Αφιέρωση στα θύματα του τορπιλισμού της Έλλης στην Τήνο

 

Το πιο γνωστό

 και πρωταγωνιστικό πλοίο στη Ναυμαχία της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912) ήταν το θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ» (η ναυαρχίδα του στόλου), με επικεφαλής τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη.  

Κατά τη Ναυμαχία της Έλλης (3 Δεκεμβρίου 1912), το «Αβέρωφ», ως ναυαρχίδα του Στόλου του Αιγαίου υπό τον Υποναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, ύψωσε το σήμα: «Μεθ’ υπερτάτης βίας καταδιώκω τον εχθρόν». Ο θυρεός «Γεώργιος Αβέρωφ»  σήμερα,  υπενθυμίζει τη μοναδική ιστορία του πλοίου που δεν υπέστειλε ποτέ την ελληνική σημαία και παρέμεινε αήττητο, την κυριαρχία στο Αιγαίο.Το ιστορικό πολεμικό πλοίο  χρόνια παρέμεινε παροπλισμένο και σε κακή κατάσταση στον Πόρο, ενώ υπήρχαν σκέψεις ακόμη και να οδηγηθεί σε διαλύτηριο για παλιοσίδερα. 

 Το καταδρομικό «Έλλη»

Ο θυρεός της φρεγάτας «ΕΛΛΗ» (F-450) του Πολεμικού Ναυτικού είναι ένα πιστό αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας της Τήνου.

πήρε το όνομά του από τη Ναυμαχία της Έλλης (γνωστή και ως Ναυμαχία των Δαρδανελλίων), η οποία διεξήχθη στις 3 Δεκεμβρίου 1912 κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και στην οποία ο ελληνικός στόλος, υπό τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, αναδείχθηκε νικητής κατά του τουρκικού στόλου.

 Το ελαφρύ καταδρομικό «Έλλη»

Ο Βατραχάνθρωπος και ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ

 

Ο Νικηταράς 

απεβίωσε στις 6 το πρωί, στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, σε ηλικία 62 ετών. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην Εκκλησία της Αγίας Ειρήνης. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί δίπλα στον θείο του, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου και τάφηκε. Τον επιτάφιο εκφώνησε ο Παναγιώτης Σούτσος. Μια παράγραφος από τον λόγο του έλεγε:«Ω σεις Αίαντες, Διομήδαι, Αγαμέμνονες, Οδυσσείς και Νέστορες του ελληνικού αγώνος, οι συνοδεύοντες εις το έσχατον αναπαυτήριον του νέου Αχιλλέα του Τουρκομάχου Ελλάδος Νικήταν τον Τουρκοφάγον». Με το θάνατό του, η σύζυγός του, Αγγελίνα, συνέχισε να λαμβάνει σύνταξη, ως αναγνώριση της σημαντικής του προσφοράς στον αγώνα και στην ίδρυση του ελληνικού κράτους.

 Η τελευταία επιθυμία του Νικηταρά, ήταν να ταφεί δίπλα από τον θείο του και πρωτεργάτη του Αγώνα, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, όπως και έγινε, αλλά κράτησε για ελάχιστα χρόνια, διότι ο τάφος του στη συνέχεια άδειασε και καταστράφηκε, καθώς κανείς δεν μερίμνησε για αυτόν. Η επιθυμία του τελικά εκπληρώθηκε 173 χρόνια μετά τον θάνατό του.

 Κι αυτό χάρη  ενός Βατραχανθρώπου

΄Ενας γλεντζές στο ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ του Πλάτωνα!

 

Ενώ οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι στο Συμπόσιο του Πλάτωνα

 έχουν ήδη ολοκληρώσει τους φιλοσοφικούς τους λόγους για τον Έρωτα, ο Αλκιβιάδης εισβάλλει στο σπίτι του Αγάθωνα εντελώς μεθυσμένος, στεφανωμένος με κισσούς και βιολέτες, υποβασταζόμενος από μια αυλητρίδα. Η παρουσία του ανατρέπει την αυστηρή ακαδημαϊκή ατμόσφαιρα και εισάγει το στοιχείο του πάθους, της μέθης και της απόλυτης ειλικρίνειας.

