ΤΟΞΟΤΕΣ- ΔΑΡΕΙΚΟΣ-ΜΕΓΑΣ ΆΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

 ΤΟΞΟΤΕΣ

Στο έργο του Ηροδότου συναντάται για πρώτη φορά στην ελληνική γραμματεία ο όρος «δαρεικός», ο οποίος αναφέρεται στον περίφημο χρυσό στατήρα της Περσικής (Αχαιμενιδικής) Αυτοκρατορίας. 

 Ο δαρεικός ήταν το χρυσό νόμισμα της Περσικής Αυτοκρατορίας (των Αχαιμενιδών), το οποίο εισήγαγε ο βασιλιάς Δαρείος Α΄ ο Μέγας περίπου πριν από 2600 χρόνια:

Ο Ηρόδοτος περιγράφει τη χρήση και τη σημασία του νομίσματος αυτού μέσα από εμβληματικές ιστορίες της Ιστορίας του:

1. Η ιστορία του Πυθίου του Λυδού (Βιβλίο 7)

Η πιο χαρακτηριστική αναφορά του Ηροδότου στους δαρεικούς γίνεται κατά την εξιστόρηση της συνάντησης του βασιλιά Ξέρξη με τον πάμπλουτο Λυδό Πύθιο. Ο Πύθιος, θέλοντας να εντυπωσιάσει τον Ξέρξη και να προσφέρει οικονομική ενίσχυση για την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας, δήλωσε ότι

Η φιλοπατρία της χελώνας

 

 Στο Φενγκ Σούι,

η βόρεια πλευρά του σπιτιού με μια χελώνα

 

ενισχύει την καριέρα και την οικονομική επιτυχία.Λόγω της αργής αλλά σταθερής της φύσης, η χελώνα επιβιώνει σε δύσκολα περιβάλλοντα. Αντιστοιχεί σε συντηρητικές επενδυτικές στρατηγικές που προστατεύουν το κεφάλαιο σε περιόδους οικονομικής ύφεσης.

 Σύγχρονες επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι το DNA των χελωνών διαθέτει εξαιρετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης των κυττάρων, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν εξαιρετικά αργή έως μηδενική βιολογική γήρανση.

 Η φιλοπατρία (natal homing) των θαλάσσιων χελωνών

Η Βασιλική Οδός (Royal Road) και το ταχυδρομικό δίκτυο της αρχαίας Περσίας

 

 Στο 5ο Βιβλίο

των Ιστοριών του

 

(Τερψιχόρη, κεφάλαια 52-54), o Ηρόδοτος προσφέρει μια εξαιρετικά λεπτομερή γεωγραφική και διοικητική καταγραφή της Βασιλικής Οδού. Η περιγραφή αυτή δίνεται με αφορμή το ταξίδι του Αρισταγόρα του Μιλήσιου στη Σπάρτη, όπου προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά Κλεομένη να εκστρατεύσει εναντίον των Περσών, δείχνοντάς του έναν χάλκινο χάρτη.

 Η Βασιλική Οδός (Royal Road) της αρχαίας Περσίας

Ο Ηρόδοτος ξεκινά εξαίροντας την ασφάλεια του δικτύου: 

«Νά πώς είναι, λοιπόν, αυτός ο δρόμος· σ᾽ όλο του το μάκρος υπάρχουν βασιλικοί σταθμοί (σταθμοί βασιλήιοι) και πανδοχεία ωραιότατα (καταλύσιες κάλλισται), κι η διαδρομή γίνεται πέρα για πέρα μέσ᾽ από μέρη κατοικημένα κι ακίνδυνα.»

 Συνολικά, ο Ηρόδοτος καταγράφει 111 σταθμούς με αντίστοιχα πανδοχεία από τις Σάρδεις μέχρι τα Σούσα.

 Η Βασιλική Οδός (Royal Road) και το ταχυδρομικό δίκτυο της αρχαίας Περσίας αποτελούν ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα υποδομής και διοικητικής οργάνωσης στον αρχαίο κόσμο. Αν και

ΆΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ

  Μέσω της θάλασσας,

ο αποικισμός

απλώθηκε σε δύο κύριες κατευθύνσεις, μετατρέποντας τη Μεσόγειο σε μια απέραντη ελληνική περιοχή:

Το ταξίδι για την ίδρυση μιας αποικίας απαιτούσε κατάλληλα πλοία.Η σχέση αυτή είχε και έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα. Πριν από κάθε ταξίδι, ο οικιστής και οι άποικοι έκαναν θυσίες στον Ποσειδώνα (θεό της θάλασσας) και στον Απόλλωνα Δελφίνιο (προστάτη των ναυτικών), ζητώντας «ούριον άνεμον» (ευνοϊκό άνεμο) για τα πλοία τους.

Ενώ ο αρχαίος αποικισμός ήταν κυρίως μια προσπάθεια εύρεσης νέας γης για επιβίωση και εμπόριο, η σύγχρονη αποικιοκρατία βασίστηκε στην πολιτική κυριαρχία, την οικονομική εκμετάλλευση και την υποδούλωση.

Όταν οι Έλληνες ίδρυαν μια αποικία, έπαιρναν το «ιερό πύρ» από την εστία της μητρόπολης, αλλά πολιτικά έγιναν εντελώς ανεξάρτητοι. Η αποικία ήταν μια νέα πόλη-κράτος.

Νεότεροι Χρόνοι: Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (π.χ. Μη γάλη Βρετανία, Γαλλία, Ισπανία) κατελάμβαναν εδάφη και τα μετέτρεπαν σε κτήσεις. Οι πόροι της αποικίας μεταφέρονταν πίσω στο κέντρο για να πλουτίσει η αυτοκρατορία.

Το «ιερό πυρ» ( Άγιο Φως-ιερή φωτιά) είχε τεράστια

Ο Δημόκριτος μεταξύ επιστήμης και θρησκείας

 Η ατομική θεωρία

του Δημόκριτου (και του δασκάλου του, Λευκίππου)

 αποτελεί το πρώτο διαισθητικό θεμέλιο της σύγχρονης φυσικής.

Η ιδέα του Δημόκριτου αγνοήθηκε για πάνω από 2.000 χρόνια, καθώς επικράτησε η θεωρία του Αριστοτέλη για τα 4 στοιχεία (φωτιά, αέρας, νερό, γη). 

 Κατά τον 13ο αιώνα, κορυφαίοι θεολόγοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με πρώτο τον Θωμά Ακινάτη, ανέλαβαν να «χριστιανίσουν» τον Αριστοτέλη.

 Η Εκκλησία βρήκε στην αριστοτελική θεωρία μια τέλεια, λογική εξήγηση για τη διαίρεση του σύμπαντος.Με την πάροδο των αιώνων, η θεωρία των 4 στοιχείων και το γεωκεντρικό σύστημα έγιναν τόσο ταυτισμένα με την εκκλησιαστική ορθοδοξία, ώστε οποιαδήποτε αμφισβήτησή τους θεωρούνταν αίρεση.

Η δικαίωση του Δημόκριτου όμως, ήρθε σταδιακά:

Ο Σωκράτης και ο σοφιστής Πρόδικος ο Κείος στο σταυροδρόμι

 

Ο Σωκράτης

και ο σοφιστής Πρόδικος ο Κείος

 

συνδέονται ιστορικά τόσο μέσω της φιλοσοφικής τους διαδρομής στην Αρχαία Αθήνα όσο και μέσω της παρόμοιας θανατικής καταδίκης τους με κώνειο.

Η Σχέση τους

• Φιλοσοφική αλληλεπίδραση: Ο Πρόδικος ο Κείος ήταν σύγχρονος του Σωκράτη. Παρά το γεγονός ότι ο Σωκράτης συχνά ειρωνευόταν τους σοφιστές για τα υψηλά δίδακτρα που ζητούσαν, έτρεφε σεβασμό για τον Πρόδικο. Τον θεωρούσε αυθεντία στη γλωσσολογία και στη διάκριση των εννοιών (συνωνύμων). 
• Αναφορές στον Πλάτωνα: Ο Πρόδικος εμφανίζεται ή αναφέρεται σε αρκετούς πλατωνικούς διαλόγους (όπως στον Πρωταγόρα, τον Θεαίτητο και τον Κρατύλο), όπου ο Σωκράτης μερικές φορές αυτοαποκαλείται χιουμοριστικά «μαθητής του Προδίκου».

Η Καταδίκη με Κώνειο

Το κοινό και πιο τραγικό σημείο αναφοράς τους είναι η κατάληξη της ζωής τους:

• Σωκράτης : Καταδικάστηκε από το αθηναϊκό δικαστήριο με την κατηγορία ότι εισήγαγε «καινά δαιμόνια» και ότι διέφθειρε τους νέους. Πέθανε πίνοντας το κώνειο στο δεσμωτήριο. 
• Πρόδικος: Σύμφωνα με ιστορικές πηγές (όπως το λεξικό της Σούδας), ο Πρόδικος είχε την ίδια μοίρα με τον Σωκράτη. Κατηγορήθηκε και αυτός από τους Αθηναίους ως διαφθορέας των νέων και καταδικάστηκε σε θάνατο πίνοντας κώνειο.
  
  Το περίφημο έργο του Πρόδικου «Ηρακλής επί τριόδω» (γνωστό και ως