👉

Η παγκόσμια κληρονομιά του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη

 

 αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε ολόκληρο το δυτικό θέατρο, η δραματική τέχνη και η λογοτεχνική σκέψη. Ως οι τρεις κορυφαίοι τραγικοί ποιητές της κλασικής Αθήνας, είναι οι μοναδικοί των οποίων έχουν διασωθεί ολοκληρωμένα έργα, κληροδοτώντας στην ανθρωπότητα οικουμενικές αξίες, υπαρξιακά ερωτήματα και ηθικά διλήμματα που παραμένουν ζωντανά έως σήμερα.

Η συνεισφορά τους στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά συνοψίζεται στους εξής βασικούς άξονες:

Tο ιδεολογικό υπόβαθρο του Προμηθέα Δεσμώτη και της Αντιγόνης.

 Το κύμα των πρόσφατων

μαθητικών και νεανικών κινητοποιήσεων που σαρώνει την Ευρώπη (με επίκεντρο τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Αλβανία) παρουσιάζει έναν εντυπωσιακό και βαθύ συσχετισμό με το ιδεολογικό υπόβαθρο του Προμηθέα Δεσμώτη.

Όπως στην αρχαία τραγωδία το «Κράτος» και η «Βία» επιστρατεύονται για να καταστείλουν τον Προμηθέα, έτσι και σήμερα, οι μηχανισμοί της κρατικής εξουσίας έρχονται αντιμέτωποι με μια γενιά («Γενιά Ζ») που διεκδικεί το δικαίωμά της στο μέλλον. 

Η σύγχρονη αυτή πραγματικότητα καθρεφτίζει το έργο του Αισχύλου σε τρία βασικά επίπεδα:

1. Η υποβάθμιση της «Παιδείας και της Τέχνης» (Ο Προμηθέας και ο Ήφαιστος)

Στην τραγωδία, ο Προμηθέας αντιπροσωπεύει την πρόοδο, τη γνώση και τη φροντίδα για την ανθρωπότητα, ενώ ο Ήφαιστος (η τεχνολογία/κατασκευή) εξαναγκάζεται να στραφεί εναντίον του.

• Ο συσχετισμός: Οι Ευρωπαίοι μαθητές ξεσηκώθηκαν καταγγέλλοντας την τραγική υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας, τις ελλείψεις καθηγητών, τις τάξεις των 35 ατόμων και τα κατεστραμμένα σχολικά κτίρια. Όπως η εξουσία του Δία αδιαφορεί για τις ανάγκες των ανθρώπων, έτσι και οι μαθητές νιώθουν ότι οι κυβερνήσεις θυσιάζουν το μέλλον τους (μέσω περικοπών δισεκατομμυρίων) στον βωμό της δημοσιονομικής πειθαρχίας.  
  
  2. Το «Κράτος» (Η Κυνική Εξουσία και η Ακρίβεια)

Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν ή αγαπάτε αλλήλους; (Video)

 Η φράση «Δεν γεννήθηκα για να μισώ»

(αρχαία ελληνικά:

«Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν») είναι ένας από τους πιο διάσημους στίχους από την αρχαία τραγωδία «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (στ. 523). 

Τα οικογενειακά κοσμήματα και η τρέχουσα αποστολή της Ελλάδας στη Σαουδική Αραβία

 👉Η εμπλοκή της CIA

στη σφοδρή αντιπαλότητα μεταξύ του Αριστοτέλη Ωνάση και του Σταύρου Νιάρχου είναι ένα από τα πιο καλά τεκμηριωμένα

παρασκήνια του Ψυχρού Πολέμου.

 Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και δικαστικές έρευνες επιβεβαιώνουν ότι η CIA, σε συνεργασία με τον Νιάρχο και τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, ενορχήστρωσε μια μυστική επιχείρηση για την οικονομική και προσωπική εξόντωση του Ωνάση.

Μεταγενέστερες δημοσιογραφικές έρευνες όπως μια μεγάλη αποκάλυψη του περιοδικού Playboy το 1978:Το δημοσίευμα αυτό προκάλεσε πάταγο, καθώς για πρώτη φορά κατονόμασε επώνυμα τους πρωταγωνιστές και τις σκοτεινές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την οικονομική εξόντωση του Έλληνα μεγιστάνα.

1. Η Συμφωνία της Τζέντα (1954) και η "Επιχείρηση Ωνάσης"

Το 1954, ο Ωνάσης υπέγραψε μια πρωτοποριακή συμφωνία με τον Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας (τη λεγόμενη Συμφωνία της Τζέντα). Η συμφωνία αυτή του έδινε το μονοπώλιο της μεταφοράς του σαουδαραβικού πετρελαίου με τα δικά του δεξαμενόπλοια.

• Η αντίδραση της CIA και του Νιάρχου: Η συμφωνία εξόργισε τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες (Aramco), την κυβέρνηση των ΗΠΑ αλλά και τον Σταύρο Νιάρχο, ο οποίος είδε τον μεγάλο του αντίπαλο να αποκτά τεράστιο προβάδισμα.
• Η επιστράτευση του Robert Maheu: Ο Νιάρχος, μέσω των γραφείων του στη Νέα Υόρκη, χρηματοδότησε τον Robert Maheu (πρώην πράκτορα του FBI και μετέπειτα συνεργάτη της CIA σε σκοτεινές υποθέσεις) με σκοπό να σαμποτάρει τον Ωνάση. 
• Οι μέθοδοι της CIA: Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η CIA ενέκρινε και βοήθησε την επιχείρηση. Οι τακτικές περιελάμβαναν:
  • Παράνομες συνακροάσεις (κοριούς): Τοποθετήθηκαν μικρόφωνα στο διαμέρισμα και το γραφείο του Ωνάση στη Νέα Υόρκη για να υποκλέπτουν τις επιχειρηματικές του κινήσεις.
  • Εκστρατεία λάσπης στα ΜΜΕ: Η CIA χρησιμοποίησε μια εφημερίδα στη Ρώμη (την οποία ήλεγχε κρυφά) για να δημοσιεύει δυσφημιστικά άρθρα κατά του Ωνάση.
  • Δικαστικός πόλεμος: Οι ΗΠΑ πίεσαν τον Ωνάση με δικαστικές διώξεις για δήθεν παράνομη αγορά αμερικανικών πλοίων (Liberty), αναγκάζοντάς τον τελικά να πληρώσει πρόστιμο 7 εκατομμυρίων δολαρίων. 

Η πίεση απέδωσε καρπούς και η συμφωνία του Ωνάση με τη Σαουδική Αραβία ακυρώθηκε το 1955.

Οι θεωρίες για τον θάνατο του Αλέξανδρου Ωνάση (1973)

Η εμπλοκή της CIA επανήλθε στο προσκήνιο με τον τραγικό θάνατο του μοναχογιού του Ωνάση, Αλέξανδρου, σε αεροπορικό δυστύχημα το 1973.

• Ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήταν πεπεισμένος μέχρι το τέλος της ζωής του ότι ο θάνατος του γιου του ήταν αποτέλεσμα σαμποτάζ.
• Παρότι κυκλοφόρησαν έντονες θεωρίες συνωμοσίας που ενέπλεκαν τη CIA, την ελληνική Χούντα (με την οποία ο Νιάρχος είχε στενές οικονομικές σχέσεις εκείνη την περίοδο) ή ακόμα και τον ίδιο τον Νιάρχο, καμία επίσημη απόδειξη δεν έχει επιβεβαιώσει τη συμμετοχή της CIA στο συγκεκριμένο δυστύχημα. Οι τεχνικοί της Ολυμπιακής που είχαν κατηγορηθεί για αμέλεια τελικά αθωώθηκαν.
  
