Παίξτε μπάλα αλά ελληνικά

 Απλά δείτε με τα μάτια σας.

Ο Χρησμός του Μαντείου των Δελφών για τον στρατηγό Μιλτιάδη

 H «Ύβρις» (η παραβίαση του ιερού ασύλου) έφερε τη "Νέμεση".
Η Δήμητρα Θεσμοφόρος είναι η θεά της γεωργίας και των θεσμών, το ιερό της οποίας στην Πάρο (Θεσμοφόριο) συνδέεται ιστορικά με τον Αθηναίο στρατηγό Μιλτιάδη.
Η Εκστρατεία: Το 489 π.x.x., ο Μιλτιάδης —ο στρατηγός που οδήγησε τους Αθηναίους στη νίκη στον Μαραθώνα— πολιόρκησε την Πάρο αξιώνοντας 100 τάλαντα.
Το Περιστατικό:
Σύμφωνα με τα Ιστορικά του Ηροδότου, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Πάρου, ο Μιλτιάδης επιχείρησε να εισβάλει κρυφά στο Θεσμοφόριο (το ιερό της Δήμητρας) που ήταν μόνο για γυναίκες. Καθώς πλησίαζε το μέγαρο για να αποσπάσει κάποιο από τα «ακίνητα» (ιερά αντικείμενα που απαγορευόταν να μετακινηθούν), τον κυρίευσε ξαφνικός τρόμος και ρίγος («φρίκης αὐτὸν ὑπελθούσης»). Προσπαθώντας να διαφύγει πανικόβλητος από τον ίδιο δρόμο, πήδηξε ξανά τον τοίχο, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρό κάταγμα ή εξάρθρωση στον μηρό ή στο γόνατο.

Η «Θεία Δίκη» και το Άδοξο Τέλος:

Η καταδίκη στην Αθήνα: Οι Αθηναίοι τον δίκασαν για «απάτη του δήμου». Λόγω της κατάστασής του, μεταφέρθηκε στη δίκη πάνω σε κρεβάτι. Αν και γλίτωσε τη θανατική ποινή λόγω της προσφοράς του στον Μαραθώνα, του επιβλήθηκε τεράστιο πρόστιμο 50 ταλάντων. Πέθανε λίγο μετά στη φυλακή από τη γάγγραινα, από το τραύμα στην Πάρο, αποδεικνύοντας πώς η «Ύβρις» (η παραβίαση του ιερού ασύλου) έφερε τη "Νέμεση".

Η Συνάντηση του Μιλτιάδη με την Τιμώ και η Ιεροσυλία

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, μια αιχμάλωτη Παριανή γυναίκα, η Τιμώ, η οποία ήταν υποιέρεια των «χθόνιων θεοτήτων» (της Δήμητρας και της Περσεφόνης), πλησίασε κρυφά τον Μιλτιάδη. 

• Η συμβουλή:

Της παρηγοριάς

 ΕΞΗΓΗΣΗ:

 

Πρόκειται για την πρώτη γραπτή αναφορά παγμοσμίως

 

  To τέμενος της Ολυμπίας Γης (Γαίας) 

Κοντά σε εκείνο το σημείο υπήρχε το τέμενος της Ολυμπίας Γης (Γαίας) και ένα άνοιγμα στο έδαφος (χάσμα), από το οποίο θεωρούσαν ότι έφυγαν τα νερά του κατακλυσμού. Μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1940, οι παλιές Αθηναίες συνήθιζαν να ρίχνουν εκεί σιτάλευρο ζυμωμένο με μέλι.

Παυσανίας, Αττικά 1.18.8 κεῖται δὲ ἐπὶ κίονος Ἰσοκράτους ἀνδριάς, ὃς ἐς μνήμην τρία ὑπελίπετο, ἐπιπονώτατον μὲν ὅτι οἱ βιώσαντι ἔτη δυοῖν δέοντα ἑκατὸν οὔποτε κατελύθη μαθητὰς ἔχειν, σωφρονέστατον δὲ ὅτι πολιτείας ἀπεχόμενος διέμεινε καὶ τὰ κοινὰ οὐ πολυπραγμονῶν, ἐλευθερώτατον δὲ ὅτι πρὸς τὴν ἀγγελίαν τῆς ἐν Χαιρωνείᾳ μάχης ἀλγήσας ἐτελεύτησεν ἐθελοντής. κεῖνται δὲ καὶ λίθου Φρυγίου Πέρσαι χαλκοῦν τρίποδα ἀνέχοντες, θέας ἄξιοι καὶ αὐτοὶ καὶ ὁ τρίπους. 

👉τοῦ δὲ Ὀλυμπίου Διὸς Δευκαλίωνα οἰκοδομῆσαι λέγουσι τὸ ἀρχαῖον ἱερόν, σημεῖον ἀποφαίνοντες ὡς Δευκαλίων Ἀθήνῃσιν ᾤκησε τάφον τοῦ ναοῦ

Η αδιάκοπη συνέχεια της ελληνικής ιστορίας και του ηρωισμού

 Ο βασιλιάς Λεωνίδας 

και οι 300 Σπαρτιάτες (μαζί με τους Θεσπιείς), αφού έσπασαν τα δόρατά τους πολεμώντας τους Πέρσες, συνέχισαν να μάχονται με τα ξίφη τους. Όταν τελικά έσπασαν και αυτά, συνέχισαν τη μάχη με γυμνά χέρια και δόντια μέχρι τον ηρωικό τους θάνατο.
Στη συντριβή του Διάκου στη Μάχη της Αλαμάνας (23 Απριλίου 1821), μετά τον τραυματισμό του, το σπάσιμο του σπαθιού του και την καταστροφή του όπλου του από τα εχθρικά πυρά, συνελήφθη ζωντανός.
Το σπάσιμο των όπλων του (τουφεκιού και σπαθιού)

Οι 300 Σπαρτιάτες και τα 300 δολάρια

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΔΟΛΑΡΙΑ:

Το επιβλητικό άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες ανεγέρθηκε το 1955. Η ολοκλήρωσή του κατέστη δυνατή χάρη στη γενναιοδωρία 300 Ελλήνων ομογενών της Αμερικής (κυρίως από τη Σπάρτη), οι οποίοι προσέφεραν 300 δολάρια ο καθένας μετά τον θάνατο του αρχικού χορηγού, Δουσμάνη.

Η ιστορία πίσω από το μνημείο περιλαμβάνει τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία: