Υπερφυσικά φαινόμενα στην μάχη του Μαραθώνα

 

Στη Μάχη

του Μαραθώνα 

  σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις και τις καταγραφές μεταγενέστερων ιστορικών όπως ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος, οι Έλληνες στρατιώτες ανέφεραν ότι είδαν οπτασίες και φάσματα θεών, ηρώων και προγόνων τους να πολεμούν στο πλευρό τους.

Η πίστη αυτή ότι οι αρχαίοι πρόγονοι και προστάτες της Αττικής επέστρεψαν από τον Κάτω Κόσμο για να σώσουν την Αθήνα αποτέλεσε κομβικό στοιχείο του θρύλου της μάχης: 

Θησέας: Πολλοί Αθηναίοι στρατιώτες πίστεψαν ότι είδαν το φάντασμα του βασιλιά της Αθήνας, του Θησέα, πάνοπλο να βγαίνει μέσα από τη γη και να προπορεύεται της αθηναϊκής παράταξης, οδηγώντας τους εναντίον των βαρβάρων. 
Εχετλαίος ή Έχετλος: Μια από τις πιο διάσημες μορφές ήταν ένας μυστηριώδης άνδρας με αγροτική ενδυμασία. Εμφανίστηκε από το πουθενά και θέρριζε τις γραμμές των Περσών χρησιμοποιώντας ως όπλο την εχέτλη (τη λαβή του αρότρου). Μετά τη μάχη εξαφανίστηκε, και το Μαντείο των Δελφών υπέδειξε στους Αθηναίους να τον τιμούν ως ήρωα.




Θεός Πάνας και Ηρακλής:  Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, πριν από τη μάχη, ο Αθηναίος δρομέας Φειδιππίδης συνάντησε τον Πάνα στο όρος Παρθένιο της Αρκαδίας. Ο θεός παραπονέθηκε ότι οι Αθηναίοι τον παραμελούσαν, αλλά

Η διάρκεια της Μάχης του Μαραθώνα

 

Η Μάχη

του Μαραθώνα

 διήρκεσε λίγες ώρες, εκτιμώμενη γενικά από 2 έως 4 ώρες.

Στοιχεία και Εξέλιξη της Μάχης

Έναρξη: Οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς επιτέθηκαν στους Πέρσες τρέχοντας τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ.
Φάσεις: Η αρχική σύγκρουση ήταν αμφίρροπη· το ελληνικό κέντρο υποχώρησε, αλλά οι ισχυρές πτέρυγες νίκησαν και περικύκλωσαν το περσικό κέντρο.
Λήξη: Η μάχη ολοκληρώθηκε με την καταδίωξη των Περσών μέχρι τα πλοία τους στο Σχοινιά.

1. Η άφιξη των Σπαρτιατών μετά τη μάχη (Ηρόδοτος)

Όταν έληξε η πανσέληνος, μια δύναμη 2.000 Σπαρτιατών ξεκίνησε αμέσως και κάλυψε την απόσταση μέχρι την Αττική σε χρόνο-ρεκόρ τριών ημερών. Φτάνοντας όμως, η μάχη είχε ήδη τελειώσει με θρίαμβο των Αθηναίων και των Πλαταιέων. 

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο,

«Ο Ελληνικός ύμνος» (Lou Tretge Hellenic / L'Hymne grec)

 

Ο Γάλλος ποιητής του ποιήματος «Ο Ελληνικός

ύμνος» (Lou Tretge Hellenic / L'Hymne grec) 

είναι ο Νομπελίσττας Προβηγκιανός ποιητής Φρεντερίκ Μιστράλ (Frédéric Mistral)

, το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Κωστή Παλαμά. 

Πληροφορίες για το έργο

• Ποιητής: Φρεντερίκ Μιστράλ (Frédéric Mistral), βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1904.
• Μεταφραστής: Κωστής Παλαμάς.
• Θεματολογία: Το ποίημα αποτελεί έναν ύμνο στην ελευθερία και την αναγέννηση της Ελλάδας, συνδέοντας την αρχαία παράδοση (Παρθενώνας, Αθηνά, Προμηθέας) με τον αγώνα και το ιδανικό της θυσίας («Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είν' η δάφνη! Μια φορά κανείς πεθαίνει»). 

Η σχέση του Φρεντερίκ Μιστράλ με την Ελλάδα ήταν μια σχέση βαθιού φιλελληνισμού, πνευματικού θαυμασμού και έμπρακτης συμπαράστασης στους εθνικούς αγώνες των Ελλήνων. Αν και ο ίδιος δεν είχε ελληνική καταγωγή, η Ελλάδα κατείχε ξεχωριστή θέση στην καρδιά και το έργο του.

Οι κυριότεροι σταθμοί και χαρακτηριστικά αυτής της σχέσης περιλαμβάνουν:

1. Ο «Ελληνικός Ύμνος» και ο πόλεμος του 1897

Το 1897, κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου, ο Μιστράλ συγκλονίστηκε από την απομόνωση της Ελλάδας και την εγκατάλειψή της από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ως απάντηση, έγραψε το ποίημα «l' Inne Gregau» (Ελληνικός Ύμνος). Το ποίημα δημοσιεύτηκε αρχικά στην εφημερίδα του L'Aiòli και λίγες μέρες μετά μεταφράστηκε από τον Κωστή Παλαμά, κυκλοφορώντας στο πρωτοσέλιδο της αθηναϊκής εφημερίδας Εστία.

