατών/δούλων. 
• Ο Ρόλος της Γυναίκας:

Περὶ τοῦ Εἶ τοῦ ἐν Δελφοῖς-Ο Αμμώνιος ο Αθηναίος (ή Αμμώνιος ο Λαμπρεύς)

 Ο Αμμώνιος ο Αθηναίος (ή Αμμώνιος ο Λαμπρεύς)

Ο Αμμώνιος ο Αθηναίος (ή Αμμώνιος ο Λαμπρεύς) ήταν σημαντικός φιλόσοφος του 1ου αιώνα  ο οποίος έμεινε στην ιστορία κυρίως ως ο δάσκαλος του σπουδαίου ιστορικού, βιογράφου και φιλοσόφου Πλουτάρχου. 

Η σχέση τους και τα βασικά στοιχεία για τον Αμμώνιο συνοψίζονται στα εξής:

• Η διδασκαλία του: Ο Πλούταρχος σπούδασε μαθηματικά και φιλοσοφία στην Αθήνα υπό την καθοδήγηση του Αμμωνίου γύρω στα έτη 66–67, κατά την περίοδο που ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας επισκέφθηκε την Ελλάδα. 
• Φιλοσοφική κατεύθυνση: Αν και ορισμένες αρχαίες πηγές τον αποκαλούν «Περιπατητικό» λόγω της βαθιάς γνώσης του γύρω από το έργο του Αριστοτέλη, ο Αμμώνιος θεωρείται κατά βάση Πλατωνικός φιλόσοφος. Δίδαξε στην Αθήνα, πιθανότατα στον χώρο της αρχαίας Πλατωνικής Ακαδημίας. 
• Η παρουσία του στα έργα του Πλουτάρχου: Ο Πλούταρχος έτρεφε τεράστιο σεβασμό για τον δάσκαλό του. Μάλιστα, τον μετέτρεψε σε κεντρικό πρόσωπο (συνομιλητή) σε αρκετούς από τους φιλοσοφικούς διαλόγους στα Ηθικά του  όπως:
  • Στο διάλογο «Περὶ τοῦ Εἶ τοῦ ἐν Δελφοῖς».

Η «Αθήνα του Ίζαρ» Μια μικρή «Ελλάδα» στη Βαυαρία

 

Το Μόναχο αποκαλείται συχνά «η Αθήνα του Ίζαρ»

(Isar-Athen) λόγω της πλούσιας νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του και της βαθιάς επίδρασης

του ελληνικού πολιτισμού.

Πώς προέκυψε ο χαρακτηρισμός

• Ο ρόλος του Λουδοβίκου Α΄: Τον 19ο αιώνα, ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α΄ (πατέρας του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα) έτρεφε τεράστια αγάπη για την Αρχαία Ελλάδα.
• Νεοκλασικά κτίσματα: Υπό την επιρροή του, το Μόναχο μεταμορφώθηκε αρχιτεκτονικά με κτίρια και μνημεία εμπνευσμένα από την Αθήνα. 
• Εμβληματικά σημεία: Η πλατεία Königsplatz (με τα νεοκλασικά της κτίρια που θυμίζουν την Ακρόπολη) και τα μουσεία της πόλης αποτελούν τα βασικότερα δείγματα αυτής της επιρροής.
•  Η πλατεία Königsplatz στο Μόναχο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Leo von Klenze με άμεση έμπνευση από την Ακρόπολη της Αθήνας, κατόπιν εντολής του φιλέλληνα βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός αρχιτεκτονικού συνόλου που θα μετέτρεπε το Μόναχο σε μια «Αθήνα του Ίζαρ». 
  Τα Προπύλαια του Μονάχου (Propyläen)
  Το πιο εμβληματικό μνημείο της πλατείας είναι τα Προπύλαια, μια μνημειώδης πύλη στη δυτική πλευρά της Königsplatz.
• Αρχιτεκτονική αντιγραφή: Το οικοδόμημα (χτίστηκε μεταξύ 1854–1862) αποτελεί πιστή αναπαράσταση της δομής των Προπυλαίων της Αθηναϊκής Ακρόπολης. Ακολουθεί τον αυστηρό δωρικό ρυθμό εξωτερικά, ενώ στο εσωτερικό του χρησιμοποιήθηκαν κομψές κολόνες ιωνικού ρυθμού, ακριβώς όπως έκανε ο Μνησικλής στην αρχαία Αθήνα. 
• Μνημείο για την Ελλάδα: Ο Λουδοβίκος Α΄ χρηματοδότησε το έργο από την προσωπική του περιουσία. Το αφιέρωσε στην άνοδο του γιου του, Όθωνα, στον ελληνικό θρόνο, αλλά και ως μνημείο τιμής για την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Οι ανάγλυφες παραστάσεις και οι ζωφόροι του κτιρίου απεικονίζουν σκηνές από τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. 

