Μυστικισμός: Πλάτων, Άριστοτέλης, Γαληνός και Ρουμί.

 Ο Πλάτων

στην εισαγωγή του Μασναβί: Ο «Γιατρός της Υπερηφάνειας»

Η πιο διάσημη και άμεση αναφορά στον Πλάτωνα γίνεται στην αρχή κιόλας του πρώτου βιβλίου του Μεσναβί

 στο εισαγωγικό ποίημα που υμνεί τον Έρωτα/Θεία Αγάπη (Ishq): 

«Χαίρε, ω Έρωτα, που μας φέρνεις τόσο κέρδος — εσύ που είσαι ο γιατρός όλων των δεινών μας,
Η θεραπεία της περηφάνειας και της ματαιοδοξίας μας, ο Πλάτων μας και ο Γαληνός μας!»

Η αναφορά αυτή είναι συγκλονιστική για την ισλαμική παράδοση: αντί ο Ρουμί να ξεκινήσει το βιβλίο του με τους καθιερωμένους επαίνους προς πολιτικούς ή θρησκευτικούς ηγέτες, τοποθετεί τον Πλάτωνα (μαζί με τον γιατρό Γαληνό) στην κορυφή ως σύμβολα πνευματικής και ψυχικής θεραπείας. Ο Πλάτων εδώ συμβολίζει τον «γιατρό της ψυχής» που θεραπεύει το ανθρώπινο εγώ.

Ο όρος «Aflatun al-Ilahi» (στα αραβικά: أفلاطون الإلهي) σημαίνει «ο Θείος Πλάτων» και αποτελεί τον τιμητικό τίτλο με τον οποίο οι μεσαιωνικοί μουσουλμάνοι στοχαστές και φιλόσοφοι αναφέρονταν στον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Πλάτωνα. 

ΤΟΞΟΤΕΣ- ΔΑΡΕΙΚΟΣ-ΜΕΓΑΣ ΆΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

 ΤΟΞΟΤΕΣ

Στο έργο του Ηροδότου συναντάται για πρώτη φορά στην ελληνική γραμματεία ο όρος «δαρεικός», ο οποίος αναφέρεται στον περίφημο χρυσό στατήρα της Περσικής (Αχαιμενιδικής) Αυτοκρατορίας. 

 Ο δαρεικός ήταν το χρυσό νόμισμα της Περσικής Αυτοκρατορίας (των Αχαιμενιδών), το οποίο εισήγαγε ο βασιλιάς Δαρείος Α΄ ο Μέγας περίπου πριν από 2600 χρόνια:

Ο Ηρόδοτος περιγράφει τη χρήση και τη σημασία του νομίσματος αυτού μέσα από εμβληματικές ιστορίες της Ιστορίας του:

1. Η ιστορία του Πυθίου του Λυδού (Βιβλίο 7)

Η πιο χαρακτηριστική αναφορά του Ηροδότου στους δαρεικούς γίνεται κατά την εξιστόρηση της συνάντησης του βασιλιά Ξέρξη με τον πάμπλουτο Λυδό Πύθιο. Ο Πύθιος, θέλοντας να εντυπωσιάσει τον Ξέρξη και να προσφέρει οικονομική ενίσχυση για την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας, δήλωσε ότι

Η Βασιλική Οδός (Royal Road) και το ταχυδρομικό δίκτυο της αρχαίας Περσίας

 

 Στο 5ο Βιβλίο

των Ιστοριών του

 

(Τερψιχόρη, κεφάλαια 52-54), o Ηρόδοτος προσφέρει μια εξαιρετικά λεπτομερή γεωγραφική και διοικητική καταγραφή της Βασιλικής Οδού. Η περιγραφή αυτή δίνεται με αφορμή το ταξίδι του Αρισταγόρα του Μιλήσιου στη Σπάρτη, όπου προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά Κλεομένη να εκστρατεύσει εναντίον των Περσών, δείχνοντάς του έναν χάλκινο χάρτη.

 Η Βασιλική Οδός (Royal Road) της αρχαίας Περσίας

Ο Ηρόδοτος ξεκινά εξαίροντας την ασφάλεια του δικτύου: 

«Νά πώς είναι, λοιπόν, αυτός ο δρόμος· σ᾽ όλο του το μάκρος υπάρχουν βασιλικοί σταθμοί (σταθμοί βασιλήιοι) και πανδοχεία ωραιότατα (καταλύσιες κάλλισται), κι η διαδρομή γίνεται πέρα για πέρα μέσ᾽ από μέρη κατοικημένα κι ακίνδυνα.»

