Θύρα σιωπηλή των Ηλύσιων,
εσέ άνοιξα πρώτη; Τριγύρω
βασιλεύουν αχνόφωτοι οι κάμποι.
Στη γαλήνην ολόφωτος νά μπει
ήρτε ο νους μου.
Ποιά νέαν ωραιότη θ’ αστράψεις
στην όψη μου;
Μέσα στον ακοίμητο αιθέρα
η βαθιά γνωριμιά μου ν’ ανάψει
τη νέαν αβασίλευτη μέρα;
Νά, ο χιτώνας μου λάμπει,
γυαλίζει σαν του άμμου το κρίνο.
Μιαν απόγειαν αγνότη φυσάει.
Κυβερνάω στην απάρθενην έρημο
μια αρετή και μια νιότη.
Γαληνά λάμπουν όλα,
πολύβοα. Σε όλα
δράμει φως.




.jpg)