Η «Ακρόπολη» του Μονάχου

Η πλατεία λειτουργεί ως ένας ολοκληρωμένος «ιερός βράχος» της

Gods in Color-Ο περίφημος «Τοξότης της Αίγινας»

 

Ο περίφημος

«Τοξότης της Αίγινας»

 

(που ταυτίζεται με τον Τρώα πρίγκιπα Πάρη) από το δυτικό αέτωμα του Ναού της Αφαίας στην Αίγινα 

(περ. 480 π.x.x.) αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά παγκόσμια σύμβολα για τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής πολυχρωμίας. Τα γλυπτά του ναού φυλάσσονται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου.
Μέσα από πρωτοποριακές επιστημονικές αναλύσεις και τη διάσημη διεθνή έκθεση «Gods in Color» (Σε χρώμα) των Vinzenz Brinkmann και Ulrike Koch-Brinkmann, η εντυπωσιακή και εξαιρετικά πλούσια χρωματική παλέτα του Τοξότη έχει

«Κεφαλή Weber-Laborde» ένα παράθυρο για την άμεση επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα

 Το 2026, το νομικό τοπίο άλλαξε.

 Η Γαλλία ψήφισε έναν νέο νόμο για την επιστροφή πολιτιστικών αγαθών που αποκτήθηκαν υπό συνθήκες ανισότητας. Επειδή η μετόπη αγοράστηκε το 1818 και η κεφαλή Laborde το 1928 (μετά το χρονικό όριο του 1815 που θέτει ο νόμος), ανοίγει πλέον

ο νομικός δρόμος για τον οριστικό επαναπατρισμό τους στην Ελλάδα, γεγονός που ενδέχεται να στερήσει από το Λούβρο αυτά τα πολύτιμα εκθέματα στο άμεσο μέλλον.

 

Ο νέος γαλλικός νόμος (Νόμος 2026-351 της 9ης Μαΐου 2026) για την «Επιστροφή Πολιτιστικών Αγαθών που αποτέλεσαν αντικείμενο Παράνομης Ιδιοποίησης» αλλάζει ριζικά τα δεδομένα. Δημιουργεί ένα ισχυρό νομικό δεδικασμένο στην Ευρώπη, το οποίο αυξάνει την πίεση προς το Λονδίνο, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει ένα παράθυρο για την άμεση επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα που κατέχει το Λούβρο. 

Ο νόμος επηρεάζει τη μάχη της Ελλάδας με τρεις συγκεκριμένους τρόπους:

1. Παρακάμπτει το «Απαραβίαστο» των Μουσείων (Inalienability)

Μέχρι σήμερα, τόσο η Γαλλία όσο και η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποιούσαν το ίδιο ακριβώς νομικό επιχείρημα: ότι οι εθνικές συλλογές τους είναι «αναπαλλοτρίωτες» (inalienable) και κανένα μουσείο δεν έχει το δικαίωμα να δωρίσει ή να πουλήσει εκθέματα. 

• Η ανατροπή:

Η "παρεξήγηση" με την Εκκλησία

 Το βίντεο του Κώστα Γαβρά

για τον Παρθενώνα

είναι μια σύντομη ταινία κινουμένων σχεδίων (animation) που παρουσιάζει την ιστορική πορεία του μνημείου, από τη δημιουργία του στην αρχαία Αθήνα μέχρι τις καταστροφές που υπέστη ανά τους αιώνες.

 

Το συγκεκριμένο φιλμ δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, όμως προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από την Εκκλησία της Ελλάδος. Ο λόγος ήταν μια σκηνή διάρκειας λίγων δευτερολέπτων, η οποία απεικόνιζε ρασοφόρους (πρώιμους χριστιανούς) να καταστρέφουν τα γλυπτά του Παρθενώνα κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Μετά από πιέσεις, η διοίκηση του μουσείου αφαίρεσε αρχικά τη σκηνή, γεγονός που οδήγησε σε δημόσια διαμαρτυρία του ίδιου του Κώστα Γαβρά, ο οποίος έκανε λόγο για λογοκρισία. Μετά τη γενικευμένη κατακραυγή, η σκηνή αποκαταστάθηκε και το βίντεο προβάλλεται πλέον ολόκληρο.