 Συνολικά, ο Ηρόδοτος καταγράφει 111 σταθμούς με αντίστοιχα πανδοχεία από τις Σάρδεις μέχρι τα Σούσα.

 Η Βασιλική Οδός (Royal Road) και το ταχυδρομικό δίκτυο της αρχαίας Περσίας αποτελούν ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα υποδομής και διοικητικής οργάνωσης στον αρχαίο κόσμο. Αν και

Τα μυστικά του Φαραβαχάρ (Faravahar)

 

  Το Φαραβαχάρ

(Faravahar)

 

είναι ένα από τα αρχαιότερα και πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα στον κόσμο, με μια συναρπαστική ιστορία που εκτείνεται σε βάθος πάνω από 3.000 ετών. Η σημασία και η χρήση του άλλαξαν ριζικά στην πάροδο των αιώνων, περνώντας από θρησκευτικό σε αυτοκρατορικό, έπειτα σε πλήρη αφάνεια και, τελικά, σε σύγχρονο εθνικό έμβλημα της περσικής ταυτότητας.

Αν κα τo Faravahar είναι ζωροαστρικό θρησκευτικό σύμβολο, η δυναστεία Παχλαβί το μετέτρεψε σε εθνικό, κοσμικό σύμβολο. Τοποθετήθηκε σε δημόσια κτίρια, στρατιωτικά παράσημα, ακόμα και στα χαρτονομίσματα της χώρας, υπενθυμίζοντας στους Ιρανούς το ένδοξο παρελθόν τους πριν από την έλευση του Ισλάμ.

O συμβολισμός κατέχει κεντρική θέση στον

ΔΥΟ ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΑ ΑΔΕΛΦΙΑ: Ο Κυναίγειρος και ο Αισχύλος

 

   Ο Κυναίγειρος

και ο Αισχύλος ήταν αδέλφια

,

 γιοι του Ευφορίωνα από την Ελευσίνα, και αποτέλεσαν δύο από τις πιο εμβληματικές μορφές των Μηδικών Πολέμων.  

Ο Κυναίγειρος  Κατά την υποχώρηση των Περσών στον Μαραθώμα, προσπάθησε να κρατήσει ένα περσικό πλοίο με γυμνά χέρια. Σύμφωνα με τον Ιστορικό Ηρόδοτο, ένας Πέρσης του έκοψε το δεξί χέρι με τσεκούρι, και προσπάθησε να το κρατήσει με το άλλο χέρι και τελικά με τα δόντια του πριν σκοτωθεί.

Ο

Αισχύλος πέθανε στη Γέλα της Σικελίας  Σύμφωνα με τον Κλαύδιο Αιλιανό, ένας αετός πέταξε μια χελώνα πάνω από το κεφάλι του, εκλαμβάνοντάς το ως πέτρα, προκειμένου να σπάσει το καβούκι της.  Ο Αισχύλος,αν και

Η διάρκεια της Μάχης του Μαραθώνα

 

Η Μάχη

του Μαραθώνα

 διήρκεσε λίγες ώρες, εκτιμώμενη γενικά από 2 έως 4 ώρες.

Στοιχεία και Εξέλιξη της Μάχης

Έναρξη: Οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς επιτέθηκαν στους Πέρσες τρέχοντας τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ.
Φάσεις: Η αρχική σύγκρουση ήταν αμφίρροπη· το ελληνικό κέντρο υποχώρησε, αλλά οι ισχυρές πτέρυγες νίκησαν και περικύκλωσαν το περσικό κέντρο.
Λήξη: Η μάχη ολοκληρώθηκε με την καταδίωξη των Περσών μέχρι τα πλοία τους στο Σχοινιά.

1. Η άφιξη των Σπαρτιατών μετά τη μάχη (Ηρόδοτος)

Όταν έληξε η πανσέληνος, μια δύναμη 2.000 Σπαρτιατών ξεκίνησε αμέσως και κάλυψε την απόσταση μέχρι την Αττική σε χρόνο-ρεκόρ τριών ημερών. Φτάνοντας όμως, η μάχη είχε ήδη τελειώσει με θρίαμβο των Αθηναίων και των Πλαταιέων. 

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο,

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ-ΚΥΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ

 Στο περσικό βασιλικό έπος *Σαχναμέ*

 του 👉Φερντόσι, ο Μέγας Αλέξανδρος είναι γνωστός ως Εσκαντάρ (ή Ισκαντάρ/Σικαντάρ). Η ιστορία του Ισκαντάρ κατέχει ισχυρή θέση στο έργο —εμφανιζόμενος ως ο εικοστός ηγεμόνας της βασιλικής γενεαλογίας του έπους— όπου χρησιμεύει ως τεκμήριο της περσικής ιστορίας μέχρι σήμερα. Στο εθνικό έπος του Φερντούσι, το *Σαχναμέ*, ο Εσκαντάρ (Μέγας Αλέξανδρος) —παραδόξως— απεικονίζεται όχι ως ένας ύπουλος ξένος καταστροφέας, αλλά ως ένας νόμιμος Πέρσης Μέγας Βασιλιάς.Όταν ο Εσκαντάρ νικά τον Πέρση βασιλιά Ντάρα (Δαρείος Γ΄), δεν πολεμά —κατά την άποψη του έπους— ως ξένος εισβολέας. Αντίθετα, διεκδικεί τον θρόνο ως ο μεγαλύτερος, νόμιμος ετεροθαλής αδελφός του. Μάλιστα, κρατάει στην αγκαλιά του τον ετοιμοθάνατο Ντάρα, υπόσχοντας να τιμωρήσει τους δολοφόνους του και να κυβερνήσει επάξια την Περσία.

 Όταν ο Αλέξανδρος

 κατέκτησε την Περσία, βάδισε προς τις Πασαργάδες και φρόντισε να επισκέπτεται τον τάφο του Κύρου. Σε όλη του τη ζωή, θαύμαζε τον Κύρο Β' ως έναν υποδειγματικό και σοφό ηγεμόνα. Εκείνη την εποχή, ο τάφος ήταν ακόμα άθικτος. Ο Αλέξανδρος έβαλε τον σύντροφό του, τον Αριστόβουλο, να μπει μέσα. Μέσα, βρήκε ένα χρυσό κρεβάτι, μια χρυσή σαρκοφάγο, πολύτιμα ράσα και βαβυλωνιακά χαλιά. Σύμφωνα με τις αναφορές, ο τάφος έφερε μια εντυπωσιακή επιγραφή που συγκίνησε βαθιά τον Αλέξανδρο: «Ω άνθρωπε, όποιος κι αν είσαι και από όπου κι αν προέρχεσαι, εγώ είμαι ο Κύρος, που ίδρυσε την Περσική Αυτοκρατορία. Μην μου μισείς αυτό το μικρό κομμάτι γης που καλύπτει το σώμα μου».

 Όταν ο Αλέξανδρος επέστρεψε στις Πασαργάδες χρόνια αργότερα, μετά την επίπονη ινδική εκστρατεία του, αντιμετώπισε μια σκηνή καταστροφής.

 Η βεβήλωση: Κατά την απουσία του, τυμβωρύχοι είχαν εισβάλει στο μνημείο, είχαν κλέψει τους θησαυρούς του και είχαν πετάξει απρόσεκτα το σώμα του Κύρου έξω από τη σαρκοφάγο για να το διαλύσουν.  Ο Μακεδόνας βασιλιάς εξοργίστηκε βαθιά από αυτή την πράξη ασέβειας. Διέταξε τους υπεύθυνους φύλακες του τάφου - τους Πέρσες Μάγους - να βασανιστούν και να εκτελεστούν.  Ο Αλέξανδρος διέταξε προσωπικά τον Αριστόβουλο να αποκαταστήσει πλήρως τον τάφο. Τα λείψανα του Κύρου επιστράφηκαν στη σαρκοφάγο, η κατεστραμμένη λιθοδομή επισκευάστηκε και η είσοδος περιτοιχίστηκε και σφραγίστηκε με τη βασιλική σφραγίδα του Αλεξάνδρου για να αποφευχθούν μελλοντικές λεηλασίες. Χάρη σε αυτά τα προστατευτικά μέτρα που

Ο Μέγα Άλέξανδρος και το Άγιο Φως

 

Η σκηνή όπου ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίων περπάτησαν

ή έτρεξαν στην παραλία της Τροίας

  (κοντά στο αρχαίο Ίλιον και το ακρωτήριο του Σιγείου) αποτελεί μία από τις πιο διάσημες και έντονα συμβολικές στιγμές της αρχαιότητας. 

Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς

 (όπως ο Πλούταρχος και ο Αιλιανός), η παρουσία τους στην ακτή της Τροίας το 334 π.x.x. περιελάμβανε μια πολύ συγκεκριμένη ιεροτελεστία:

• Ο γυμνός αγώνας δρόμου: Αφού αποβιβάστηκαν στην ακτή, ο Αλέξανδρος, ο Ηφαιστίων και οι στενοί τους Σύντροφοι αλείφτηκαν με λάδι και έτρεξαν γυμνοί μέχρι τον τάφο του Αχιλλέα. Αυτό γινόταν με βάση το αρχαίο ελληνικό έθιμο για την απόδοση τιμών στους νεκρούς ήρωες. 
• Η συμβολική «ακρογιαλιά» της Ιλιάδας: Το περπάτημα και οι τελετές τους έγιναν στο ίδιο ακριβώς σημείο όπου, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν αραγμένα τα πλοία των Μυρμιδόνων και όπου ο Αχιλλέας θρηνούσε περπατώντας στην ακρογιαλιά για την απώλεια του Πατρόκλου.
• Το στεφάνωμα: Αφού διέσχισαν την περιοχή, έφτασαν στους τύμβους. Ο Αλέξανδρος στεφάνωσε τον τάφο του Αχιλλέα και ο Ηφαιστίων τον τάφο του Πατρόκλου, επισφραγίζοντας τη δική τους σχέση μπροστά σε όλο τον στρατό. 

Αυτή η στιγμή στην παραλία της Τροίας δεν ήταν απλός περίπατος, αλλά μια σχεδιασμένη πολιτική και συναισθηματική δήλωση ότι η νέα εκστρατεία στην Ασία ήταν η συνέχεια του Τρωικού Πολέμου.

Η απόφαση του Μέγα Αλέξανδρου

  να σβήσει το ιερό πυρ σε όλους τους ναούς της Ασίας μετά τον ξαφνικό θάνατο του Ηφαιστίωνα το 324 π.χ.χ.. Πρόκειται

Κανάτ: ένα επαναστατικό σύστημα υδρομάστευσης και μεταφοράς νερού

 

Το αρχαίο περσικό

σύστημα ύδρευσης 

είναι γνωστό ως qanat (κανάτ), ένα έξυπνο υπόγειο δίκτυο ελαφρώς κεκλιμένων σηράγγων που έχουν σχεδιαστεί για να μεταφέρουν υπόγεια ύδατα 

από ορεινούς υδροφορείς σε άνυδρες πεδιάδες και οικισμούς χρησιμοποιώντας μόνο τη βαρύτητα. Αναπτύχθηκε πριν από 3.000 χρόνια και εμπόδισε την απώλεια νερού από την εξάτμιση σε θερμά ερημικά κλίματα.

 Το σύστημα ήταν τόσο αποτελεσματικό που υιοθετήθηκε γρήγορα σε όλη την Ασία και τη Βόρεια Αφρική Αντίθετα με τα σύγχρονα έργα που φθείρονται γρήγορα, χιλιάδες αρχαία κανάτ λειτουργούν αδιάκοπα μέχρι και σήμερα, ποτίζοντας εκτάσεις και υδροδοτώντας πόλεις στην Ασία και τη Μέση Ανατολή

   Στην Αβέστα, το ιερό βιβλίο του Ζωροαστρισμού, το νερό θεωρείται ιερό στοιχείο και σύμβολο αγνότητας. Απαγορεύεται αυστηρά η μόλυνσή του, ενώ υμνείται ιδιαίτερα στη θεότητα Αρντβούρα Αναχίτα, η οποία προστατεύει τα ουράνια και επίγεια ύδατα

Το διασημότερο υπόγειο υδραγωγείο της αρχαιότητας στην Ασία είναι τα 

 Κανάτ (Qanat ή Kariz)

Τον Ιούλιο του 2016 τα περσικά Κανάτ αναγνωρίστηκαν ως Μνημείο 

Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO. 

 ένα επαναστατικό σύστημα υδρομάστευσης και μεταφοράς νερού που εφευρέθηκε στην αρχαία Περσία Αντίθετα με τα σύγχρονα έργα που φθείρονται γρήγορα, χιλιάδες αρχαία κανάτ λειτουργούν αδιάκοπα μέχρι και σήμερα, ποτίζοντας εκτάσεις και υδροδοτώντας πόλεις στην Ασία και τη Μέση Ανατολή

(1) Στην αρχαία Περσία, η ψύξη και ο κλιματισμός επιτυγχάνονταν με έξυπνες φυσικές μεθόδους χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, όπως τα γιαχτσάλ (παγωμένες υπόγειες αποθήκες), οι ανεμόπυργοι (badgir) που παγίδευαν τον αέρα, και τα υπόγεια υδραυλικά συστήματα κανάτ.

 

Το Αδριάνειο Υδραγωγείο της Αθήνας