Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2015
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Αν και ο Ξενοφώντας έζησε σε μια εποχή με απλή, κυρίως αγροτική οικονομία, οι ιδέες του θεωρούνται «πρωτοποριακά έμβρυα» της σύγχρονης οι...