Είπαμε: φέτος πια θα μείνουμε δω πέρα. Αρκετά. Τί ηλίθιες εξορμήσεις.
Μόνη σοφία του ανθρώπου: η μοναξιά. Λοιπόν, τί να τρέχουμε τώρα,
νυχτιάτικα, με δάδες, σκουντουφλώντας στις πέτρες, δίχως καν να ξέρουμε το νόημα τέτοιων άσκοπων συμβολισμών — το στήσιμο της ξύλινης καλύβας, η μυστική πομπή μ’ ένα παιδί επικεφαλής, το βέλος που καρφώνεται στην πόρτα, μετά η πυρπόληση του καλυβιού, κι ο κόσμος να τρέχει προς τα Τέμπη
.jpg)


