Ο τάφος του Ξέρξη

-Στο ισλαμικό Ιράν, υπάρχουν στην
νεκρόπολη Νάγκσε Ροστάμ που δεσπόζει στη πεδιάδα της Περσέπολης τέσσερις λαξεμένοι
βασιλικοί τάφοι: του Ξέρξη Α΄, του Δαρείου Α΄, του Αρταξέρξη Α΄ και του Δαρείου Β...
Σχετικό θέμα:Ο τάφος του Λεωνίδα στην Σπάρτη

Λάας μία εκ των αρχαιοτέρων Ελληνικών πόλεων.

Οἳ δ᾽ εἶχον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν,
Φᾶρίν τε Σπάρτην τε πολυτρήρωνά τε Μέσσην,
Βρυσειάς τ᾽ ἐνέμοντο καὶ Αὐγειὰς ἐρατεινάς,
οἵ τ᾽ ἄρ᾽ Ἀμύκλας εἶχον Ἕλος τ᾽ ἔφαλον πτολίεθρον,
οἵ τε Λάαν εἶχον ἠδ᾽ Οἴτυλον ἀμφενέμοντο,
Τών οι αδελφός ήρχε βοήν αγαθός
Μενέλαος εξήκοντα νεών
Ομήρου Ιλιάς Β 581-587


Άποψη της ανατολικής κοιλάδας από το κάστρο στο βάθος η θάλασσα στο βαθύ

Η ουσιαστική η αναφορά του ποιητή των ποιητών, στην αρχαιότατη πόλη της δυτικής πλευράς του Λακωνικού κόλπου στην Κάτω Μάνη, επισημαίνει την αρχαιότητα και την αξία της πόλεως, μεταξύ των άλλων στην περιοχή.
Ποιος θα παραβλέψει την σημαντικότητα της πόλεως που εντάχθηκε στην αναφορά του Ομήρου, σε ένα από τα μεγαλύτερα έργα της παγκοσμίου λογοτεχνίας.
Ποιος θα παραβλέψει επίσης την περιγραφή του Παυσανία, κατά την περιήγησή του περί το 160 μ.χ, «Τά δε εν δεξιά Γυθείου Λάς εστί», αλλά και την αναφορά και την επεξήγηση της ονομασίας από τον Στέφανο Βυζάντιο το 6ο μ.χ αιώνα «Κείται δέ επί πέτρας υψηλής, διό καί Λά καλείται»
Απείχε η πόλη 10 στάδια (1.850 μ.) από την θάλασσα και 40 στάδια από το Γύθειο (7.400 μ.). Γεωγραφικά, μετά την γεωμετρική εποχή, οικιστικά κάλυπτε την περιοχή μεταξύ των βουνών Ασία, Ίλιον, Κνακάδιον, σύμφωνα με τον Παυσανία, αλλά η επικράτεια της είναι φυσικό να κάλυπτε....συνέχεια στην πηγή...

Σχετικό θέμα:

Μια ξεχασμένη „.απόκρυφη“ πολιτεία, με άγνωστη ιστορίa

Ζώσιμου: Ιστορία Νέα

Η ιστορία της Ύστερης Αρχαιότητας, γραμμένη από τον τελευταίο Εθνικό Έλληνα συγγραφέα Ζώσιμο, είναι η μοναδική ελληνική (μη λατινική και μη εκκλησιαστική) ιστορική πηγή που διαθέτουμε για τον κρίσιμο και ταραγμένο τέταρτο αιώνα μ.Χ.
Η Νέα Ιστορία του Ζώσιμου φθάνει μέχρι την άλωση της Ρώμης από τον Αλάριχο. Έχει προηγηθεί μια κρίσιμη εκατονταετία γεμάτη εμφυλίους πολέμους, χριστιανική μισαλλοδοξία, διαφθορά, καταστροφικές βαρβαρικές επιδρομές, σφετερισμούς εξουσίας, κοντόφθαλμους και σκληρούς αυτοκράτορες όπως ο Κωνσταντίνος, ο Θεοδόσιος, ο Ονώριος...
Ανάμεσα σε όλα αυτά θα λάμψει σαν ήλιος η σύντομη βασιλεία του Ιουλιανού. Με τον πρόωρο θάνατό του θα σβήσει κάθε ελπίδα αναγέννησης του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού: ο κόσμος δρασκελίζει το κατώφλι του Μεσαίωνα, και οι λίγοι Εθνικοί που απέμειναν αναζητούν τα αίτια της εκβαρβάρωσης στην επικράτηση του χριστιανισμού και στην εγκατάλειψη της αρχαίας θρησκείας..

Ο Ιστορικός Ζώσιμος ήταν ο τελευταίος εθνικός Έλληνας συγγραφέας, δεδηλωμένος αντίπαλος του χριστιανισμού (Bossuer), ο οποίος περιγράφει στο μοναδικό σωζόμενο μη λατινικό και μη χριστιανικό έργο του, την «Ιστορία Νέα», τα γεγονότα του 4ου αιώνα μ.Χ. στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ένα αντίγραφο αυτού του έργου που γράφτηκε στα χρόνια μεταξύ 498 και 518 μ.Χ., είχε διασωθεί στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού και, παρότι είχε απαγορευτεί ακόμα και η ανάγνωσή του, εκδόθηκε κατά καιρούς σε διάφορες γλώσσες. Πρόσφατα κυκλοφόρησε αυτό το έργο του Ζώσιμου από τις εκδόσεις «Θύραθεν», μεταφρασμένο στα νέα ελληνικά και σχολιασμένο.

Στο Βιβλίο Β’ αυτού του έργου περιγράφει ο Ζώσιμος πώς επέλεξε ο Κωνσταντίνος το χριστιανισμό ως θρησκεία του κράτους, αν και ο ίδιος ήταν Μιθραϊστής. Στη σχολική, προπαγανδιστική εκδοχή της ιστορίας μαθαίνουμε ότι ο «μέγας» Κων/νος, κατά μία εκδοχή ονειρεύτηκε στον ύπνο του το δίγραμμα ΧΡ, που σήμαινε τον Ιησού Χριστό, κατά μία άλλη δε είδε σε οραματισμό στον ημερήσιο ουρανό το σύμβολο του σταυρού με την επιγραφή «εν τούτω νίκα» - μυθοπλασίες που στηρίζονται σε περιγραφές των χριστιανών συγγραφέων Λακτάντιου και Ευσέβιου. Ο Ζώσιμος δίνει μια διαφορετική εκδοχή, η οποία τεκμηριώνεται με τις εγκληματικές δραστηριότητες του Κων/νου και τη δεισιδαιμονική πραγματικότητα εκείνης της εποχής (εννοείται ότι πλήρης εικόνα αποκομίζεται μόνο με την ανάγνωση του βιβλίου):

«… [Ο Κων/νος] επισκέφτηκε τη Ρώμη, γεμάτος αλαζονεία πλέον [μετά την καθυπόταξη και δολοφονία του γαμπρού του Λικίνιου και] στοχάστηκε πως θα έπρεπε να ξεκινήσει την ανόσια δράση του πρώτα μέσα από το ίδιο του το σπίτι: Επειδή υποψιάστηκε τον γιο του Κρίσπο –ο οποίος, όπως προαναφέρθηκε, είχε αξιωθεί να γίνει Καίσαρας-, ότι είχε ερωτικές σχέσεις με τη μητριά του [σύζυγο του Κων/νου] Φαύστα, τον σκότωσε χωρίς καν να λογαριάσει τον φυσικό νόμο της συγγένειας που τους συνέδεε. Και επειδή η μητέρα του Κων/νου, η Ελένη, υπέφερε πολύ με το κακό που είχε συμβεί και ήταν απαρηγόρητη για το φόνο του νέου, ο Κων/νος, για να την παρηγορήσει, υποτίθεται, πήγε να θεραπεύσει το κακό, διαπράττοντας κι άλλο μεγαλύτερο. Παράγγειλε να υπερθερμάνουν ένα λουτρό, μέσα στο οποίο έκλεισε τη Φαύστα, για να τη βγάλει αργότερα νεκρή.

Συνειδητοποιώντας και ο ίδιος το βάρος των πράξεών του και τις καταπατήσεις των όρκων του, απευθύνθηκε στους [εθνικούς] ιερείς για να ζητήσει άφεση και καθαρμό. Κι όταν εκείνοι του είπαν ότι δεν υπάρχει τρόπος να εξιλεωθούν τόσο μεγάλα εγκλήματα, βρέθηκε κάποιος Αιγύπτιος που είχε έρθει στη Ρώμη από την Ισπανία και είχε εξοικειωθεί με τις γυναίκες του παλατιού, ο οποίος συναντήθηκε με τον Κων/νο και τον διαβεβαίωσε ότι το χριστιανικό δόγμα μπορεί να απαλείψει οποιαδήποτε εσφαλμένη πράξη και ότι επαγγέλλεται ότι θα απαλλάξει αμέσως από όλα τα κρίματά του τον ασεβή που θα ασπαστεί τον χριστιανισμό.

Ο Κων/νος αποδέχθηκε με περισσή ευκολία τις προτάσεις του, απαρνήθηκε την πατροπαράδοτη λατρεία και προσχώρησε σ’ αυτήν που προπαγάνδιζε ο Αιγύπτιος – και ως πρώτο δείγμα ασέβειας άρχισε να υποψιάζεται τους μάντεις. Κι αυτό, επειδή η μαντική σε πολλές περιπτώσεις είχε προβλέψει για λογαριασμό του ευτυχείς εξελίξεις και επαληθεύτηκε, και τώρα ο ίδιος φοβόταν μήπως κάποιοι άλλοι ρωτήσουν τους μάντεις και πληροφορηθούν για κάτι που θα μπορούσε να αποβεί σε βάρος του . και με το σκεπτικό αυτό στράφηκε στην κατάργησή της.

Κι όταν ήρθε ο καιρός για την πατροπαράδοτη γιορτή [Σεκουλάρια], όπου ο στρατός ανεβαίνει στο Καπιτώλιο και τηρεί το έθιμο, ο Κων/νος αρχικά πήρε μέρος, γιατί φοβήθηκε τους στρατιώτες . αλλά όταν ο Αιγύπτιος του παρουσίασε μια εικόνα που περιγελούσε τη γιορτή με τον πιο επιπόλαιο τρόπο, ο Κων/νος κράτησε αποστάσεις από την ιεροτελεστία, ξεσηκώνοντας έτσι εναντίον του το μίσος του λαού και της συγκλήτου.»

Στη συνέχεια περιγράφει ο Ζώσιμος τις προσπάθειες αναζήτησης νέας πρωτεύουσας για το κράτος, επειδή «όλος ο κόσμος» στη Ρώμη «εκτόξευε εναντίον του βλαστήμιες».

Και το «Αγιο Φως»...

Ο Ζώσιμος, ιστορεί με ευλάβεια, ως εθνικός, («Νέα Ιστορία», Α΄ κεφ. 58) φαινόμενο σε ναό της Αφροδίτης κοντά στην Ηλιούπολη της Συρίας, όπου εμφανιζόταν πυρ στον αέρα, πότε σφαιροειδές, πότε δε σε σχήμα λαμπάδας. Αναφέρει επίσης, ότι οι ιερείς θησαύριζαν με το χρυσάφι, το ασήμι και τα υφάσματα, που έφερναν οι επισκέπτες του ναού.

(«Άφακα χωρίον εστίν μέσον Ηλιουπόλεώς τε και Βύβλου, καθ’ ο ναός Αφροδίτης Αφακίτιδος ίδρυται· τούτου πλησίον λίμνη τις έστιν εοικυία χειροποιήτω δεξαμενή κατά μεν ουν το ιερόν και τους πλησιάζοντας τόπους πυρ επί του αέρος λαμπάδος η σφαίρας φαίνεται δίκην, συνόδων εν τω τόπω χρόνοις τακτοίς γινομένων, όπερ και μέχρι των καθ’ ημάς εφαίνετο χρόνων. Εν δε τη λίμνη εις τιμήν της θεάς δώρα προσέφερον οι συνιόντες εκ τε χρυσού και αργύρου πεποιημένα, και υφάσματα μέντοι λίνου τε και βύσσου και άλλης ύλης τιμιωτέρας.»

Βιβλιογραφικά στοιχεία:

Ζώσιμος: «Νέα Ιστορία», Μετάφραση: Γ.Αβραμίδης, Θ. Καλαϊτζάκης, Πρόλογος: Αλέξιος Σαββίδης, Εισαγωγή- Σχόλια: Θ. Καλαϊτζάκης, σελ. 445, «Θύραθεν Εκδόσεις», Θεσ/νίκη 2007, ISBN: 978 960 8097 322.

Πηγές:

http://sfrang.blogspot.com/2007/09/blog-post_8528.html, http://freeinquiry.gr/product.php?id=5&page=60, http://www.thyrathen.gr/viewcat.php?id=4&act=1

Agora

δείτε το τρέιλερ στο επίσημο sait!!!!! Εδώ

Για αυτούς που ανυπομονούν... Ορισμένες σκόρπιες σκηνές:

Η Χελώνα

Η Χελώνα στην Ελληνική μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χελώνη είναι γνωστή μία Ορεάδα Νύμφη από την Αρκαδία, ή απλώς μία νέα κοπέλα, που κάποτε, σύμφωνα με μύθο του Αισώπου, έκανε το λάθος να μην καταδεχθεί να παραστεί στους θεϊκούς γάμους του Δία και της `Ηρας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Χελώνη πήγε στους γάμους, αλλά ήταν άτακτη και ασεβής. Για να την τιμωρήσουν για την περιφρόνησή της αυτή, οι θεοί την μεταμόρφωσαν στο ομώνυμο ζώο, τη χελώνα, καταδικάζοντάς την έτσι σε αιώνια σιωπή (η χελώνα συμβόλιζε τη σιγή στην αρχαία Ελλάδα). Από το κέλυφός της ο θεός Ερμής αργότερα θα κατασκεύαζε την πρώτη λύρα τεντώνοντας χορδές στην κοίλη πλευρά του.
Επίσης κατά την ελληνική μυθολογία η Δρυόπη ήταν κόρη του βασιλιά Δρύοπα, που φύλαγε τα κοπάδια του πατέρα της κοντά στο όρος Οίτη. Οι Αμαδρυάδες την προσέλκυσαν στις συντροφιές τους και της δίδαξαν τους χορούς και τα τραγούδια που άρεσαν στους θεούς. Σε αυτό το περιβάλλον την είδε ο θεός Απόλλων και την ερωτεύθηκε. Για να την πλησιάσει, μεταμορφώθηκε σε χελώνα. Οι κόρες διασκέδασαν με το ζώο και τελικώς η Δρυόπη το μετέφερε στο ανάκτορο του Δρύοπα. Σε κατάλληλη ευκαιρία ο Απόλλων μεταμορφώθηκε από χελώνα σε φίδι και ενώθηκε με τη Δρυόπη, η οποία κατατρομαγμένη δεν είπε λέξη στους γονείς της. Παντρεύτηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν τον Ανδραίμονα, γιο του Οξύλου. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο Άμφισσος, που ίδρυσε την ομώνυμη πόλη. Αυτοί οι μύθοι είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για την χελώνα, στην ελληνική μυθολογία
Η χελώνα και η ... κεφαλαιοκρατία
Ο βασιλιάς Φείδων έπλασε τα ασημένια νομίσματα στην Αίγινα, στο ναό της θεάς της φρόνησης και του πολέμου Αθηνάς Αφαίας, και χάραξε τα νομίσματα με μια Χελώνα, η οποία χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως σύμβολο της κεφαλαιοκρατίας. Τα νομίσματα Χελώνες ήταν το πρώτο μέσο ανταλλαγής που δεν υποστηρίχτηκε από ένα πραγματικό αγαθό αξίας. Έγιναν αποδεκτά ευρέως και χρησιμοποιήθηκαν ως διεθνές μέσο ανταλλαγής μέχρι τις ημέρες του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Η χελώνα
Η χελώνα είναι ερπετό που ανήκει στην αρτίγονη τάξη της πρωτόγονης υφομοταξίας Αναψιδωτά. Διαθέτουν προστατευτικό θώρακα (χέλυο, πιο γνωστό ως καβούκι) από όστρακο, με σαρκώδη γλώσσα και σιαγόνες δίχως δόντια και διακρίνεται σε τρία είδη, στις χερσαίες, στις αμφίβιες και στις θαλάσσιες. Για να προστατευτεί, μαζεύει όλα τα μέλη του σώματός της (κεφάλι, άκρα) μέσα στον προστατευτικό θώρακα ο οποίος έχει δύο ανοίγματα, από το μπροστινό άνοιγμα μπαινοβγαίνουν τα δύο μπροστινά πόδια του και το κεφάλι του και από το πίσω άνοιγμα μπαινοβγαίνουν τα πίσω πόδια και η ούρα. Σήμερα υπάρχουν περίπου 250 περίπου είδη χερσαία και υδρόβια ενώ είναι αιωνόβιο ζώό και όσο ζει αυξάνεται
Οι χελώνες ξηράς είναι τα ζωάκια εκείνα, που τα τελευταία χρόνια γίνονται όλο και περιζήτητα και για τους κτηνίατρους, είναι ένα νέο είδος πελάτη. Σήμερα υπάρχουν μόνο 50 είδη από από τις χελώνες, που ζουν αποκλειστικά στην ξηρά. Τρέφονται με φυτά και είναι από τα πιο αβλαβή ζώα. Τα πιο γνωστά είδη είναι: η χελώνα η μαυριτανική, η χελώνα η χέρμαννη και η χελώνα η ελληνική.
Οι χελώνες γεννιούνται από γονημοποιημένα αβγά και στην αρχή είναι πολύ μικρές και εύθραυστες, αν λάβει κανείς υπ' όψη του ότι το βάρος τους, μόλις γεννηθούν είναι περίπου 10 γραμ. Η εξέλιξη τους είναι γνωστή σε όλους μας, μπορούν να φθάσουν σε πολύ μεγάλα μεγέθη.Το μεγαλύτερο είδος χελώνας της ξηράς στη χώρα μας μπορεί να ξεπεράσει τα 35cm. Ζουν πολλά χρόνια και η διάρκεια ζωής της χελώνας είναι 40-130 χρόνια. Η μεγάλη διάρκεια της ζωής τους συνεπάγεται, την από μέρους μας μακροχρόνια δέσμευση.
Η σεξουαλική ωριμότητα τους ολοκληρώνεται στα 5-8 χρόνια και αυτός είναι ο λόγος που στις μικρές ηλικίες, δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των δύο φύλων. Οι πρώτες διαφορές αρχίζουν να διακρίνονται σε ηλικία 3 με 4 χρόνων. Η αναπαραγωγηκή περίοδος όμως αρχίζει πολύ αργότερα, σε ηλικία 6-8 ετών για τα αρσενικά και 12-18 για τα θηλυκά. Το μήνα Απρίλιο το θηλυκό γεννά 10-12 αβγά και τα πρώτα χελωνάκια θα δουν το φως της ζωής στα μέσα του Σεπτέμβρη. Στα πρώτα 5 χρόνια της ζωής το κέλυφος τους, είναι ακόμα πολύ μαλακό, πράγμα που το κάνει πολύ ευάλωτο και εύκολη λεία σε διάφορα ζώα όπως αλεπούδες, σκύλους, φίδια.
Οι αρσενικές χελώνες ξεχωρίζουν γιατί αφ' ενός είναι πιο μεγάλες, έχουν μακρύτερη και παχύτερη ουρά, που διπλώνει στα πλάγια, αφετέρου έχουν μια κοιλότητα στο κάτω μέρος του κέλυφους, που δεν έχουν στα θηλυκά. Οι χελώνες ειδικά της ξηράς, παρ' ότι δεν θεωρούνται απειλούμενο είδος, παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια έναν περιορισμό στην εξάπλωση τους, γεγονός που αποδίδεται κατά κύριο λόγο στην καταστροφή των βιοτόπων. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι χελώνες προστατεύονται από την Ελληνική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ότι η σύλληψη και θανάτωσή τους τιμωρείται από το νόμο. Οι χελώνες είναι ένα από τα πιο παλιά ζώα που υπάρχουν στη γη, αφού η πρώτη τους εμφάνιση χρονολογείται στα 200 εκατομμύρια χρόνια πίσω.
Η χελώνα ως σύμβολο σήμερα
To εθνόσημο των Σεϋχελλών έχει έναν θυρεό με μία χελώνα σε πράσινο.

Το εθνόσημο των Νησιών Καϋμάν αποτελείται από έναν θυρεό, με τρία πράσινα αστέρια- σύμβολα των τριών κατοικημένων νησιών- να καταλαμβάνουν τα δύο τρίτα του. Τα άστρα βρίσκονται σε λευκές και μπλε κυματιστές γραμμές. Πάνω πάνω στο θυρεό βρίσκεται σε κόκκινο φόντο ένα λιοντάρι, με το ένα το πόδι έντονα υψωμένο, σύμβολο της Βρετανίας. Πάνω από το θυρεό βρίσκεται μια πράσινη χελώνα, που ακουμπάει σε σκοινί, που συμβολίζει τη βιοτεχνία ψάθας.

Ο μόνος εχθρός της χελώνας είναι ο άνθρωπος με τις φωτιές, το εμπόριο, τη χρήση φυτοφαρμάκων και την κατανάλωση σαν τροφή.

Πηγές
http://www.vets.gr/article.php?article_id=89, Βικιπαίδεια

Η λύρα του Ορφέα ξαναζωντανεύει

Η μυθική λύρα του Ορφέα, το μουσικό έγχορδο όργανο, το οποίο οι Θράκες και οι αρχαίοι Έλληνες μουσικοί έπαιζαν με μαεστρία, κατασκευάστηκε ξανά και μάλιστα πρόκειται να παρουσιαστεί στις 12 Σεπτεμβρίου σε ειδική εκδήλωση στο αρχαίο θέατρο της βουλγαρικής πόλης Plovdiv.
Το αντίγραφο του αρχαίου οργάνου, που έχει μήκος 40 εκατοστών, κατασκευάστηκε από ξύλο συκομουριάς και καβούκι χελώνας.
Η επανακατασκευή της λύρας είναι προϊόν συνεργασίας επιστημόνων από τη Βουλγαρία, την Ιταλία και την Ισπανία και το κόστος της ανήλθε στα 150.000 ευρώ.
Α.Μ.
Πηγή: ΒalkanTravellers.com, 28/8/09
http://www.balkantravellers.com/en/read/article/1441

Που σαι Βασίλη...

(Ο Βασίλης Γαλανός, είναι βαθύς γνώστης της αρχαιοελληνικής μουσικής καθώς και επίσης συνεργάτης επί χρόνια του Αγάθωνα, συνθέτης και στιχουργός, εκτός των άλλων, και των τραγουδιών «Μολών Λαβέ» και «Συών Χαμαί Ευνάδων»).