Για να σώσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό...

 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

 σύμφωνα με τον Μύθο του Αριστοφάνη (Πλάτωνος Συμπόσιον), τα χαρακτηριστικά του αρχέγονου όντος ήταν τα εξής:

Είχαν στρογγυλό σώμα, κυκλική πλάτη και πλευρά. Διέθεταν τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και δύο πρόσωπα που κοιτούσαν σε αντίθετες κατευθύνσεις πάνω σε έναν ενιαίο κυκλικό αυχένα. Ήταν τόσο δυνατοί και αλαζονικοί που επιχείρησαν να επιτεθούν στους θεούς.
Για να τους τιμωρήσει ο Δίας, τους χώρισε στη μέση, δημιουργώντας τους σημερινούς ανθρώπους. Από τότε, κάθε μισό αναζητά διαρκώς το «άλλο του μισό» για να ξαναγίνει ολόκληρο και να θεραπεύσει την αρχική του φύση.
Σύμφωνα με τον μύθο του Αριστοφάνη, μόλις ο Δίας έκοψε τους ανθρώπους στα δύο, διέταξε τον Απόλλωνα να τους θεραπεύσει.
Ο Απόλλων ολοκλήρωσε τη διαδικασία

ΑΥΤΟΧΘΟΝΙΑ

 Σύμβολο αυτοχθονίας

Ο χαρακτηριστικός ήχος τους

Στα αρχαία ελληνικά τα τζιτζίκια ονομάζονταν τέττιξ. Σύμφωνα με τη "μυθολογία", ο Πλάτωνας έλεγε στον "Φαίδρο" ότι τα τζιτζίκια ήταν κάποτε άνθρωποι (πριν γεννηθούν οι Μούσες), οι οποίοι αγάπησαν τόσο πολύ τη μουσική που πέθαναν τραγουδώντας χωρίς να φάνε ή να πιουν.

Τα τζιτζίκια έγιναν σύμβολο αυτοχθονίας στην αρχαία Αθήνα λόγω του κύκλου ζωής τους. Γεννιούνται μέσα από το χώμα, όπου οι νύμφες ζουν και τρέφονται για 4 έως 17 χρόνια πριν αναδυθούν. Η άμεση αυτή σύνδεσή τους με τη γη ταυτίστηκε με τους ντόπιους κατοίκους που κατάγονταν από την ίδια τη γη. 

Η ζωή κάτω από τη γη

• Διάρκεια: Τα περισσότερα είδη ζουν στο χώμα από 2 έως 5 χρόνια.
• Εξαίρεση: Τα περιοδικά τζιτζίκια της Βόρειας Αμερικής μένουν υπόγεια για 13 ή 17 ολόκληρα χρόνια.
• Κατάσταση: Δεν κοιμούνται, αλλά είναι ενεργές νύμφες που αναπτύσσονται συνεχώς.
• Τροφή: Ρουφούν τους χυμούς από τις ρίζες των δέντρων και των φυτών.
• Σκάψιμο: Χρησιμοποιούν τα δυνατά μπροστινά τους πόδια για να ανοίγουν σήραγγες.

Η έξοδος στην επιφάνεια

• ΣύνGroup: Μόλις ολοκληρωθεί η ανάπτυξή τους, βγαίνουν μαζικά από το χώμα.
• Μεταμόρφωση: Σκαρφαλώνουν σε κορμούς δέντρων, αποβάλλουν το εξωτερικό τους δέρμα (πουκάμισο) και γίνονται ενήλικα τζιτζίκια με φτερά.
• Τέλος κύκλου: Στην επιφάνεια ζουν μόνο λίγες εβδομάδες για να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν αυγά.

 Τα θηλυκά τζιτζίκια είναι σιωπηλά. Ο χαρακτηριστικός δυνατός ήχος παράγεται αποκλειστικά από τα αρσενικά με σκοπό την προσέλκυση συντρόφου, ενώ τα θηλυκά δεν διαθέτουν τον ειδικό μηχανισμό (τα «τύμπανα») στην κοιλιά τους. Όταν εντυπωσιαστούν από το κάλεσμα ενός αρσενικού, απαντούν κάνοντας έναν χαρακτηριστικό κρότο με τα φτερά τους.

Στην αρχαία Ελλάδα, το τζιτζίκι (τέττιξ) συμβόλιζε την αριστοκρατική καταγωγή των Αθηναίων, με τον Πλάτωνα στον Φαίδρο και τον Συμπόσιο να αναφέρει ότι οι πρώτοι Αθηναίοι πίστευαν πως προήλθαν από τη γη, όπως ακριβώς γεννιούνται και τα τζιτζίκια από το χώμα. Μάλιστα, στην Αθήνα φορούσαν χρυσά κοσμήματα σε σχήμα τζιτζικιού στα μαλλιά για να δηλώσουν την αυτοχθονία τους. 

 Ο χαρακτηριστικός ήχος τους

Οι θηριανοί (Therians) δεν έχουν καμία σχέση με την Θήρα (Thera)

 

Το φαινόμενο των 👉Therians έχει ξεφύγει από τις γωνιές του TikTok και προκαλεί παγκόσμια συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία, την ταυτότητα και τον ηθικό πανικό.

 

Ο όρος προέρχεται από την ελληνική λέξη θηρίο.

 Οι Therians (θηριανοί) είναι

Λεϊλά και Μετζνούν (= "o τρελός"): Η μυστικιστική ιστορία του έρωτα

 Επισκόπηση με Τεχνητή Νοημοσύνη: Η Λέιλα και ο Ματζνούν είναι μια από τις πιο διάσημες κλασικές ιστορίες αγάπης στην αραβική και 👉περσική λογοτεχνία. Η ιστορία, που συχνά αναφέρεται ως ο «Ανατολικός Ρωμαίος και η Ιουλιέτα», βασίζεται σε ιστορικά πρόσωπα του 7ου αιώνα.

Πρόκειται για έναν αρχαίο 👉περσικό μύθο, ο οποίος διαδιδόταν από στόμα σε στόμα, καθώς εκείνη την εποχή τα λογοτεχνικά και κάθε είδους κείμενα απομνημονεύονταν, μεταδίδονταν από στόμα σε στόμα και δεν αποτυπώνονταν γραπτά.

 Με το πέρασμα του χρόνου, ο μύθος με πρωταγωνιστή τον Μετζνούν υπέστη πολλές διασκευές. 

 Το 1188, ο επικός ποιητής Νιζαμί Γκαντζαβί,

περσικής καταγωγής, επιχείρησε να συγκεντρώσει τις υπάρχουσες προφορικές και γραπτές πηγές και να γράψει ένα ποίημα 8000 στοίχων, κατά παραγγελία του ηγεμόνα Σιρβανσάχ. Συγκαταλέγεται στους λεγόμενους Σουφιστές, ή αλλιώς μυστικιστές, άποψη των οποίων αποτελούσε πως ένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να αγαπήσει τον εαυτό του, αν δεν είχε αγαπήσει κάποιον συνάνθρωπό του

Ήφαιστος ο ακούραστος εργαζόμενος Θεός

Ήφαιστος  

Επιμέλεια κειμένου: Νίκος Σάμιος

 Επιεικής θεός

Ο Όλυμπος εμφανίζεται ως ο κατ’ εξοχήν τόπος δράσης του θεού Ήφαιστου. Είναι ο τόπος της γέννησης και του γάμου του,

Ιεροί ταύροι και «τρελοί» έρωτες

Πριν τουλάχιστον από δυο χιλιάδες χρόνια, η λατρεία του Μίθρα, που από τη θυσία του ταύρου αναπαράγει τον κόσμο, εγκαθίσταται σε όλο το ρωμαϊκό κόσμο. Ο ταύρος, για πολλές χιλιετηρίδες, ήταν η κυρίαρχη φιγούρα των θρησκειών της Μεσογειακής λεκάνης.

Παντού στον αρχαίο κόσμο, η αγελάδα, το βόδι ή ο ταύρος επεμβαίνουν στις λογικές κατασκευές του κόσμου (κοσμογονίες). Στο Λασκώ (Lascaux), η υπέροχη σπηλιά των ταύρων και η θαυμάσια αγελάδα με την κολαρίνα κατατάσσονται μεταξύ των πιο όμορφων έργων ζωγραφικής του τέλους της Παλαιολιθικής Εποχής.

Οι ταύροι και οι αγελάδες του Λασκώ ανήκουν στις συμβολικές φιγούρες ενός θαυμάσιου αδύτου, χωρίς να είναι γνωστό εάν είναι συνδεμένοι με τη θηλυκότητα ή την ανδροπρέπεια. Ανήκουν όμως στην αντιπροσώπευση του κόσμου των θρησκειών της προϊστορίας.

Η εποχή των ζώων-Θεών φθάνει με τον αιγυπτιακό πολιτισμό. Κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της αυτοκρατορίας των Φαραώ, η ενοποίηση των πόλεων του Νείλου συλλέγει τους αντίστοιχους Θεούς-προστάτες τους στο απέραντο Πάνθεον. Ένας από αυτούς είναι στη Μέμφιδα όπου οι ιερείς φροντίζουν έναν ιερό ταύρο.

Όταν πεθαίνει, ταριχεύεται και τοποθετείται σε μια σαρκοφάγο, ενώ κάποιος άλλος τον αντικαθιστά. Το όνομα αυτού του Θεού είναι Άπις, ταυτίζεται με το θεό Πτα, τη ζωντανή ψυχή του κόσμου, και απεικονίζεται σε μια άσπρη αγελάδα με μαύρα στίγματα. Όταν φέρει τον ηλιακό δίσκο μεταξύ των κεράτων της, ταυτίζεται με τον ηλιακό θεό Ρε, επειδή το ζώο αντιπροσωπεύει την ψυχή (ba) του θεού.

Ο μύθος του Άπιδος έχει περάσει από πολλές περιπέτειες. Σε μία από αυτές, εμφανίζεται ως η θεά Νουτ ή Χάθορ που αναπαριστάται από ένα σώμα γυναίκας κυκλωμένο από κέρατα που εσωκλείουν τον ηλιακό δίσκο, το μάτι του Ρα. Αλλά ο Ρα, που απογοητεύεται από τους ανθρώπους, στέλνει τη Νουτ για να προκαλέσει καταστροφές μεταξύ τους. Στη συνέχεια, τα πράγματα τακτοποιούνται.

Έπειτα, η Νουτ σηκώνεται στον αέρα και γίνεται ο ουρανός και ο αστερισμός των αστεριών. Είναι λοιπόν η πηγή της αναγέννησης της ζωής. Οι Έλληνες αλλά κυρίως οι Λατίνοι μένουν έκπληκτοι από αυτές τις θεότητες με το ανθρώπινο σώμα και τα κεφάλια ζώων. Βέβαια οι Έλληνες είναι κατά κάποιο τρόπο εξοικειωμένοι σε θεότητες με μεταμορφώσεις σε ζώα:
Η ελληνική μυθολογία προβάλλει τους θεούς και τις θεές που συμπεριφέρονται όπως οι άνδρες και οι γυναίκες. Εντούτοις, ο ταύρος και η αγελάδα καταλαμβάνουν μια προνομιούχο θέση στις περιπέτειες του Ολύμπου. Όλα ξεκινούν από τους έρωτες του Δία, βασιλιά των θεών.

Αυτός παρασύρεται από την Ιώ, μια όμορφη ιέρεια της Ήρας, της γυναίκας του. Γοητεύει την Ιώ, κάτι που ενοχλεί την Ήρα. Για να αποφύγει το θυμό της συζύγου του, ο Δίας μεταμορφώνει την Ιώ σε μια θαυμάσια λευκή δαμαλίδα και δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να αγαπήσει μια αγελάδα. Η Ήρα δεν εξαπατείται εύκολα και υποβάλλει την Ιώ σε διάφορες δοκιμασίες. Η Ιώ αρχίζει μια τρελή πορεία που την οδηγεί να κάνει το γύρο μιας θάλασσας που γίνεται "Ιόνια" και διασχίζει το Βόσπορο, που σημαίνει πέρασμα βοδιού (βους + πόρος), και συνδέεται άρρηκτα με τον Ελληνικό μύθο της Ιούς και όχι –όπως πολλοί λανθασμένα ισχυρίζονται- από τους «βοείους ασκούς» που χρησιμοποιούσαν οι Θράκες για να τον διασχίσουν.

Τελειώνει τον περίπλου της στην Αίγυπτο. Εκεί, φέρνει στον κόσμο το γιο του Δία, και στη συνέχεια μετασχηματίζεται σε έναστρο αστερισμό. Αυτός ο γιος, ο Έπαφος, συνδέεται αργότερα με την κόρη του Θεού-Νείλου, η οποία λέγεται Μέμφιδα. Οι απόγονοί τους είναι στην προέλευση των μεγάλων βασιλικών δυναστειών της Λιβύης και της Αιγύπτου.

Οι έρωτες του Δία με τους απογόνους της Ιούς προκαλούν τη γέννηση μεγάλων βασιλικών δυναστειών και μεγάλων πόλεων, όπως οι Θήβες. Ο παντοδύναμος Δίας ερωτεύεται την Ευρώπη, κόρη της Λιβύης. Μεταμορφώνεται σε ένα θαυμάσιο άσπρο ταύρο για να την κατακτήσει. Την παίρνει επάνω στην πλάτη του και διασχίζει τη θάλασσα.

Φθάνουν στην Κρήτη όπου ενώνονται. Εκεί, τα πλατάνια, μάρτυρες του έρωτα τους, λαμβάνουν το προνόμιο να μην χάσουν τα φύλλα τους ποτέ πάλι. Διάφορα παιδιά γεννιούνται, και στη συνέχεια η Ευρώπη μεταμορφώνεται σε έναστρο αστερισμό. Οι απόγονοι του Δία και της Ευρώπης ιδρύουν τη δυναστεία βασιλιάδων της Κρήτης, της οποίας απόγονος είναι ο Μίνως.

Αλλά η γυναίκα του τελευταίου, η Πασιφάη, παραδίδεται σε ερωτικές πράξεις με έναν ταύρο. Γεννιέται ένα τέρας, ο φοβερός Μινώταυρος, τον οποίο ο Μίνως κλείνει στον περίφημο Λαβύρινθο. Κατά συνέπεια, οι αλληγορίες της ελληνικής μυθολογίας δεν παύουν να ενώνουν τους θεούς ταύρους και αγελάδες στην απαρχή των σχέσεων των ανθρώπων.

Η συγγένεια των ζώων με τους αστερισμούς του ουρανού παραπέμπει στην αστρολογία και τα ζωδιακά σήματα. Ζωδιακός σημαίνει ακριβώς "αυτός που έχει να κάνει με τα ζώα". 5.000 έτη πριν, κατά την διάρκεια της εαρινής ισημερίας, ο ήλιος βρίσκεται ακριβώς στον αστερισμό του Ταύρου και κατά μία εκδοχή αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι αρχαίες κοινωνίες κατέστησαν τον ταύρο κατ’ εξοχήν ιερό ζώο, εξουσιάζοντας τη γη των ανθρώπων από τον ουρανό.

Η αγελάδα ή ο ταύρος, που φέρουν συχνά στις πλάτες τους τούς μεγάλους θεούς-ιδρυτές, αντιπροσωπεύουν συγχρόνως τη δομή του κόσμου αλλά και της ανανέωσής του. Καταλαμβάνουν μια κυρίαρχη θέση στην εγκαθίδρυση του κόσμου. Στη λεκάνη της Μεσογείου, αλλά και στους μύθους της ιερής αγελάδας των Ινδουιστών, όπως και άλλων θρησκειών του αρχαίου κόσμου, γάλα, αίμα ή σπέρμα πρέπει να χυθεί για να αναπαραχθεί η φύση.

Αυτοί οι γόνιμοι μύθοι και ιδρυτές που συνδέονται με την αγελάδα και τον ταύρο βρίσκονται στους πρώτους πολιτισμούς των αγροτών του Σαταλ-Χουίκ στην Ανατολία, στην Ασσυρία με τους φτερωτούς ταύρους ή "χερουβείμ" της Βαβυλώνας και παραμένουν μέχρι την αρχή της εποχής μας. Σε ορισμένες θρησκείες, συμβαίνει τα τέρατα, όπως ο Μινώταυρος ή φοβεροί θεοί, όπως ο Μολώχ, να δανείζονται τη μορφή του ταύρου. Αυτό πιθανόν γίνεται για να υπενθυμίσει στους ανθρώπους τα καθήκοντά τους προς τους Θεούς.

Οι μύθοι της αναγέννησης της φύσης, τόσο σημαντικοί στις υποθέσεις των αγροτών, απαιτούν τη θυσία. Ο ταύρος ή το βόδι καθαγιάζουν την αξία της πράξης της θυσίας. Το να σκοτώσουν ένα βόδι, σημαίνει ότι παίρνουν την ψυχή του – οι Έλληνες αποκαλούσαν τα κατοικίδια ζώα «ζωντανές ψυχές»-, αλλά επίσης και να αποκολλήσουν από ένα ζώο τον κόπο που συμμετέχει στην παραγωγή πλούτου.

Στους Έλληνες, η θυσία του βοδιού επιστρέφει στις τελετουργίες, τις βουφωνίες, όπου κάθε δράστης της θυσίας αποποιείται την ευθύνη για μια συλλογική δολοφονία, για να κατηγορήσει, τελικά, το μαχαίρι...
Η θυσία του ταύρου –η ταυροκτονία- έχει τις ρίζες της -όχι στην Ελλάδα- αλλά στις παλαιότερες ιεροτελεστίες της "εύφορης ημισελήνου", εστίας των πρώτων αγροτών στη Μέση Ανατολή. Από τους ιρανικούς μύθους μέχρι τη λατρεία του Μίθρα στην αρχή της εποχής μας, η θυσία του ταύρου «κολλά» σε όλους τους μύθους της ίδρυσης και της ανανέωσης του κόσμου.

Η ιστορία του ανθρώπου, του ταύρου και της αγελάδας μας επισκέπτεται από τα βάθη της Ιστορίας. Δεν εγκατέλειψαν ποτέ ο ένας τον άλλο, εδώ και περισσότερο από 3 εκατομμύρια χρόνια, από τότε που εμφανίστηκαν ταυτόχρονα στο σκηνικό της εξέλιξης.

Επεξεργασία κειμένου σε σύνταξη του Pascal PICQ .

Νίκος Σάμιος