2. Η πνευματική σύνδεση με τον Κωστή Παλαμά

Ο Μιστράλ και ο Παλαμάς διατηρούσαν τακτική αλληλογραφία. Η νέα γενιά των Ελλήνων λογοτεχνών της εποχής έβλεπε στο πρόσωπο του Μιστράλ έναν «γίγαντα του αιώνα», ισάξιο του Βίκτορος Ουγκό και του Λόρδου Βύρωνα. Ο Παλαμάς θαύμαζε τον Μιστράλ επειδή, όπως και ο ίδιος με τη δημοτική, ο Μιστράλ αγωνιζόταν για την αναβίωση της μητρικής του γλώσσας (της οξιτανικής/προβηγκιανής) μέσα από τη λαϊκή παράδοση. 

3. Η Ελλάδα ως διαχρονικό ιδανικό

Για τον Μιστράλ, η Ελλάδα δεν ήταν απλώς ένας γεωγραφικός τόπος, αλλά ένα παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας, ηθικής αντίστασης και πολιτισμού. Στα ποιήματά του γεφυρώνει την αρχαία κληρονομιά (τον Παρθενώνα και την Αθηνά) με τη σύγχρονη ανάγκη των Ελλήνων για ελευθερία.

4. Η αναγνώριση της Ελλάδας προς τον ποιητή

• Επίσημο πένθος: Όταν ο Μιστράλ πέθανε το 1914, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής των Ελλήνων έστειλε επίσημο τηλεγράφημα συλλυπητηρίων και φόρου τιμής στη γαλλική Εθνοσυνέλευση.
• Η προτομή στην Καλλιθέα: Το 1957, για τον εορτασμό των 60 χρόνων από τη συγγραφή του «Ελληνικού Ύμνου», στήθηκε μαρμάρινη προτομή του Φρεντερίκ Μιστράλ στην Καλλιθέα της Αττικής, ως ένδειξη αιώνιας ευγνωμοσύνης του ελληνικού έθνους

Η έλευση της Αντίκλειας

 

Η έλευση της

Ο Οδυσσέας 

Αντίκλειας

ταξιδεύει στα πέρατα του Ωκεανού, σκάβει λάκκο και κάνει θυσία σύμφωνα με τις οδηγίες της Κίρκης για να μιλήσει στον μάντη Τειρεσία. Μετά τον Τειρεσία, βλέπει πλήθος ψυχών και ανάμεσά τους τη μητέρα του, την οποία είχε αφήσει ζωντανή στην Ιθάκη. 

Η συγκινητική στιγμή:

Στην αρχή δεν την αφήνει να πλησιάσει στο αίμα, περιμένοντας να μιλήσει πρώτα στον Τειρεσία. Αργότερα, μαθαίνει από την ίδια ότι πέθανε από τη μεγάλη λύπη και τον καημό της για την παρατεταμένη απουσία του στον Τρωικό Πόλεμο. 

Η προσπάθεια αγκαλιάς: Ο Οδυσσέας προσπαθεί τρεις φορές  Και τις τρεις φορές η Αντίκλεια γλιστράει μέσα από τα χέρια του σαν σκιά (σκιά) ή όνειρο. Αυτό προκαλεί στον Οδυσσέα ακόμη μεγαλύτερο, διαπεραστικό πόνο στην καρδιά (κρυερόν δέος).να αγκαλιάσει την ψυχή της μητέρας του, αλλά εκείνη γλιστράει από τα χέρια του σαν σκιά ή όνειρο, καθώς οι νεκροί δεν έχουν πλέον σάρκα και οστά.

 Η Αντίκλεια τον προσφωνεί με απέραντη αγάπη («παιδί μου κακορίζικο απ᾽ όλους τους ανθρώπους»). Του ξεκαθαρίζει αμέσως ότι η Περσεφόνη δεν τον εξαπατά για να τον πληγώσει.

 Του εξηγεί ότι αυτή που βιώνει είναι η κοινή μοίρα όλων των ανθρώπων όταν πεθαίνουν.

Η Αντίκλεια κλείνει τα λόγια της με μια

Νοσταλγία. Η ιστορία της λέξης

 

Η λέξη

νοσταλγία γεννήθηκε νεότερη από τη συγχώνευση του αρχαίου νόστου και του άλγους, περνώντας από την ιατρική διάγνωση στο σημερινό συναίσθημα.

Ο Αρχαίος Νόστος

Ο νόστος είναι αρχαία ελληνική λέξη που σημαίνει την επιστροφή και τον γυρισμό στην πατρίδα.
Στην ομηρική εποχή, όπως στην Οδύσσεια, συμβόλιζε την ιερή και σωτήρια επάνοδο από τους κινδύνους του πολέμου και της θάλασσας.
Από την ίδια ρίζα προήλθε το «νόστιμον ἦμαρ» (η ημέρα της επιστροφής) και αργότερα η λέξη νόστιμος.

Η Γέννηση της Νοσταλγίας

Η νοσταλγία δεν είναι αρχαία ελληνική λέξη, παρότι φτιάχτηκε από ελληνικά συνθετικά.
Επινοήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα (το 1678 ή 1688) από Ελβετούς ιατρούς (όπως τον Johannes Hofer) συνδυάζοντας το νόστος και το άλγος (τον πόνο). 
Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως