Η σκηνή όπου ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίων περπάτησαν

ή έτρεξαν στην παραλία της Τροίας

(κοντά στο αρχαίο Ίλιον και το ακρωτήριο του Σιγείου) αποτελεί μία από τις πιο διάσημες και έντονα συμβολικές στιγμές της αρχαιότητας.

Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς

(όπως ο Πλούταρχος και ο Αιλιανός), η παρουσία τους στην ακτή της Τροίας το 334 π.x.x. περιελάμβανε μια πολύ συγκεκριμένη ιεροτελεστία:

Ο γυμνός αγώνας δρόμου: Αφού αποβιβάστηκαν στην ακτή, ο Αλέξανδρος, ο Ηφαιστίων και οι στενοί τους Σύντροφοι αλείφτηκαν με λάδι και έτρεξαν γυμνοί μέχρι τον τάφο του Αχιλλέα. Αυτό γινόταν με βάση το αρχαίο ελληνικό έθιμο για την απόδοση τιμών στους νεκρούς ήρωες.
Η συμβολική «ακρογιαλιά» της Ιλιάδας: Το περπάτημα και οι τελετές τους έγιναν στο ίδιο ακριβώς σημείο όπου, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν αραγμένα τα πλοία των Μυρμιδόνων και όπου ο Αχιλλέας θρηνούσε περπατώντας στην ακρογιαλιά για την απώλεια του Πατρόκλου.
Το στεφάνωμα: Αφού διέσχισαν την περιοχή, έφτασαν στους τύμβους. Ο Αλέξανδρος στεφάνωσε τον τάφο του Αχιλλέα και ο Ηφαιστίων τον τάφο του Πατρόκλου, επισφραγίζοντας τη δική τους σχέση μπροστά σε όλο τον στρατό.

Αυτή η στιγμή στην παραλία της Τροίας δεν ήταν απλός περίπατος, αλλά μια σχεδιασμένη πολιτική και συναισθηματική δήλωση ότι η νέα εκστρατεία στην Ασία ήταν η συνέχεια του Τρωικού Πολέμου.

Η απόφαση του Μέγα Αλέξανδρου

να σβήσει το ιερό πυρ σε όλους τους ναούς της Ασίας μετά τον ξαφνικό θάνατο του Ηφαιστίωνα το 324 π.χ.χ.. Πρόκειται για ένα περσικό έθιμο που εφαρμοζόταν αποκλειστικά στον θάνατο του Μεγάλου Βασιλιά, γεγονός που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και θεωρήθηκε κακός οιωνός. Η πράξη αυτή σηματοδότησε το ακραίο πένθος του Αλέξανδρου λίγο πριν από τον δικό του θάνατο.