Για να σώσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό...

 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

 σύμφωνα με τον Μύθο του Αριστοφάνη (Πλάτωνος Συμπόσιον), τα χαρακτηριστικά του αρχέγονου όντος ήταν τα εξής:

Είχαν στρογγυλό σώμα, κυκλική πλάτη και πλευρά. Διέθεταν τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και δύο πρόσωπα που κοιτούσαν σε αντίθετες κατευθύνσεις πάνω σε έναν ενιαίο κυκλικό αυχένα. Ήταν τόσο δυνατοί και αλαζονικοί που επιχείρησαν να επιτεθούν στους θεούς.
Για να τους τιμωρήσει ο Δίας, τους χώρισε στη μέση, δημιουργώντας τους σημερινούς ανθρώπους. Από τότε, κάθε μισό αναζητά διαρκώς το «άλλο του μισό» για να ξαναγίνει ολόκληρο και να θεραπεύσει την αρχική του φύση.
Σύμφωνα με τον μύθο του Αριστοφάνη, μόλις ο Δίας έκοψε τους ανθρώπους στα δύο, διέταξε τον Απόλλωνα να τους θεραπεύσει.
Ο Απόλλων ολοκλήρωσε τη διαδικασία και δημιούργησε τον αφαλό ακολουθώντας τα εξής βήματα: Γύρισε το πρόσωπο και τον λαιμό των ανθρώπων προς την πλευρά της κοπής, ώστε να βλέπουν την πληγή τους και να είναι πιο συνετοί. Τράβηξε το δέρμα από παντού προς τη μεριά της κοιλιάς, όπως μαζεύουμε τα πουγκιά που σφίγγουν με κορδόνι. Έδεσε σφιχτά το δέρμα που περίσσευε στο κέντρο της κοιλιάς, δημιουργώντας αυτό που σήμερα ονομάζουμε αφαλό. 

Εξομάλυνε τις περισσότερες ζάρες και διαμόρφωσε το στήθος χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο παρόμοιο με αυτό που τεντώνουν τα δέρματα οι τσαγκάρηδες. Άφησε λίγες ρυτίδες γύρω από την κοιλιά και τον αφαλό, ως αιώνιο σημάδι και υπενθύμιση της αρχαίας τιμωρίας. 

 Κάθε μισό έψαχνε μανιωδώς το άλλο του κομμάτι. Μόλις συναντιούνταν, έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο, πλέκοντας τα χέρια τους. Ήταν τόσο έντονη η επιθυμία τους να ενωθούν ξανά, που δεν ήθελαν να κάνουν απολύτως τίποτα χωριστά. Αρνούνταν να αναζητήσουν τροφή ή να φροντίσουν τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από την πείνα και την εξάντληση μέσα στην αγκαλιά. Παρέμεναν εντελώς ακίνητοι και άπραγοι, περιμένοντας τη φυσική τους επανένωση, γεγονός που οδηγούσε στον μαρασμό. Όταν το ένα μισό πέθαινε από τις κακουχίες, το επιζών μισό έψαχνε αμέσως ένα άλλο ελεύθερο μισό (είτε άνδρα είτε γυναίκα) για να αγκαλιαστεί, αλλά σύντομα πέθαινε και αυτό από τη θλίψη και την εγκατάλειψη.
Η δεύτερη παρέμβαση του Δία ήταν καθοριστική, καθώς μέχρι τότε τα γεννητικά όργανα των ανθρώπων βρίσκονταν στην εξωτερική πλευρά (στους γλουτούς) [Συμπόσιον, 191b-c]. Δεν μπορούσαν να συνευρεθούν ερωτικά μεταξύ τους και η αναπαραγωγή γινόταν στο έδαφος, όπως κάνουν👉 τα τζιτζίκια.👈
Για να σώσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό, ο Δίας προχώρησε στην εξής αλλαγή: Μετέφερε τα γεννητικά όργανα στο μπροστινό μέρος του σώματος. 

Με τη νέα ανατομία,

 επέτρεψε στα δύο μισά να ενώνονται σωματικά όταν αγκαλιάζονταν.
 Αν η αγκαλιά γινόταν ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα, γεννιούνταν παιδιά και συνεχιζόταν το ανθρώπινο γένος.
Αν η αγκαλιά γινόταν ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου (άνδρα με άνδρα ή γυναίκα με γυναίκα), επερχόταν κορεσμός και ανακούφιση από τον πόθο. 

 Μετά την ερωτική εκτόνωση, οι άνθρωποι μπορούσαν επιτέλους να χωριστούν προσωρινά, να ηρεμήσουν και να στραφούν στα καθημερινά τους έργα και τη φροντίδα της ζωής.
Με αυτή την κίνηση γεννήθηκε ο Έρωτας, ως η έμφυτη δύναμη που προσπαθεί να ενώσει την αρχαία μας φύση και να κάνει τους δύο, έναν.

ΑΥΤΟΧΘΟΝΙΑ

 Σύμβολο αυτοχθονίας

Ο χαρακτηριστικός ήχος τους

Στα αρχαία ελληνικά τα τζιτζίκια ονομάζονταν τέττιξ. Σύμφωνα με τη "μυθολογία", ο Πλάτωνας έλεγε στον "Φαίδρο" ότι τα τζιτζίκια ήταν κάποτε άνθρωποι (πριν γεννηθούν οι Μούσες), οι οποίοι αγάπησαν τόσο πολύ τη μουσική που πέθαναν τραγουδώντας χωρίς να φάνε ή να πιουν.

Τα τζιτζίκια έγιναν σύμβολο αυτοχθονίας στην αρχαία Αθήνα λόγω του κύκλου ζωής τους. Γεννιούνται μέσα από το χώμα, όπου οι νύμφες ζουν και τρέφονται για 4 έως 17 χρόνια πριν αναδυθούν. Η άμεση αυτή σύνδεσή τους με τη γη ταυτίστηκε με τους ντόπιους κατοίκους που κατάγονταν από την ίδια τη γη. 

Η ζωή κάτω από τη γη

• Διάρκεια: Τα περισσότερα είδη ζουν στο χώμα από 2 έως 5 χρόνια.
• Εξαίρεση: Τα περιοδικά τζιτζίκια της Βόρειας Αμερικής μένουν υπόγεια για 13 ή 17 ολόκληρα χρόνια.
• Κατάσταση: Δεν κοιμούνται, αλλά είναι ενεργές νύμφες που αναπτύσσονται συνεχώς.
• Τροφή: Ρουφούν τους χυμούς από τις ρίζες των δέντρων και των φυτών.
• Σκάψιμο: Χρησιμοποιούν τα δυνατά μπροστινά τους πόδια για να ανοίγουν σήραγγες.

Η έξοδος στην επιφάνεια

• ΣύνGroup: Μόλις ολοκληρωθεί η ανάπτυξή τους, βγαίνουν μαζικά από το χώμα.
• Μεταμόρφωση: Σκαρφαλώνουν σε κορμούς δέντρων, αποβάλλουν το εξωτερικό τους δέρμα (πουκάμισο) και γίνονται ενήλικα τζιτζίκια με φτερά.
• Τέλος κύκλου: Στην επιφάνεια ζουν μόνο λίγες εβδομάδες για να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν αυγά.

 Τα θηλυκά τζιτζίκια είναι σιωπηλά. Ο χαρακτηριστικός δυνατός ήχος παράγεται αποκλειστικά από τα αρσενικά με σκοπό την προσέλκυση συντρόφου, ενώ τα θηλυκά δεν διαθέτουν τον ειδικό μηχανισμό (τα «τύμπανα») στην κοιλιά τους. Όταν εντυπωσιαστούν από το κάλεσμα ενός αρσενικού, απαντούν κάνοντας έναν χαρακτηριστικό κρότο με τα φτερά τους.

Στην αρχαία Ελλάδα, το τζιτζίκι (τέττιξ) συμβόλιζε την αριστοκρατική καταγωγή των Αθηναίων, με τον Πλάτωνα στον Φαίδρο και τον Συμπόσιο να αναφέρει ότι οι πρώτοι Αθηναίοι πίστευαν πως προήλθαν από τη γη, όπως ακριβώς γεννιούνται και τα τζιτζίκια από το χώμα. Μάλιστα, στην Αθήνα φορούσαν χρυσά κοσμήματα σε σχήμα τζιτζικιού στα μαλλιά για να δηλώσουν την αυτοχθονία τους. 

 Ο χαρακτηριστικός ήχος τους

Εύμαιος: άξιος γαρ ο εργάτης του μισθού του

 Ο Εύμαιος στην Οδύσσεια 

 ήταν ο πιστός χοιροβοσκός και δούλος του Οδυσσέα. Ως επικεφαλής των κοπαδιών, διαχειριζόταν τη βασιλική περιουσία κατά την απουσία του κυρίου του. Διέθετε τη δική του ανεξάρτητη προσωπική περιουσία (ένα κτήμα και δούλους που είχε αγοράσει με δικά του χρήματα) και φύλασσε τεράστια κοπάδια που αριθμούσαν εκατοντάδες χοίρους. Είναι το μοναδικό πρόσωπο στην Οδύσσεια στο οποίο ο Όμηρος απευθύνεται στο δέυτερο πρόσωπο: «δι Ευμαίη» = «εσύ, Εύμαιε».
Στην καλύβα του Ευμαίου, με τη θεϊκή επέμβαση της Θεάς Αθηνάς έγινε η αναγνώριση Τηλεμάχου και Οδυσσέα. Μετά από αυτά, ο Εύμαιος οδήγησε τον Οδυσσέα μεταμφιεσμένο σε φτωχό ζητιάνο στο παλάτι, για να ξεγελάσει τους μνηστήρες, και τον παρουσίασε στην Πηνελόπη.
Στο τέλος ο Εύμαιος απέκτησε την ελευθερία του από τον Τηλέμαχο και έγινε ο γενάρχης του γένους των Κολιαδών στην Ιθάκη.
Η δουλεία στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένας θεμελιώδης κοινωνικός και οικονομικός θεσμός. Καμία σχέση με σκλάβους.Οι δούλοι θεωρούνταν «έμψυχα όργανα» . Απασχολούνταν σε όλους τους τομείς, από τις οικιακές εργασίες έως τη γεωργία και τα μεταλλεία, καλύπτοντας το 20% έως 40% του πληθυσμού.

Οι κύριες ενέργειές του

• Μεταφορά του τόξου: Εισάγει το φονικό όπλο στην αίθουσα της Μνηστηροφονίας. Παρά τις απειλές των μνηστήρων, παραδίδει το τόξο στον μεταμφιεσμένο Οδυσσέα.
• Απομόνωση των γυναικών:

Παίξτε μπάλα αλά ελληνικά

 Απλά δείτε με τα μάτια σας.

Ο Χρησμός του Μαντείου των Δελφών για τον στρατηγό Μιλτιάδη

 H «Ύβρις» (η παραβίαση του ιερού ασύλου) έφερε τη "Νέμεση".
Η Δήμητρα Θεσμοφόρος είναι η θεά της γεωργίας και των θεσμών, το ιερό της οποίας στην Πάρο (Θεσμοφόριο) συνδέεται ιστορικά με τον Αθηναίο στρατηγό Μιλτιάδη.
Η Εκστρατεία: Το 489 π.x.x., ο Μιλτιάδης —ο στρατηγός που οδήγησε τους Αθηναίους στη νίκη στον Μαραθώνα— πολιόρκησε την Πάρο αξιώνοντας 100 τάλαντα.
Το Περιστατικό:
Σύμφωνα με τα Ιστορικά του Ηροδότου, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Πάρου, ο Μιλτιάδης επιχείρησε να εισβάλει κρυφά στο Θεσμοφόριο (το ιερό της Δήμητρας) που ήταν μόνο για γυναίκες. Καθώς πλησίαζε το μέγαρο για να αποσπάσει κάποιο από τα «ακίνητα» (ιερά αντικείμενα που απαγορευόταν να μετακινηθούν), τον κυρίευσε ξαφνικός τρόμος και ρίγος («φρίκης αὐτὸν ὑπελθούσης»). Προσπαθώντας να διαφύγει πανικόβλητος από τον ίδιο δρόμο, πήδηξε ξανά τον τοίχο, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρό κάταγμα ή εξάρθρωση στον μηρό ή στο γόνατο.

Η «Θεία Δίκη» και το Άδοξο Τέλος:

Η καταδίκη στην Αθήνα: Οι Αθηναίοι τον δίκασαν για «απάτη του δήμου». Λόγω της κατάστασής του, μεταφέρθηκε στη δίκη πάνω σε κρεβάτι. Αν και γλίτωσε τη θανατική ποινή λόγω της προσφοράς του στον Μαραθώνα, του επιβλήθηκε τεράστιο πρόστιμο 50 ταλάντων. Πέθανε λίγο μετά στη φυλακή από τη γάγγραινα, από το τραύμα στην Πάρο, αποδεικνύοντας πώς η «Ύβρις» (η παραβίαση του ιερού ασύλου) έφερε τη "Νέμεση".

Η Συνάντηση του Μιλτιάδη με την Τιμώ και η Ιεροσυλία

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, μια αιχμάλωτη Παριανή γυναίκα, η Τιμώ, η οποία ήταν υποιέρεια των «χθόνιων θεοτήτων» (της Δήμητρας και της Περσεφόνης), πλησίασε κρυφά τον Μιλτιάδη. 

• Η συμβουλή:

Της παρηγοριάς

 ΕΞΗΓΗΣΗ:

 

Πρόκειται για την πρώτη γραπτή αναφορά παγμοσμίως