ΑΝΑΠΤΥΞΗ και μείωση της εξάρτησης από τα καύσιμα.

 

Η Μπουρκίνα Φάσο,

 υπό την ηγεσία του προέδρου Λοχαγού Ιμπραήμ Τραόρε

Η Μπουρκίνα Φάσο

  παράγει περίπου 290.000 τόνους ντομάτας ετησίως, στοχεύει στην αύξηση της εγχώριας προστιθέμενης αξίας μέσω νέων εγκαταστάσεων επεξεργασίας —όπως το εργοστάσιο στο Μπόμπο-Ντιουλάσο— και κατά καιρούς έχει περιορίσει την εξαγωγή φρέσκιας ντομάτας για να διασφαλίσει την τοπική προσφορά και τη βιομηχανία.

 Η Μπουρκίνα Φάσο, υπό την ηγεσία του προέδρου Λοχαγού Ιμπραήμ Τραόρε, βρίσκεται σε μια τεράστια μεταμόρφωση από αγροτικές σε αστικές περιοχές, η οποία χαρακτηρίζεται από τεράστια αναπτυξιακά έργα με επικεφαλής την κυβέρνηση και ιδιώτες εταίρους. Αυτές οι πρωτοβουλίες καλύπτουν βασικούς τομείς όπως η γεωργία, η βιομηχανία, η ενέργεια, οι μεταφορές, η εκπαίδευση, η στέγαση και η υγειονομική περίθαλψη, αντανακλώντας μια ισχυρή ώθηση προς την εθνική αυτονομία και τον οικονομικό εκσυγχρονισμό.

 Υπό την κυβέρνηση του προσωρινού προέδρου Ιμπραήμ Τραορέ, η Μπουρκίνα Φάσο παρουσίασε

Η Μάχη των Αλυσίδων του Όρμούζ

  Η Μάχη των Αλυσίδων

  Ήταν η πρώτη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ του Χαλιφάτου Ρασιντούν, με επικεφαλής τον διοικητή Χαλίντ ιμπν αλ-Ουαλίντ, και της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών (Περσία), υπό τον διοικητή Ορμούζ, στο σημερινό Κουβέιτ. 

Μετά τους Πολέμους Ρίντα στην Αραβική Χερσόνησο, οι Μουσουλμάνοι επέκτειναν την πολιτική επέκτασης στις γειτονικές παραμεθόριες περιοχές των Σασσανιδών. 

 Η μάχη ονομάστηκε «Μάχη των Αλυσίδων»

 επειδή οι Πέρσες στρατιώτες φέρεται να αλυσοδέθηκαν ο ένας στον άλλον. Αυτό είχε σκοπό να σηματοδοτήσει ότι δεν θα έφευγαν και θα πολεμούσαν μέχρι θανάτου. Αυτή η τακτική αποδείχθηκε μειονέκτημα, καθώς οι αλυσοδεμένοι στρατιώτες ήταν ακίνητοι στην ανοιχτή έρημο και έχασαν τη μάχη. Ο μουσουλμανικός στρατός βγήκε νικητής και ο Πέρσης διοικητής Ορμούζ σκοτώθηκε σε μονομαχία. Η Περσία ήταν τότε οικονομικά και στρατιωτικά εξουθενωμένη από τον Βυζαντινοσασσανιδικό Πόλεμο (602-628). 

Παρά τον εξισλαμισμό, οι Πέρσες δεν δεν εξαραβίστηκαν. Διατήρησαν την περσική γλώσσα (Φαρσί) και επηρέασαν βαθιά την ισλαμική διοίκηση, την αρχιτεκτονική και τα γράμματα κατά τη χρυσή εποχή του Ισλάμ στην Άσία (800-1400). 

Η μη παραδοχή του ισλαμισμού του Ίραν συνεχίζεται

Αφιέρωση στα θύματα του τορπιλισμού της Έλλης στην Τήνο

 

Το πιο γνωστό

 και πρωταγωνιστικό πλοίο στη Ναυμαχία της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) ήταν το θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ» (η ναυαρχίδα του στόλου), με επικεφαλής τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη.  

Κατά τη Ναυμαχία της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912), το «Αβέρωφ», ως ναυαρχίδα του Στόλου του Αιγαίου υπό τον Υποναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, ύψωσε το σήμα: «Μεθ’ υπερτάτης βίας καταδιώκω τον εχθρόν». Ο θυρεός «Γεώργιος Αβέρωφ»  σήμερα,  υπενθυμίζει τη μοναδική ιστορία του πλοίου που δεν υπέστειλε ποτέ την ελληνική σημαία και παρέμεινε αήττητο, την κυριαρχία στο Αιγαίο.Το ιστορικό πολεμικό πλοίο  χρόνια παρέμεινε παροπλισμένο και σε κακή κατάσταση στον Πόρο, ενώ υπήρχαν σκέψεις ακόμη και να οδηγηθεί σε διαλύτηριο για παλιοσίδερα. 

 Το καταδρομικό «Έλλη»

Ο θυρεός της φρεγάτας «ΕΛΛΗ» (F-450) του Πολεμικού Ναυτικού είναι ένα πιστό αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας της Τήνου.

πήρε το όνομά του από τη Ναυμαχία της Έλλης (γνωστή και ως Ναυμαχία των Δαρδανελλίων), η οποία διεξήχθη στις 3 Δεκεμβρίου 1912 κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και στην οποία ο ελληνικός στόλος, υπό τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, αναδείχθηκε νικητής κατά του τουρκικού στόλου.

 Το ελαφρύ καταδρομικό «Έλλη»

Ο Βατραχάνθρωπος και ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ

 

Ο Νικηταράς 

απεβίωσε στις 6 το πρωί, στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, σε ηλικία 62 ετών. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί δίπλα στον θείο του, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου και τάφηκε. Τον επιτάφιο εκφώνησε ο Παναγιώτης Σούτσος. Μια παράγραφος από τον λόγο του έλεγε:«Ω σεις Αίαντες, Διομήδαι, Αγαμέμνονες, Οδυσσείς και Νέστορες του ελληνικού αγώνος, οι συνοδεύοντες εις το έσχατον αναπαυτήριον του νέου Αχιλλέα του Τουρκομάχου Ελλάδος Νικήταν τον Τουρκοφάγον». Με το θάνατό του, η σύζυγός του, Αγγελίνα, συνέχισε να λαμβάνει σύνταξη, ως αναγνώριση της σημαντικής του προσφοράς στον αγώνα και στην ίδρυση του ελληνικού κράτους.

 Η τελευταία επιθυμία του Νικηταρά, ήταν να ταφεί δίπλα από τον θείο του και πρωτεργάτη του Αγώνα, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, όπως και έγινε, αλλά κράτησε για ελάχιστα χρόνια, διότι ο τάφος του στη συνέχεια άδειασε και καταστράφηκε, καθώς κανείς δεν μερίμνησε για αυτόν. Η επιθυμία του τελικά εκπληρώθηκε 173 χρόνια μετά τον θάνατό του.

 Κι αυτό χάρη  ενός Βατραχανθρώπου

΄Ενας γλεντζές στο ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ του Πλάτωνα!

 

Ενώ οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι στο Συμπόσιο του Πλάτωνα

 έχουν ήδη ολοκληρώσει τους φιλοσοφικούς τους λόγους για τον Έρωτα, ο Αλκιβιάδης εισβάλλει στο σπίτι του Αγάθωνα εντελώς μεθυσμένος, στεφανωμένος με κισσούς και βιολέτες, υποβασταζόμενος από μια αυλητρίδα. Η παρουσία του ανατρέπει την αυστηρή ακαδημαϊκή ατμόσφαιρα και εισάγει το στοιχείο του πάθους, της μέθης και της απόλυτης ειλικρίνειας.

Ο ανατρεπτικός λόγος (Το εγκώμιο του Σωκράτη)

Αντί να μιλήσει γενικά για τον Έρωτα όπως οι προηγούμενοι, ο Αλκιβιάδης επιλέγει να κάνει ένα εγκώμιο για τον ίδιο τον Σωκράτη. 

• Παρομοιάζει τον Σωκράτη με τα αγάλματα των Σειληνών, τα οποία εξωτερικά είναι άσχημα, αλλά αν τα ανοίξεις κρύβουν μέσα τους πανέμορφα αγάλματα θεών. Έτσι και ο Σωκράτης, εξωτερικά φαίνεται ειρωνικός και απαίδευτος, αλλά εσωτερικά είναι γεμάτος απόλυτη σωφροσύνη και αρετή. 
• Ομολογεί ότι όταν ακούει τον Σωκράτη, η καρδιά του χτυπά δυνατά, δακρύζει και νιώθει ντροπή για τον πολιτικό και φιλόδοξο τρόπο ζωής του. 

Η ερωτική απόρριψη

Ο Αλκιβιάδης αποκαλύπτει δημόσια την προσωπική του αποτυχία να σαγηνεύσει ερωτικά τον Σωκράτη. Παρά την εξαιρετική εξωτερική του ομορφιά, τον πλούτο και την κοινωνική του ισχύ, ο Σωκράτης παρέμεινε εντελώς ασυγκίνητος από τις σαρκικές προτάσεις του, διδάσκοντάς του ότι η πραγματική ομορφιά βρίσκεται στην ψυχή και όχι στο σώμα.

Ο Αλκιβιάδης ήταν παντρεμένος με την Ιππαρέτη, με την οποία απέκτησε παιδιά, αλλά είχε και εξωσυζυγικές σχέσεις (ονομαστικά με την Κορινθιακή εταίρα Τιμάνδρα).

 Οι αρχαίες πηγές μιλούν για έναν ορισμένο αριθμό θαυμαστών, και όχι εραστών

Ιστορία της Πυραυλικής και των Διαστημικών Ταξιδιών-Αρχύτας

 

 Ο Βέρνερ φον Μπράουν 

και ο Αρχύτας εμφανίζονται και οι δύο σε βιβλία ιστορίας για την

ανάπτυξη της πυραυλικής τεχνολογίας και της αεροπορίας. Αντιπροσωπεύουν την αρχή και την κορύφωση της ιστορίας της πρόωσης, και συχνά αναφέρονται μαζί σε χρονολογικές επισκοπήσεις της εξερεύνησης του διαστήματος όπως στο έργο του φον Μπράουν *Ιστορία της Πυραυλικής και των Διαστημικών Ταξιδιών*. History of Rocketry and Space Travel

 Χρόνια μετά τον θάνατό του, η συνεργάτρια του, Κάρολ Ρόζιν