Ιράν: «από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη»: ή Χαμενεΐ ή 👉Αλί Λαριτζανί, υποστηρικτή της ισλαμικής θεοκρατίας

 

Ο Χαμενεΐ προετοιμάζει τη διαδοχή του: Η ανάσταση του «λύτη προβλημάτων» Αλί Λαριτζανί

Σε περίπτωση πολέμου – ή θανάτου του – ένας παλιός πολιτικός βετεράνος πρόκειται να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα του θρησκευτικού ηγέτη: ο 👉Αλί Λαριτζανί είναι ο άνθρωπος του Χαμενεΐ για το μέλλον.

 Τώρα, δεδομένων των αμερικανικών προετοιμασιών, όχι μόνο ένας νέος πόλεμος διαφαίνεται, αλλά ο Χαμενεΐ ίσως πρέπει επίσης να αντιμετωπίσει μια επίθεση εναντίον του. Ως εκ τούτου, λέει ότι θέλει να διασφαλίσει ότι δεν θα δημιουργηθεί κενό εξουσίας στην Ισλαμική Δημοκρατία.

Άριστοφάνης και Πλάτων

 Ο πίνακας του Άνσελμ Φόιερμπαχ 

απεικονίζει μια στιγμή από το Συμπόσιο του Πλάτωνα, στην οποία ο Αλκιβιάδης και οι σύντροφοί του διαταράσσουν τη διανοητική συγκέντρωση. Οι κύριες μορφές περιλαμβάνουν τον μεθυσμένο Αλκιβιάδη, τον οικοδεσπότη Αγάθων και τον φιλόσοφο Σωκράτη, βυθισμένο στις σκέψεις του. Η σκηνή διαδραματίζεται σε μια πλούσια διακοσμημένη τραπεζαρία, η οποία φωτίζεται, μεταξύ άλλων, από δάδες που καπνίζουν και λάμπες λαδιού.

 Ο Αριστοφάνης (περίπου 450–380 π.χ.χ.), ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της αττικής κωμωδίας, χρησιμοποίησε το θέατρο ως πολιτικό και φιλοσοφικό όργανο για να ασκήσει κριτική στους σοφιστές, στην παρακμή των παραδοσιακών αξιών και στον πόλεμο. Στις «Νεφέλες» διακωμώρισε τον Σωκράτη ως έναν τυπικό σοφιστή, ενώ στο «Συμπόσιο» (στο έργο του Πλάτωνα) διαμόρφωσε τον μύθο της συγγένειας των ψυχών.

Οι Νεφέλες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά

Ο κυνισμός και τα κυνάρια

Στο Κείμενο της Άγίας Γραφής (Ματθαίος 15:21-28): Στη διήγηση, ο Ιησούς χρησιμοποιεί τη λέξη "κυνάρια" όταν μιλάει σε μια Ελληνίδα (Χαναναία/Συροφοινίκισσα) γυναίκα που ζητούσε θεραπεία για την κόρη της. Είπε: «Οὐκ ἔξεστι λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις».

Ο κυνισμός

είναι μια στάση ζωής που χαρακτηρίζεται από ωμή ειλικρίνεια, περιφρόνηση των κοινωνικών συμβάσεων και απουσία σεβασμού στους καθιερωμένους κανόνες. Ιστορικά, ξεκίνησε ως αρχαία φιλοσοφική σχολή (Διογένης) που πρέσβευε τη λιτότητα, ενώ σήμερα συχνά λειτουργεί ως ψυχολογικός αμυντικός μηχανισμός απέναντι σε συναισθηματικά τραύματα, προδοσία ή απογοήτευση

Κύρια Χαρακτηριστικά του Κυνισμού:

Φωτογραφία: Η Σχολή των Αθηνών, στα σκαλάκια ο Διογένης.

 Αποσκότησων με:

• Φιλοσοφική Ρίζα: Οι αρχαίοι Κυνικοί (π.χ. Διογένης ο Σινωπεύς ή κυνικός) απέρριπταν τον πλούτο, τη δόξα και τις κοινωνικές συμβάσεις, επιδιώκοντας μια ζωή σύμφωνα με τη φύση, με απόλυτη ελευθερία και αυτοδυναμία.
• Σύγχρονη Σημασία
  :

Εμείς οι γύφτοι.

 

Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ)

Ο Επίκουρος δεν ακούστηκε στον καιρό του, αλλά ούτε και οι υστερινοί τον άκουσαν. Κατάκτησε χώρες μεγάλες όσο και οι χώρες του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου, και μας έφτασαν μόνο μισόλογα γι’ αυτόν. Κανείς δεν έγραψε την ιστορία του. Εξαίρεση έξοχη ξεχωρίζει ξεχασμένος ο εξαίσιος Λουκρήτιος.

Οι μισοί από τους ανθρώπους που άκουσαν το όνομα του Επίκουρου, αγαθοί σαν τους μηλοκόπους στη θάλασσα, τόνε πήρανε για ακαμάτη.

Οι άλλοι μισοί, πονηροί και μπαλντατζήδες, ανιχνέψανε σωστά τον επαναστατικό του γόμο. Είδαν και τρόμαξαν τη μελλοντική του συγκομιδή. Και λάβανε μέτρα. Ο αδιάβαγος, είπανε. Ο χοιροβοσκός, ο βοϊδολάτης.

Γρήγορα άρπαξαν τα αξίνια τους και τα άλλα σύνεργα του νεκροθάφτη. Και σκέπασαν το τίμιο σώμα της γνώσης του Επίκουρου στα μαγιάπριλα και στους αηδονισμούς της σιωπής. Η χειροπιαστή στιγμή για τον άνθρωπο χάθηκε μέσα

«De rerum natura» (Περί της Φύσης των Πραγμάτων), ο Λουκρήτιος, ο Ουμπέρτο ​​Έκο και ο Γκαίτε

 "Η Άνοιξη" ή "Primavera", επίσης γνωστή ως "Η Αλληγορία της Άνοιξης"του Σάντρο Μποτιτσέλι (1445-1510), ζωγραφισμένη τη δεκαετία του 1480, απεικονίζει την Αφροδίτη περιτριγυρισμένη από άλλες αρχαίες θεότητες.

Η σύνθεση βασίζεται σαφώς στους 5737 στίχους του Λουκρήτιου.

 Το 1417, ένα κείμενο ανακαλύφθηκε ξανά στη Γερμανία, (σ.σ. στο Μοναστήρι της Φούλντας) του οποίου η σημασία για τον Διαφωτισμό δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Πρόκειται για ένα ποίημα γραμμένο από τον Ρωμαίο Τίτο Λουκρήτιο Κάρο, γνωστό ως Λουκρήτιο, του πρώτου αιώνα π.χ.χ.: «De rerum natura» (Περί της Φύσης των Πραγμάτων). Είναι ένα από τα σπουδαιότερα και πιο επιδραστικά κείμενα στην παγκόσμια ιστορία.

Πριν από

Βασικές Δοξασίες -Principal Doctrines-Το «τετραμερές φάρμακο»

 

Οι Κύριες Δοξασίες -Principal Doctrines

( Κύριαι δόξαι , μερικές φορές Κυρίαι δοκίαι ) είναι σαράντα έγκυρα συμπεράσματα που έχουν θεσπιστεί ως επίσημες διδασκαλίες από τους ιδρυτές του Επικουρισμού : Επίκουρο της Σάμου , Μητρόδωρο της Λαμψάκου , Έρμαρχο της Μυτιλήνης και Πολύαινο της Λαμψάκου . Οι πρώτες τέσσερις διδασκαλίες αποτελούν το Τετραφάρμακο (Τέσσερις Θεραπείες), το οποίο μερικές φορές έχει συγκριθεί με τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες του Βουδισμού .

Ορισμένες από τις «Κύριες Δοξασίες» είναι οργανωμένες σε ομάδες και προορίζονται να μελετηθούν μαζί.