Ναι, ο Κώστας Γαβράς έχει ιστορικό δίκιο όσον αφορά την ουσία των γεγονότων, καθώς η καταστροφή και ο αποπελεκισμός αρχαίων γλυπτών από χριστιανούς κατά την ύστερη αρχαιότητα και τους πρώιμους βυζαντινούς χρόνους είναι ένα αναμφισβήτητο και επιστημονικά τεκμηριωμένο ιστορικό γεγονός. 

Η ιστορική πραγματικότητα πίσω από τη συγκεκριμένη σκηνή συνοψίζεται στα εξής σημεία:

Η επιστροφή του Βασιλιά.

 

Ο μιθριδατισμός σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως μεταφορικά για τη σταδιακή ψυχική, κοινωνική ή πολιτική απευαισθητοποίηση απέναντι σε κάτι επιβλαβές, άδικο ή τραγικό.

Η έννοια σήμερα

• Αρχική σημασία: Προέρχεται από τον

Μιθριδάτη ΣΤ' τον Μέγα,

ο οποίος έπαιρνε μικρές, μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου για να αποκτήσει ανοσία.

• Ψυχολογική και κοινωνική διάσταση: Στη σύγχρονη εποχή, ο όρος περιγράφει πώς οι άνθρωποι συνηθίζουν την κρίση, την ακρίβεια, την πολιτική απαξίωση, την παραβίαση δικαιωμάτων ή τη συνεχή ροή ειδήσεων για τραγωδίες και πολέμους.

• Αποτέλεσμα: Η συνεχής έκθεση σε αρνητικά φαινόμενα δεν προκαλεί πλέον έντονη αντίδραση ή οργή, αλλά φέρνει απάθεια, συναισθηματικό μούδιασμα και ανοχή σε καταστάσεις που κανονικά θα θεωρούνταν απαράδεκτες.

Βασικές μορφές του σύγχρονου μιθριδατισμού

• Κοινωνικός / Πολιτικός μιθριδατισμός:

Η καθέλκυση της «Συρακουσίας»

 Η «Συρακουσία»

ήταν το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο πλοίο της αρχαιότητας, ένα πραγματικό ναυπηγικό «θαύμα», το οποίο σχεδιάστηκε από τον Αρχιμήδη.

 

για τον τύραννο των Συρακουσών, Ιέρωνα Β'. Το πλοίο αυτό, που έμοιαζε με πλωτή πόλη ή ένα αρχαίο «κρουαζιερόπλοιο», κατασκευάστηκε για να επιδείξει την ισχύ και την τεχνολογική υπεροχή των Συρακουσών

 Η καθέλκυση της «Συρακουσίας» αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα επιτεύγματα της μηχανικής, καθώς το βάρος του πλοίου (περίπου 2.000 τόνοι) καθιστούσε αδύνατο να μετακινηθεί με τις παραδοσιακές μεθόδους της εποχής, ακόμα και με τη δύναμη εκατοντάδων ανδρών

Η κατασκευή της «Συρακουσίας» ήταν το αποτέλεσμα μιας στενής συνεργασίας τριών διαφορετικών ανθρώπων: 

1. Ο Ναυπηγός (Κατασκευαστής): Το πλοίο υλοποιήθηκε και χτίστηκε από τον Αρχία τον Κορίνθιο. Ήταν ο αρχιναυπηγός που ανέλαβε να μετατρέψει τα πρωτοποριακά σχέδια σε πραγματικότητα, επιβλέποντας περίπου 300 τεχνίτες και εργάτες που δούλευαν ασταμάτητα για έναν ολόκληρο χρόνο. 
2. Ο Γενικός Σχεδιαστής / Μηχανικός: Ο Αρχιμήδης ήταν ο άνθρωπος που συνέλαβε την ιδέα των μηχανικών συστημάτων, σχεδίασε τις καινοτομίες του πλοίου (όπως ο κοχλίας, οι αμυντικοί καταπέλτες και το σύστημα καθέλκυσης) και