  Τα «Οικογενειακά Κοσμήματα» (Family Jewels) είναι μια διαβόητη συλλογή 693 αποχαρακτηρισμένων σελίδων της CIA, η οποία συντάχθηκε το 1973 μετά από εντολή του τότε διευθυντή της υπηρεσίας, Τζέιμς Σλέσιντζερ. Ο Σλέσιντζερ ζήτησε από τους υπαλλήλους να καταγράψουν όλες τις παράνομες, αντικαταστατικές ή ηθικά επιλήψιμες επιχειρήσεις που είχε πραγματοποιήσει η CIA από τη δεκαετία του 1950 έως τότε.
  Τα έγγραφα αυτά ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μετά από δεκαετίες μυστικότητας (το μεγαλύτερο μέρος τους αποχαρακτηρίστηκε επίσημα το 2007), επιβεβαιώνοντας μερικές από τις πιο σκοτεινές σελίδες του Ψυχρού Πολέμου: από απόπειρες δολοφονίας ξένων ηγετών (όπως του Φιντέλ Κάστρο) και πειράματα σε ανθρώπους, μέχρι εγχώρια κατασκοπεία.
  Μέσα σε αυτό το πλαίσιο παράνομων δραστηριοτήτων εντάσσεται και η συστηματική επιχείρηση εξόντωσης του Αριστοτέλη Ωνάση.

  Όταν το 1974 ο δημοσιογράφος Σέιμουρ Χερς της εφημερίδας The New York Times αποκάλυψε την ύπαρξη αυτών των αναφορών, προκλήθηκε τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο στις ΗΠΑ. Ανάγκασε το αμερικανικό Κογκρέσο να ξεκινήσει σαρωτικές έρευνες για τις μυστικές υπηρεσίες. 

  Για την ελληνική ιστορία, τα Family Jewels αποτελούν την απόλυτη γραπτή απόδειξη

Οι φάλαινες, ο Ώνάσης, το Ίράν, Χούθι και οι Lloyd's του Λονδίνου

 

Η ιστορία αυτή

αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα και ευφυή επιχειρηματικά «κόλπα» του Ωνάση:

• Το χρονικό (1954): Ο Ωνάσης είχε δημιουργήσει έναν τεράστιο φαλαινοθηρικό στόλο (με ναυαρχίδα το Olympic Challenger). Τον Νοέμβριο του 1954, η κυβέρνηση του Περού κατηγόρησε τον στόλο του για παράνομη αλιεία εντός των 200 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της και έστειλε πολεμικά πλοία και αεροσκάφη που βομβάρδισαν και συνέλαβαν τα πλοία του.
• Η ρήτρα-κλειδί: Ο Ωνάσης είχε προνοήσει να ασφαλίσει τον στόλο του στους Lloyd's του Λονδίνου. Είχε μάλιστα συμπεριλάβει ειδικούς, εξαιρετικά ασυνήθιστους όρους ( clauses ) που κάλυπταν κινδύνους πολεμικής επίθεσης, κατάσχεσης από ξένη κυβέρνηση, καθώς και αποζημίωση για κάθε ημέρα που τα πλοία θα παρέμεναν καθηλωμένα. 
• Το κέρδος μέσα στην καταστροφή: Το Περού επέβαλε τελικά πρόστιμο περίπου 3 εκατομμυρίων δολαρίων για να απελευθερώσει τα πλοία. Το πρόστιμο αυτό πληρώθηκε εξ ολοκλήρου από τους Lloyd's. Επιπλέον, ο Ωνάσης εισέπραξε από την ασφάλεια τεράστιες αποζημιώσεις (περίπου 15 εκατομμύρια δολάρια) για τις ζημιές και την καθυστέρηση του στόλου, ενώ λίγο μετά πούλησε τα πλοία στους Ιάπωνες, βγαίνοντας τελικά με μυθικά κέρδη από μια κατάσταση που θα είχε καταστρέψει οποιονδήποτε άλλον εφοπλιστή.

Η αντίδραση των ΗΠΑ και του μεγάλου του ανταγωνιστή, Σταύρου Νιάρχου, κατά την περίοδο της φαλαινοθηρικής δραστηριότητας του Ωνάση δεν ήταν απλά εμπορική, αλλά εξελίχθηκε σε έναν ανελέητο υπόγειο πόλεμο με τη συμμετοχή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (CIA και FBI). 

Η φαλαινοθηρία ήταν η αφορμή, αλλά η πραγματική αιτία της οργής τους ήταν το πετρέλαιο.

1. Η «Συμφωνία της Τζέντα» που άλλαξε τις ισορροπίες

Στις αρχές του 1954, ο Ωνάσης υπέγραψε μια μυθική συμφωνία με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας. Η συμφωνία αυτή του έδινε το μονοπώλιο της μεταφοράς του σαουδαραβικού πετρελαίου με τα δικά του δεξαμενόπλοια.

Αυτό προκάλεσε πανικό:

• Στις ΗΠΑ: Οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες (που ήλεγχαν την κοινοπραξία ARAMCO) είδαν τα συμφέροντά τους να απειλούνται άμεσα.
• Στον Σταύρο Νιάρχο: Ο Νιάρχος είδε τον αιώνιο εχθρό του να μετατρέπεται στον απόλυτο κυρίαρχο των θαλασσών. 

2. Η συμμαχία Νιάρχου και CIA

Για να εξοντώσουν οικονομικά τον Ωνάση, οι Αμερικανοί και ο Νιάρχος ένωσαν τις δυνάμεις τους: 

Γιατί ο Ιωάννης Μεταξάς δεν είπε ΌΧΙ.

 

Η άποψη ότι ο Ιωάννης Μεταξάς «ποτέ δεν είπε

το ΟΧΙ» βασίζεται σε μια  

👉ιστορική και κυριολεκτική πραγματικότητα👈 της διπλωματίας, καθώς η απάντησή του στον Ιταλό πρέσβη δεν περιείχε τη συγκεκριμένη ελληνική λέξη.

Στην πραγματικότητα, το περιεχόμενο και η ουσία της στάσης του αναλύονται στα εξής επίπεδα:

1. Η πραγματική φράση στα Γαλλικά

Όταν ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι επισκέφθηκε τον Μεταξά στις 3:00 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 παραδίδοντάς του το τελεσίγραφο, ο Έλληνας δικτάτορας δεν απάντησε με τη λέξη «Όχι». Χρησιμοποίησε τη γαλλική γλώσσα, η οποία ήταν τότε η επίσημη γλώσσα της διπλωματίας, και είπε την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre» («Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμος»). Η φράση αυτή αποτελούσε την άμεση και ξεκάθαρη απόρριψη των ιταλικών αξιώσεων, αναγνωρίζοντας ότι η μόνη εναλλακτική ήταν η ένοπλη σύγκρουση. 

2. Πώς καθιερώθηκε η λέξη «ΟΧΙ»;

Η μονολεκτική απάντηση «ΟΧΙ» δεν ειπώθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες εκείνο το βράδυ, αλλά διαμορφώθηκε και παγιώθηκε από τον ελληνικό τύπο και το λαϊκό αίσθημα τις επόμενες ημέρες. 

• Οι εφημερίδες της εποχής χρησιμοποίησαν τη λέξη «ΟΧΙ» στους πηχυαίους τίτλους τους για να συμπυκνώσουν με τρόπο απόλυτο, λακωνικό και εκκωφαντικό την άρνηση της Ελλάδας να παραδοθεί.
• Ο ελληνικός λαός υιοθέτησε αμέσως τη λέξη αυτή, μετατρέποντάς την σε εθνικό σύνθημα κατά τις αυθόρμητες διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας. 

3. Το πολιτικό και γεωστρατηγικό υπόβαθρο