Ο ανατρεπτικός λόγος (Το εγκώμιο του Σωκράτη)

Αντί να μιλήσει γενικά για τον Έρωτα όπως οι προηγούμενοι, ο Αλκιβιάδης επιλέγει να κάνει ένα εγκώμιο για τον ίδιο τον Σωκράτη. 

• Παρομοιάζει τον Σωκράτη με τα αγάλματα των Σειληνών, τα οποία εξωτερικά είναι άσχημα, αλλά αν τα ανοίξεις κρύβουν μέσα τους πανέμορφα αγάλματα θεών. Έτσι και ο Σωκράτης, εξωτερικά φαίνεται ειρωνικός και απαίδευτος, αλλά εσωτερικά είναι γεμάτος απόλυτη σωφροσύνη και αρετή. 
• Ομολογεί ότι όταν ακούει τον Σωκράτη, η καρδιά του χτυπά δυνατά, δακρύζει και νιώθει ντροπή για τον πολιτικό και φιλόδοξο τρόπο ζωής του. 

Η ερωτική απόρριψη

Ο Αλκιβιάδης αποκαλύπτει δημόσια την προσωπική του αποτυχία να σαγηνεύσει ερωτικά τον Σωκράτη. Παρά την εξαιρετική εξωτερική του ομορφιά, τον πλούτο και την κοινωνική του ισχύ, ο Σωκράτης παρέμεινε εντελώς ασυγκίνητος από τις σαρκικές προτάσεις του, διδάσκοντάς του ότι η πραγματική ομορφιά βρίσκεται στην ψυχή και όχι στο σώμα.

Ο Αλκιβιάδης ήταν παντρεμένος με την Ιππαρέτη, με την οποία απέκτησε παιδιά, αλλά είχε και εξωσυζυγικές σχέσεις (ονομαστικά με την Κορινθιακή εταίρα Τιμάνδρα).

 Οι αρχαίες πηγές μιλούν για έναν ορισμένο αριθμό θαυμαστών, και όχι εραστών

Ιστορία της Πυραυλικής και των Διαστημικών Ταξιδιών-Αρχύτας

 

 Ο Βέρνερ φον Μπράουν 

και ο Αρχύτας εμφανίζονται και οι δύο σε βιβλία ιστορίας για την

ανάπτυξη της πυραυλικής τεχνολογίας και της αεροπορίας. Αντιπροσωπεύουν την αρχή και την κορύφωση της ιστορίας της πρόωσης, και συχνά αναφέρονται μαζί σε χρονολογικές επισκοπήσεις της εξερεύνησης του διαστήματος όπως στο έργο του φον Μπράουν *Ιστορία της Πυραυλικής και των Διαστημικών Ταξιδιών*. History of Rocketry and Space Travel

 Χρόνια μετά τον θάνατό του, η συνεργάτρια του, Κάρολ Ρόζιν

Απαγορεύτηκε το ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ του Πλάτωνα στις Η.Π.Α

 Απαγορεύτηκε

 Το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα είναι ένας από τους πιο διάσημους και λογοτεχνικά άρτιους πλατωνικούς διαλόγους, γραμμένο  με κεντρικό θέμα

Ο γιατρός των μονομάχων, Μάρκου Αυρήλιου και Αυτοκρατόρων

 

 Τα γαληνικά σκευάσματα είναι

 εξατομικευμένα φάρμακα ή καλλυντικά που παρασκευάζονται χειροποίητα στο εργαστήριο ενός φαρμακείου από τον φαρμακοποιό. Η κατασκευή τους γίνεται αποκλειστικά κατόπιν ιατρικής συνταγής ή οδηγίας, ώστε να καλύπτουν τις μοναδικές και ειδικές ανάγκες ενός συγκεκριμένου ασθενούς που δεν εξυπηρετούνται από τα τυποποιημένα, μαζικής παραγωγής φάρμακα του εμπορίου.

Ο όρος Γαληνικό Εργαστήριο αναφέρεται στο εργαστήριο του φαρμακείου προς τιμήν του αρχαίου έλληνα ιατρού Κλαύδιου Γαληνού.

Η γαληνική (ή γαληνική φαρμακευτική) είναι η επιστήμη και η τέχνη της παρασκευής εξατομικευμένων φαρμακευτικών ή καλλυντικών σκευασμάτων χειροποίητα στο εργαστήριο του φαρμακείου, βάσει ιατρικής συνταγής.

Ο Γαληνός της Περγάμου (Κλαύδιος Γαληνός) ήταν ένας από τους σημαντικότερους γιατρούς της αρχαιότητας. Η τετραετής θητεία του ως γιατρός μονομάχων ξεκινάει στην Πέργαμο (από το 157 έως το 161.) Ήταν εδώ που ξεκίνησε τις σπουδές του στο ιερό του Έλληνα θεού της ιατρικής, Ασκληπιού. 

Σμύρνη και Κόρινθος: Ταξίδεψε στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην Ιωνία για να σπουδάσει κοντά στους καλύτερους Έλληνες γιατρούς της εποχής του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έφερε επανάσταση στη φροντίδα των τραυμάτων, μείωσε δραστικά το ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των μοναμάχων και απέκτησε μοναδικές ιατρικές γνώσεις, πέντε μονομάχοι πέθαναν κατά το πρώτο έτος της θητείας του, αλλά ούτε ένας στα χρόνια που ακολούθησαν Δεδομένου ότι η ανατομή ανθρώπινων πτωμάτων απαγορευόταν αυστηρά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για θρησκευτικούς και νομικούς λόγους, ο Γαληνός χρησιμοποίησε τους σοβαρούς τραυματισμούς των μονομάχων ως θέματα για την έρευνά του. Βαθιές εκδορές, εκτεθειμένα όργανα και σχισμένοι μύες χρησίμευσαν ως ένα παροιμιώδες «παράθυρο στο σώμα». Αυτό του επέτρεψε να παρατηρήσει άμεσα τους μηχανισμούς της κίνησης των μυών και των τενόντων, οδηγώντας τον στην ανακάλυψη ότι ο εγκέφαλος - και όχι η καρδιά - ελέγχει την κίνηση των μυών.

 Ο Γαληνός βελτίωσε σημαντικά την υγιεινή και τα χειρουργικά πρότυπα για τους μαχητές. Καθάρισε σχολαστικά τα τραύματα και εισήγαγε καινοτόμους επιδέσμους - συχνά εμποτισμένους σε κρασί - για την πρόληψη μολύνσεων.  

Υπό την επίβλεψή του, το ποσοστό θνησιμότητας μεταξύ των τραυματισμένων μονομάχων μειώθηκε δραστικά σε σύγκριση με τη θητεία των προκατόχων του. Διατροφή και Φυσική Κατάσταση: Ο Γαληνός ήταν υπεύθυνος όχι μόνο για τη θεραπεία μετά τον αγώνα, αλλά και για τη γενική υγεία και διατροφή των αθλητών. Κατέγραψε την τυπική διατροφή των μονομάχων, η οποία αποτελούνταν κυρίως από κριθάρι, κουκιά και φυτική στάχτη (ως πηγή μετάλλων). Αυτή η πλούσια σε υδατάνθρακες διατροφή καλλιεργούσε ένα παχύ στρώμα υποδόριου λίπους που λειτουργούσε ως φυσική ασπίδα κατά τη διάρκεια της μάχης, προστατεύοντας τα υποκείμενα αιμοφόρα αγγεία και τα νεύρα. Τα διάσημα σκελετικά λείψανα μονομάχων, τα οποία έγιναν πρωτοσέλιδα παγκοσμίως μετά από μια επιστημονική δημοσίευση τον Μάιο του 2007, παρείχαν την απόλυτη επιστημονική απόδειξη της ακρίβειας των ιστορικών αφηγήσεων του Γαληνού. 

Ένα σκαλοπάτι προς τη Ρώμη:

 Η τεράστια επιτυχία του στη φροντίδα των μονομάχων στο *ludus* (στρατώνας μονομάχων) στην Πέργαμο έφερε στον Γαληνό ευρεία φήμη. Οι γνώσεις ανατομίας, τραυματολογίας και χειρουργικής που απέκτησε εκεί άνοιξαν το δρόμο για μια λαμπρή καριέρα στη Ρώμη, όπου τελικά ανήλθε και έγινε προσωπικός γιατρός του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.

 Διάδοχος του Ιπποκράτη: