Η μάχη της Πύδνας

Μακεδονική φάλαγγα εναντίον ρωμαϊκής λεγεώνας:

O Γόρδιος Δεσμός, ο Μ. Αλέξανδρος και το άρμα του Τριπτόλεμου

O Τριπτόλεμος έκανε ένα ταξίδι στην Ασία, μια ιστορία  την οποία ο Μ. Αλέξανδρος σίγουρα γνώριζε και γι αυτό μπόρεσε και έλυσε τον Γόρδιο Δεσμό.

ΠΕΛΛΑ, η πρωτεύουσα των αρχαίων Μακεδόνων

 
SPARTANsenator1 
Αφιέρωμα από τις ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ στον αξιολογότατο και πλουσιότατο αρχαιολογικό χώρο και τις ανασκαφές στην ΠΕΛΛΑ. Αρχικά, γίνεται αναφορά στην ίδρυση της ΠΕΛΛΑΣ, στην πρώτη εγκατάστασή της και στους πρώτους οικισμούς. Στη συνέχεια, περιγράφονται η αρχαία πόλη, τα απλά σπίτια της εποχής, η καθημερινή ζωή και τα ευρήματα των ανασκαφών. Γίνεται ιδιαίτερη μνεία και παρουσιάζονται ευρήματα από το λεγόμενο σπίτι του ΔΙΟΝΥΣΟΥ, ενώ περιγράφονται τα ψηφιδωτά, το σπίτι με τα ΚΟΝΙΑΜΑΤΑ, το κέντρο κεραμικής παραγωγής, τα καταστήματα πώλησης και τα διάφορα εργαστήρια παραγωγής. Περιγράφονται, επίσης, οι λατρευτικές συνήθειες, το πάνθεον της ΠΕΛΛΑΣ, οι τόποι θρησκευτικής λατρείας, η τεράστια άνθηση της ΑΓΟΡΑΣ και η βίαιη εγκατάλειψή της λόγω σεισμού. Τέλος, επισημαίνεται ο σημαντικός ρόλος της ΠΕΛΛΑΣ σε ολόκληρη την ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ και η ξαφνική εγκατάλειψή της από τους κατοίκους της-από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία-γεγονός που τη μετέτρεψε σε έναν απέραντο ερειπιώνα

Ο Μ. Αλέξανδρος και η εκστρατεία που άλλαξε τον κόσμο.

Η μεγαλύτερη αρχαιολογική ανακάλυψη του 20ου αιώνα

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Η ανάρτηση αφιερώνεται στην μνήμη του Mανόλη Aνδρόνικου του Λεωνίδα, ο οποίος την 8η Νοεμβρίου 1977, στην Βεργίνα έφερε στο φώς ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία, τον βασιλικό τάφο του Φιλίππου του Β' βασιλιά της Μακεδονίας.

Ο χρυσός των Μακεδόνων στις αποθήκες...

Οταν δύο ολόκληρες αρχαίες πόλεις, περί τους δέκα οικισμούς και απέραντα νεκροταφεία βρίσκονται σε αποθήκες, και όταν περίπου 40.000 αρχαία ευρήματα δεν έχουν ξαναδεί το φως από τη στιγμή που ανακαλύφθηκαν, τότε μιλάμε για τη Βόρεια Πιερία. Μεθώνη και Πύδνα, οι δύο κυρίαρχες πόλεις και λιμάνια της βόρειας ελληνικής ακτογραμμής και του μακεδονικού βασιλείου, γείτονες της Βεργίνας, της Πέλλας και του Δίου, πλούσιες και ονομαστές στην Αρχαιότητα, δεν έχουν ωστόσο λάβει ακόμη τη θέση που τους ανήκει στον χώρο της αρχαίας Μακεδονίας.
Ο ένας λόγος είναι, ότι ήρθαν στο φως κυρίως τα τελευταία 20 χρόνια. Ενας άλλος, ότι το ενδιαφέρον και της πολιτείας έδωσε προτεραιότητα, δικαιωματικά ίσως, στις άλλες, διασημότερες πόλεις. Αλλά το κύριο είναι ότι δεν υπάρχει το μουσείο που θα στεγάσει τους θησαυρούς της περιοχής: Σιδερένια και χάλκινα όπλα, κοσμήματα χρυσά, ασημένια, χάλκινα, σιδερένια, οστέινα και γυάλινα. Πήλινα και γυάλινα αγγεία, σκεύη από ασήμι, χαλκό ή μόλυβδο. Πήλινα ειδώλια, αλλά και μορφές από ελεφαντόδοντο και πηλό που αποτελούσαν τμήματα της διακόσμησης ξύλινων κλινών. Νομίσματα κυρίως χάλκινα, πολύ συχνά ασημένια, όπως και χρυσά.
«Ο χρυσός δεν είναι κάτι το εκπληκτικό για μας, τον βρίσκουμε συνέχεια» λέει ο αρχαιολόγος κ. Ματθαίος Μπέσιος ο οποίος εδώ και περίπου 30 χρόνια εργάζεται στη Βόρεια Πιερία. «Είναι πολύ πλούσια περιοχή γιατί άνθησε στη χρυσή εποχή του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.Είχε πάντα πλούτο αλλά όταν ήρθε και ο περσικός χρυσός από τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία, έγινε ακόμη περισσότερο. Την απόδειξη δίνουν οι ανασκαφές στα νεκροταφεία της Πύδνας, όπου βρέθηκαν τα περισσότερα χρυσά κοσμήματα » προσθέτει.
Στις αποθήκες του Αρχαιολογικού Μουσείου της Θεσσαλονίκης βρίσκονται όμως σήμερα τα σημαντικότερα και πολυτιμότερα από αυτά τα ευρήματα- πλην ελαχίστων που εκτίθενται στην ενότητα για το χρυσό των Μακεδόνων -, άλλα έχουν μεταφερθεί στις αποθήκες του Μουσείου του Δίου, ενώ ακόμη λιγότερα παρουσιάζονται στην έκθεσή του. Και, τέλος, όλα τα υπόλοιπα φυλάσσονται στον Μακρύγιαλο, πάλι σε αποθήκες, που αυτή τη φορά παραχώρησε η τοπική αυτοδιοίκηση. Πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι μια τέτοια διευθέτηση;
Ενα μουσείο
Σιδερένιο πετραχήλιο,με διακόσμηση ασημένιου επιχρυσωμένου ελάσματος. Χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. που υπήρξε η κατ΄ εξοχήν ηρωική εποχή της Μακεδονίας
«Πολλά δεν τα ξαναείδαμε από τότε που ήρθαν στο φως,όπως το υλικό της Θεσσαλονίκης που έχω να το δω από το 2003» λέει ο κ. Μπέσιος, ο οποίος ελπίζει πάντως ότι θα ολοκληρωθεί η κατασκευή ενός κτιρίου στον Μακρύγιαλο που παραχωρήθηκε στο ΥΠΠΟ προκειμένου να συγκεντρώσει- σε αποθηκευτικούς χώρους πάντα- τις διασκορπισμένες αρχαιότητες της Πιερίας.
Για μουσείο, ούτε λόγος προς το παρόν. Θα παρέμεναν μάλιστα για πολύ καιρό ακόμη άγνωστα, αν η μη κερδοσκοπική εταιρεία ΑΦΕ (Ανθρώπων και Φύσεως Εργα) από την Κατερίνη δεν αποφάσιζε να χρηματοδοτήσει μία έκδοση, στην οποία ο κ. Ματθαίος Μπέσιος πραγματοποιεί την αρχαιολογική χαρτογράφηση της περιοχής παρουσιάζοντας τις σημαντικότερες ανασκαφές και τα πολυτιμότερα ευρήματά τους.
Τα έργα
Χρυσό στεφάνι μυρτιάς που χρονολογείται τον 4ο αιώνα π.Χ. και βρέθηκε στο νεκροταφείο Πύδνας
Τα μεγάλα δημόσια έργα- ο αγωγός φυσικού αερίου, ο αυτοκινητόδρομος Αθήνας- Θεσσαλονίκης και η νέα σιδηροδρομική γραμμή - ήταν αυτά που έδωσαν την ώθηση για την έρευνα στη Βόρεια Πιερία. Πρόκειται για την παραλιακή ζώνη κυρίως όπου οι αρχαίες θέσεις ανακαλύφθηκαν η μία πίσω από την άλλη. Ρητίνη, Αγίασμα, Κίτρος και άλλες που έδωσαν λαμπρά ευρήματα.
Πέρα από το χρυσάφι, ωστόσο, υπάρχει κάτι άλλο μεγαλύτερης σημασίας. Είναι η απάντηση που δίνει η συγκεκριμένη περιοχή με τα ευρήματά της στο κενό που υπήρχε ως σήμερα στην τεκμηρίωση της Αρχαϊκής και της Κλασικής εποχής στην ιστορία της Μακεδονίας. Γιατί, όπως τονίζει ο κ. Μπέσιος «στη Βόρεια Πιερία η ιστορική συνέχεια είναι αδιάλειπτη από την Προϊστορία ως την κατάληψή της από τους Ρωμαίους».
ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ
Πήλινο ειδώλιο Νίκης, που φοράει δορά ζώου, φέρει στην κεφαλή διάδημα και στεφάνι από κισσό και κρατά μουσικό όργανο που δεν διασώθηκε
Η πρωιμότερη αποικία των Ερετριέων στον Βορρά ήταν η Μεθώνη, η οποία παρήγε τα πάντα και εκτός από πλούσιο λιμάνι ήταν και βιομηχανική πόλη.Ενας μεγάλος αποθέτης που χρονολογείται από τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ., διαστάσεων 3,5Χ4,5 μ. και με 11 μ. βάθος, έδωσε καταπλη κτικές πληροφορίες για την εποχή.Γιατί η λειτουργία του ως αποθήκης είχε ως αποτέλεσμα να βρεθεί κεραμική από όλο το Αιγαίο: Αθήνα, Ερέτρια, Χίο, Ρόδο,Φοινίκη,όπως και χαράγματα σε αγγεία που ανήκουν στο πρώιμο ελληνικό αλφάβητο!
Αλλη σημαντική ανακάλυψη ήταν ο εντοπισμός της Αρχαίας Αγοράς της Μεθώνης,με δημόσια κτίρια της Αρχαϊκής και της Κλασικής εποχής σε πολύ καλή κατάσταση. Οσο για την αρχαία Πύδνα, με τα σημερινά δεδομένα εξετάζοντάς την,φαίνεται να αποτελούσε το μεγαλύτερο αστικό κέντρο του μακεδονικού βασιλείου κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Διότι ανάλογα μεγέθη εμφανίζονται στη Μακεδονία μόνον από τον 4ο αιώνα π.Χ.και κυρίως μετά τη βασιλεία του Φιλίππου Β΄.
Τεράστια ήταν η έκταση των νεκροταφείων της Πύδνας- ως σήμερα έχουν ερευνηθεί περισσότεροι από 3.500 τάφοι, πολλοί ασύλητοι- που σχετίζονται άμεσα με τη γνωστή στον αρχαίο κόσμο πρακτική της κατασκευής τους δίπλα στους δρόμους εισόδου και εξόδου από την πόλη.Στην Πύδνα εξάλλου γράφτηκε ο επίλογος του αρχαίου ελληνικού κόσμου και του βασιλείου των Μακεδόνων αφού στην περίφημη μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ.οι ρωμαϊκές δυνάμεις,με αρχηγό τον Αιμίλιο Παύλο,συνέτριψαν τον στρατό του Μακεδόνα Περσέα.
Πήλινο ειδώλιο παιδιού με μακεδονική ενδυμασία,το οποίο βρέθηκε σε παιδικό τάφο στις Αλυκές Κίτρους

Το Βήμα

ΙΧΩΡ

Η καυσία,το χαρακτηριστικό καπέλο των Μακεδόνων.Όπως το βλέπετε στο ειδώλιο,έτσι ίδιο μέχρι σήμερα,φοριέται από τους Καλάς,τους απογόνους των Ελλήνων στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Μ. Αλέξανδρος:Όλα για την δόξα της Ελλάδος- Η μάχη στον Υδάσπη

Χρυσή σοδειά από την ανεξάντλητη µακεδονική γη

Νέα εντυπωσιακά ταφικά ευρήματα από το Αρχοντικό Πέλλας

Στην Υστερη Εποχή του Σιδήρου έως και τα πρώιµα ελληνιστικά χρόνια (µετά το 650 έως το 280 π.Χ.) χρονολογούνται οι 53 νέοι τάφοι πολεµιστών της εποχής αλλά και γυναικών που εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια της φετινής ανασκαφής στο δυτικό νεκροταφείο του Αρχοντικού Γιαννιτσών (Πέλλας). Η ανεξάντλητη µακεδονική γη και µάλιστα αυτή στην περιοχή του Αρχοντικού που ανασκάπτεται τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια, «έφερε» και φέτος δεκάδες ευρήµατα από τους χρυσοφόρους πολεµιστές (χάλκινα κράνη µε επίχρισµα χρυσού, ξίφη, λαβές κ.ά.) ενώ πλούσιες ήταν και οι γυναικείες ταφές µε χρυσά και µεταλλικά κτερίσµατα (ενώτια, περόνες, πόρπες και δακτυλίδια, στεφάνια µυρτιάς, νοµίσµατα, πήλινα αγγεία, προτοµές, πήλινα ειδώλια και οστέινους αστραγάλους). Στη δεκάχρονη ανασκαφή έχουν ερευνηθεί συνολικά 1.004 ταφές από τους οποίες οι 259 είναι της Υστερης Εποχής του Σιδήρου, οι 475 της αρχαϊκής εποχής, ανάμεσά τους η ταφή ενός πολεμιστή κτερισμένη με χάλκινο κράνος, διακοσμημένο με χρυσές ταινίες σιδερένια όπλα, χρυσό δακτυλίδι, χρυσό επιστόμιο και χρυσό γάντι, χρυσά ελάσματα για την επένδυση των υποδημάτων και χρυσές ταινίες για το στόλισμα του νεκρικού ενδύματος. οι 262 των κλασικών και των πρώιµων ελληνιστικών χρόνων και οι 8 αδιάγνωστοι. Η περίπτωση του δυτικού νεκροταφείου του Αρχοντικού, από το οποίο έχει ερευνηθεί περίπου το 5% της συνολικής του έκτασης, είναι χαρακτηριστική για την προσέγγιση όψεων της κοινωνικής συµπεριφοράς.

ΠΗΓΗ: ΣΚΑΪ, ΤΑ ΝΕΑ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Είναι πλέον σίγουρο:

«Τα οστά είναι του Φιλίππου Β'»

Αλλη μια επιστημονική μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει την άποψη του Μανόλη Ανδρόνικου, ότι ο νεκρός των βασιλικών τάφων της Βεργίνας είναι ο Φίλιππος Β', πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και όχι ο Φίλιππος ο Αριδαίος, γιος του Μακεδόνα βασιλιά και ετεροθαλής αδερφός του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η προτομή του Φιλίππου Β'

Αυτή τη φορά δεν είναι αρχαιολόγοι που ερμηνεύουν τας γραφάς, αλλά γιατροί, με επικεφαλής τον καθηγητή Ανατομίας Τζόναθαν Μάσγκρεϊβ από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.

Σε επιστημονική μελέτη που δημοσιεύεται στο νέο τεύχος του Διεθνούς Περιοδικού Ιατρικών Επιστημών, ο κ. Μάσγκρεϊβ σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους του και έναν ιατροδικαστή καταλήγουν στο παραπάνω συμπέρασμα μελετώντας το σκελετικό υλικό του τάφου. Θυμίζουμε πως ο κ. Μάσγκρεϊβ είχε πάρει μέρος στην ομάδα που ανέπλασε το πρόσωπο του Φιλίππου Β', στην οποία συμμετείχαν επίσης ο αρχαιολόγος Τζον Πραγκ από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και ο ειδικευμένος ζωγράφος Ρίτσαρντ Νίβι του Μουσείου του Μάντσεστερ.

Στη νέα επιστημονική του δημοσίευση, υποστηρίζει ότι ο νεκρός στη μεγάλη τούμπα της Βεργίνας είναι ο Φίλιππος για τρεις λόγους: στη δεξιά του παρειά υπάρχουν ίχνη από τραύμα, το ένα του πόδι είναι πιο κοντό από το άλλο και τάφηκε με μία γυναίκα και όχι με δύο.

'Ως τώρα, όσοι αναγνώριζαν στον νεκρό της Βεργίνας τον Φίλιππο τον Αριδαίο, βασίζονταν στην παρατήρηση ότι το κρανίο του δεν φέρει ίχνη από βέλη που του έβγαλαν το μάτι, όπως είχε συμβεί στον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Οι γιατροί, όμως, εντόπισαν μια τομή στο ζυγωματικό, στο σημείο όπου ενώνονται οι δυο γνάθοι, και εικάζουν πως προέρχεται πιθανόν από μια πληγή που είχε ιαθεί.

Είναι γνωστό ότι ο Φίλιππος Β' ήταν χωλός, κάτι που φαίνεται στα οστά της κνήμης, αλλά και στη διαφορά των μεταλλικών περικνημίδων που συνόδευαν τον νεκρό· η μία είναι σαφώς μικρότερη.

Οσο για τον Αριδαίο, οι πηγές αναφέρουν πως ετάφη με την πεθερά του, Ευρυδίκη, και τη σύζυγό του, Κύνα, που πέθανε πριν από αυτόν.

Η εκδοχή Ανδρόνικου θέλει τον Φίλιππο θαμμένο με μία από τις νεαρές συζύγους του, την Κλεοπάτρα.

Η Ιστορία λέει ότι ο Αριδαίος εκτελέστηκε με εντολή της Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 317 π.Χ., και ετάφη μυστικά. Υστερα από λίγους μήνες, όταν πήρε την εξουσία, ο εχθρός της Ολυμπιάδας, Κάσσανδρος, προέβη σε εκταφή του νεκρού και σε νέα ταφή.

Ο ιατροδικαστής της ομάδας του Μάσγκρεϊβ λέει πως τα οστά του Αριδαίου θα πρέπει να είχαν καεί στην πρώτη ταφή.

Οι ταφικές συνήθειες των Ελλήνων δεν επέτρεπαν επανάληψη της καύσης του.

Ωστόσο, ο νεκρός τού τάφου της Βεργίνας πέρασε από ταφική πυρά που άναψε πάνω στον τάφο του, όπως αποδεικνύουν τα κατάλοιπά της που βρέθηκαν επί των κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το περίφημο χρυσό στεφάνι.

Τα οστά δεν αποσυντέθηκαν, κάτι που δεν θα συνέβαινε αν είχαν καεί δύο φορές.

Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ
Πηγή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,
ΙΧΩΡ

Διαβάστε την έρευνά του κ. Τζόναθαν Μασγκρέιβ έναν από τους σημαντικότερους ανθρωπολόγους διεθνώς, στη διεθνή ιατρική επιθεώρηση «Ιnternational journal of medical sciences», εδώ...

Η περιπετειώδης ιστορία του τάφου του Μ. Αλεξάνδρου

Αναμφισβήττητα τα λείψανα του Μ. Αλεξάνδρου είναι τα διασημότερα όλων των εποχών έστω και εάν μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί.

Οι ερευνητές με σχετικά πρόσφατα την αξιέπαινη Ελληνίδα Αρχαιολόγο Λιάνα Σουβαλτζή έχουν στα χέρια τους τα εξής στοιχεία:

Ο Πτολεμαίος ΙΙ ο Φιλάδελφος μετέφερε την σορό του Μέγα Αλεξάνδρου με ολόχρυση άμαξα, που έσερναν 100 άλογα, από την Βαβυλώνα ως το Ιερό του Άμμωνα Δία (έρημος Σίουα) όπου ο Μέγας βασιλιάς επιθυμούσε να ταφεί.

Η ταφή έγινε σε περίφημο Μαυσωλείο που ονομάστηκε «Σήμα». Την περιοχή «Σήμα» αναφέρουν πολλοί και αξιόπιστοι συγγραφείς, όπως ο Αχιλλέας Τάτιος (300 μΧ), ο Ζηνόβιος (200μΧ) ο οποίος μάλιστα αναφέρει πως το Μαυσωλείο κτίστηκε στο μέσον της Αρχαίας Αλεξάνδρειας, ο Στράβων (100 πΧ), ο Λουκιανός (200 μΧ) ο Σουεντόνιος (200 μΧ) κι ο Ψευδο-Καλλισθένης (3.34).

Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν πως το "Σήμα" βρίσκεται στην Αλέξάνδρεια, ενώ οι ανακαλύψεις ενός επιβλητικού Τάφου στην όαση Σίουα της Νιτρίας από την Ελληνίδα Αρχαιολόγο Λιάνα Σουβαλτζή, δίνει αποδείξεις για τον τόπο Ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σύμφωνα με την ανακοίνωση από το πρακτορείο Ρόϊτερ (Φεβρουάριος 1995), τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Πτολεμαίος Ι μετέφερε το μουμιοποιημένο λείψανο του Αλεξάνδρου στο Αλ-Μαράκι, και αργότερα, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός* έκανε προσφορές στον «Ένα και μοναδικό Αλέξανδρο». Στο Αλ-Μαράκι βρέθηκαν Μακεδονικά σύμβολα από την εποχή του Αλεξάνδρου.

Οι αναθηματικές επιγραφές που αποθεώνουν τον Αλέξανδρο, και τα άλλα ευρήματα που αναμφίβολα ανήκουν στην Μακεδονική Δυναστεία είναι πράγματι αξιόλογες και θα έπρεπε να ανακοινωθούν στο πλατύ κοινό από τα μέσα ενημέρωσης.

Τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου επισκεύτηκαν πολλές και αξιόλογες προσωπικότητας της αρχαιότητας. Το σώμα του Αλεξάνδρου μουμιοποιήθηκε και τοποθετήθηκε σε χρυσή σαρκοφάγο από του Πτολεμαίους. Ο Στράβων αναφέρει την μεταγενέστερη αντικατάσταση της χρυσής σαρκοφάγου από μια γυάλινη, (Στράβων 17. C 794), ο οποίος επισκεύτηκε τον τάφο τον 1ο αιώνα μΧ.

Ο Διόδωρος ο Σικελός (18.26.3; 28.2-4) επισκεύτηκε την Αλεξάνδρεια και τον τάφο το 60 μΧ και μας δίνει εξαιρετική περιγραφή του τάφου.

Ανάμεσα στους επιφανείς επισκέπτες του τάφου του Μέγα Αλεξάνδρου ήταν:

1. Ο Iούλιος Καίσαρας το 45 πΧ, σύμφωνα με μαρτυρίες του Σουετόνιου και του Λουκιανού.

2. Ο Αύγουστος μετά την νίκη του κατά του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας στο Άκτιο το 31 πΧ, και την κατάκτηση της Αλεξάνδρειας το 30 πΧ, προσέφερε ένα στεφάνι στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν οι οδηγοί του προσφέρθηκαν να τον πάνε και στους τάφους της Πτολεμαϊκής Δυναστείας, ο Αύγουστος τους απάντησε "Ήρθα να δώ έναν Βασιλιά, και όχι νεκρούς".

3. Ο Καλιγούλας, επισκεύτηκε το "Σήμα" και… έκλεψε την πανοπλία του Αλεξάνδρου !

4. Ο Καρακάλλας (300 μΧ) θεωρούσε τον εαυτό του μετεμψύχωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και ήταν ο τελευταίος επιφανής για την επίσκεψη του οποίου στο "Σήμα" έχουμε γραπτές μαρτυρίες.

Την Πρώτη Χριστιανική περίοδο οι άνθρωποι γνώριζαν την τοποθεσία του Τάφου, όπως ομολογεί η απεικόνιση του Αββά Σισόη (4 αι. μΧ) εμπρός από τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και μαρτυρίες άλλων ασκητών της ερήμου, ο Ιστοριογράφος Προκόπιος (6 αι μΧ) . Μία επίσης σημανική μαρτυρία είναι του Δωρόθεου, Επισκόπου Τύρου (5 αι. μΧ), ο οποίος στο "Περί Κτισμάτων" σύγγραμμα του, εκτός από τα οικοδομικά έργα του Ιουστινιανού, αναφέρει ιερά αφιερωμένα στον Άμμωνα και Αλέξανδρο

5. Ο ιταλός αρχαιολόγος Achille Adriani το 1964 στην περιοχή Bab Sharki της Αλεξάνδρειας βρήκε τεράστιο κενοτάφιο του 4^ου αιώνα π.Χ. χωρίς όμως να βρεθούν οστά βασιλέως. Οι ανασκαφές συνεχήστηκαν πολύ αργοτερα, στο νεκροταφείο Cimiterio Latino di Terra Santa καθώς οι αιγυπτικακές αρχές έδωσαν άδεια ανασκαφής μόλις ένα χρόνο μετά τις ανακαλύψεις ενός επιβλητικού Τάφου στην όαση Σίουα από την Ελληνίδα Αρχαιολόγο Λιάνα Σουβαλτζή.

Δυστυχώς όμως ο υπεύθυνος των ανασκαφών Fausi el-Facharani δεν πρόλαβε να τελειώσει αυτό το έργο. Απεβίωσε το 2004...

*Ο αρχαιολόγος Kuhlmann –αν και ήταν υπεύθυνος της αιγυπυολογίας στο γερμανικό αρχαιολογικό ινστιτούτο του Κάϊρου- ισχυρίζεται ότι τάφος είναι της εποχής του Τραϊανού, κάτι βέβαια που δεν θα έπρεπε να μας παραξενεύει, καθώς ο ίδιος δεν είχε δώσει ποτέ την σημασία που έδωσε στον τάφο η κα. Λιάνα Σουβαλτζή.

"ΤΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΤΙ ΗΘΗ ! " – Κικέρων

Δείτε και το απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ του Π. Πισσάνου "Μ. Αλέξανδρος".
Βάσει των πληροφοριών που έδωσε τυμβωρύχος από την Ιορδανία, δημιούργησαν τρισδιάστατη απεικόνιση του χώρου του τάφου:

Νίκος Σάμιος με πληροφορίες από τις πηγές

1

και

2

Μήνυμα απ΄τον Ηρόδοτο.

Από τον cummulus

Μια και απ΄ότι φαίνεται ο φιλοσκοπιανός πρόεδρος της ΔΕΘ έχει αυτές τις μέρες την τιμητική του στα σχόλια, όσων ανησυχούν για την εξέλιξη του σκοπιανού ζητήματος, θα του αφιερώσω το παρακάτω κείμενο, μπας και καταλάβει ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι Έλληνες, και ως εκ τούτου οι Σκοπιανοί, αν είναι Μακεδόνες είναι Έλληνες και τίποτε άλλο.

Το απόσπασμα είναι από το ιστορικό βιβλίο «ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ» που έγραψε ο Ηρόδοτος. Διαβάστε λοιπόν, τι γράφηκε για την καταγωγή των Μακεδόνων, περισσότερα από 2.700 χρόνια πρίν.

«Ότι οι από του Περδίκκου καταγόμενοι είναι Έλληνες, ως και οι ίδιοι λέγουν, και εγώ το γνωρίζω, αλλά και επιπλέον θα αποδείξω είς τα επόμενα κεφάλαια ότι είναι Έλληνες. Άλλωστε και οι διευθύνοντες τους εν Ολυμπία αγώνες των Έλλήνων, απεφάνθησαν ότι ούτω έχουν τα πράγματα. ΄Όταν δηλαδή ο Αλέξανδρος, ηθέλησεν να λάβη μέρος εις αυτούς ως αθλητής και προς τούτο κατήλθε εις Ολυμπίαν, οι Έλληνες ανταγωνισταί του , εζήτησαν ν΄αποκλεισθεί ισχυριζόμενοι ότι ο αγών δεν διεξάγεται με βαρβάρους αλλά με Ελληνας. Αφού όμως ο Αλέξανδρος απέδειξεν ότι είναι Αργείος τότε εκρίθη ότι είναι Έλλην και λαβών μέρος είς τον αγώνα δρόμου ήλθεν ισόπαλος με τον πρώτον. Ταύτα ούτως εγένοντο.»

Δεν είναι όμως μόνον αυτό το εδάφιο. Ο Ηρόδοτος,πρίν από το κείμενο αυτό , παραθέτει απάντηση του Αλεξάνδρου, γιού του Αμύντα σε πρέσβεις του Δαρείου, στο οποίο αναφέρει ότι είπε ο Αλέξανδρος. «… να είπετε εις το πέμψαντα υμάς βασιλέα ότι ανήρ Έλλην, ύπαρχος της Μακεδονίας σας υπεδέχθη…» Πως χαρακτήρισε λοιπόν ο Αλέξανδρος του Αμύντα τον εαυτό του;

«..ανήρ Έλλην…».

Διαβάστε περισσότερα...

Πηγή : ΒΙΣΑΛΤΗΣ

Η κα. Σουλβατζή για τάφο Μ. Αλεξάνδρου

Τελικά δεν κατάλαβα, γιατί σταμάτησε η κα. Σουλβατζή μπροστά στον τάφο του Μ. Αλεξάνδρου, και δεν συνεχίστηκαν οι ανασκαφές; Την απαγόρευση κάποιων περίμεναν;

Σχετικό θέμα:Ο αββάς Σισώης και η μούμια του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Κύρου Ανάβασις και η κάθοδος των Μυρίων

(με πληροφορίες του πρώτου πολεμικού ανταποκριτή της Ιστορίας, του Ξενοφώντα Αρχαίο κείμενο με μετάφραση στα γερμανικά και λατινικά εδώ).

Το 404 πέθανε ο βασιλιάς της Περσίας Δαρείος Β. Ό Η σύζυγός του Παρύσατις, που ήταν γυναίκα ικανότατη και ραδιούργα, δεν αγαπούσε τον πρωτότοκο γιο της τον Αρταξέρξη, αλλά το νεώτερο τον Κύρο, που τον είδαμε να διορίζεται στα τελευταία χρόνια του πελοποννησιακού πολέμου ηγεμόνας στις δυτικές παραλίες της Μικράς Ασίας και να συντελεί με την πιστή του συμμαχία προς τους Σπαρτιάτες στον οριστικό τους θρίαμβο. Σ’ αυτό τον Κύρο ήθελε η Παρύσατις να μεταβιβάσει το θρόνο αλλά ο Δαρείος Β’ πέθανε πριν τον διορίσει διάδοχο και έτσι κατέλαβε την εξουσία ο Αρταξέρξης Β’ που ονομάστηκε Μνήμων. Ο Κύρος όμως δεν παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του.

Διαβάστε ολόκληρη την ιστορία από την πηγή...

Σχετικό θέμα:

Η Ασπασία της Φωκαϊδας. Η εταίρα που κυβέρνησε την Περσία

Ανθρώπινα δικαιώματα για την αιωνιότητα.

Ο Σόλων, ο Κροίσος και ο Κύρος

Το όνειρο του Ξενοφώντα.

Ακόμη μια „άβολη“ αλήθεια:

Ανασκαφές για τον τάφο της γυναίκας του Μεγ. Αλεξάνδρου στην Αμφίπολη

Ο Αλέξανδρος, η Ρωξάνη και η οικογένεια του Δαρείου σε έργο του Giovanni Antonio Bazzi Sodoma

Τον Σεπτέμβριο αναμένεται να ξεκινήσουν οι ανασκαφές στον λόφο «Καστά» στην Αμφίπολη για την αναζήτηση του τάφου της γυναίκας του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ρωξάνης και του 13χρονου γιου του, Αλέξανδρου του Δ.

Οι ανασκαφές θα γίνουν υπό την εποπτεία της ΚΗ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών, ενώ για πρώτη φορά θα συμμετέχει και το τμήμα Τοπογραφίας του ΤΕΙ Σερρών και του καθηγητή Κωνσταντίνου Παπαθεοδώρου που με ειδική συσκευή θα σαρώσει ηλεκτρονικά τμήματα του ανασκαφικού χώρου, ώστε να βοηθήσει το έργο των αρχαιολόγων.

Σύμφωνα με την προϊσταμένη της ΚΗ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών, αρχαιολόγου Κατερίνας Περιστέρη, πρόκειται για έναν λόφο στον οποίο τις πρώτες έρευνες για τους τάφους είχε ξεκινήσει επί των ημερών του ο αρχαιολόγος που ερεύνησε την Αμφίπολη, από το 1956 μέχρι το θάνατό του, το Μάιο του 1985, Δημήτρης Λαζαρίδης.

Στις ανασκαφές θα συνδράμει οικονομικά και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Σερρών, μετά από ομόφωνη απόφαση του νομαρχιακού Συμβουλίου.

Μαζί με τις ανασκαφές στο λόφο «Καστά», θα ξεκινήσουν και αυτές για την αποκάλυψη του αρχαίου θεάτρου της Αμφίπολης, στις οποίες δίνουν άμεση προτεραιότητα όχι μόνο το υπουργείο Πολιτισμού και το «Διάζωμα» που υποστηρίζει την ανάδειξή του, αλλά και η νομαρχία Σερρών.

Η ΚΗ΄ Εφορεία Αρχαιοτήτων Σερρών, ελπίζει μέχρι την μεγάλη έκθεση στο Λούβρο του Παρισιού που θα γίνει σε έναν χρόνο από σήμερα και η οποία θα είναι αφιερωμένη στις αρχαιότητες της Μακεδονίας, οι Σέρρες και η Αμφίπολη, να δώσουν το «παρών» με μία σημαντική αρχαιολογική και ιστορική ανακάλυψη με διεθνή θετικό αντίκτυπο για τη χώρα μας.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια ελληνίδα βασίλισσα στον Περσικό Κόλπο

Αγγελική Κοτταρίδη: Ανασκαφές στη Φαϊλάκα των Μακεδόνων

«Πριν από το 2007 ο Περσικός Κόλπος ήταν για μένα ο δύσκολος περίπλους του Νέαρχου, ο Σεβάχ ο Θαλασσινός, πετρέλαια, ένας πόλεμος σε τηλεοπτική αναμετάδοση... γεωπολιτικές ισορροπίες στην κόψη του ξυραφιού... Ώσπου ξαφνικά μπήκε στη ζωή μου η Φαϊλάκα, ένα μικρό νησί του Κουβέιτ. Ανάμεσα στο Ιράν, στο Ιράκ και στη Σαουδική Αραβία, μπροστά στις εκβολές του Τίγρη και του Ευφράτη αυτό το νησάκι ελέγχει τη θαλασσινή πύλη της Μεσοποταμίας, τον δρόμο που τώρα οδηγεί στη Βασόρα και στη Βαγδάτη, και άλλοτε έφτανε στη Βαβυλώνα. Είναι ένα ιδανικό παρατηρητήριο, που κρύβει ακόμη στην άμμο του τον απόηχο των γεγονότων που σημάδεψαν αυτή τη μήτρα του πολιτισμού ανάμεσα στους αιώνες.

Το ταξίδι ξεκινάει από τη μαρίνα του Κουβέιτ, που είναι γεμάτη με πολυτελή γιοτ. Το δικό μας ταχύπλοο πλησιάζει στο νησί κλυδωνιζόμενο άγρια- τα ισχυρά ρεύματα και οι δυνατοί άνεμοι είναι πολύ συχνό φαινόμενο στον Κόλπο- και τότε αντικρίζουμε ανάμεσα από τα κύματα να αναδύεται μια χαμηλή ασπρουδερή γραμμή στεριάς. Ένα σχεδόν επίπεδο νησί το υψηλότερο σημείο του οποίου δεν ξεπερνά τα οκτώ μέτρα.
Πίσω από το λιμανάκι μάς περιμένει η πρώτη έκπληξη: το Αλ Ζορ, μια πόλη-φάντασμα. Στη δεκαετία του 1980 ήταν εδώ ένας τόπος διακοπών, πλούσια σπίτια και επαύλεις, ευρύχωροι δρόμοι, τζαμιά και ένα μικρό μουσείο με σήμα κατατεθέν το ιωνικό κιονόκρανο... Το 1991 όμως πέρασε από τη Φαϊλάκα ο πόλεμος του Κόλπου... Τα κτίρια στέκονται ακόμη, αλλά είναι άδεια και γαζωμένα από τα πολυβόλα, η άμμος γέμισε βλήματα, χρειάστηκαν θωρακισμένα να καθαρίσουν τις νάρκες. Δύο- τρία τανκς που σκουριάζουν στον ήλιο είναι το μνημείο του πολέμου.
Η κυβέρνηση αποζημίωσε τους κατοίκους, το νησάκι σχεδόν εγκαταλείφθηκε. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια τουριστικής ανάπτυξης μετατέθηκαν σε πιο ευοίωνους καιρούς και το μοναδικό ξενοδοχείο- μικρά σπιτάκια σε παραδοσιακό ύφος- ανοίγει μόνο για το «week end». Από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο μόνιμοι κάτοικοι του νησιού είναι τα μέλη των αρχαιολογικών αποστολών και οι εργάτες, κυρίως Αιγύπτιοι, που δουλεύουν στις ανασκαφές και στην επιδιόρθωση των τζαμιών.

Στην εποχή του Χαλκού (τη 2η χιλιετία π.Χ.) στον Κόλπο άκμαζε το βασίλειο του Ντιλμούν, που για τους Βαβυλωνίους ήταν η μαγική χώρα πέρα από το νερό, από όπου έρχονταν πολύτιμα ξύλα και μπαχαρικά, μαργαριτάρια και αρώματα. Στο Τελ Σάιντ, δίπλα στη θάλασσα, κάτω από το παλιό αρχοντικό, όπου στις αρχές του 20ού αιώνα έρχονταν να παραθερίσουν οι γυναίκες του σεΐχη, βρέθηκαν τα θεμέλια ενός ναού Ντιλμούν και λίγο πιο πέρα, όχι μακριά από το οχυρό μας, ένα αρχαίο παλάτι.
Το παλάτι και ο ναός δεν υπήρχαν το 325 π.Χ. όταν ο Νέαρχος, ο ναύαρχος του Μεγαλέξανδρου, επιστρέφοντας από την Ινδία είδε εδώ πυκνό δάσος με κάθε λογής δέντρα, ελάφια και αγριοκάτσικα που οι κυνηγοί δεν επιτρεπόταν να τα αγγίξουν παρά μόνο για τις θυσίες της θεάς τους. Το νησάκι Αγκαρούν όπως ονομαζόταν τότε η Φαϊλάκα, ήταν τότε ένας παράδεισος της Μεγάλης θεάς που οι Έλληνες είπαν Άρτεμη και οι Βαβυλώνιοι Ιστάρ. Η γυμνή Ιστάρ, θεά του έρωτα και του θανάτου, μας «φανερώθηκε» κατά την ανασκαφή δύο φορές μέσα από τα πήλινα ειδώλια, που οι κάτοικοι του οχυρού φυλούσαν στα σπίτια τους για να έχουν την ευλογία της.

Η παράδοση της καμήλας
Τώρα, όπου και να γυρίσω το βλέμμα μου, πέρα από τον οικισμό-φάντασμα απλώνεται παντού η έρημος. Δεν λείπουν μάλιστα και οι καμήλες, ένα ολόκληρο κοπάδι, ιδιοκτησία του εμίρη, που απολαμβάνουν τις ημέρες τους τεμπελιάζοντας. Ζωντανό μνημείο της αραβικής παράδοσης. Δίπλα στο οχυρό της Ελληνιστικής εποχής μερικά δεντράκια, κατάλοιπα μιας προσπάθειας αναβίωσης του αρχαίου παραδείσου, αγωνίζονται κόντρα στην άμμο, την αρμύρα, στον άνεμο, στον ανελέητο ήλιο. Και όταν έρχεται το χαμσίνι, η αμμοθύελλα από την έρημο της Αραβίας, ο τόπος σκοτεινιάζει. Τα πράγματα χάνουν το περίγραμμά τους, η άμμος είναι παντού, δυσκολεύεσαι να ανασάνεις και καταλαβαίνεις την ευλογία του ρούχου που σκεπάζει κεφάλι και σώμα... Και όμως η Φαϊλάκα είναι ο μόνος τόπος στο Κουβέιτ που έχει γλυκό νερό. Μάλιστα ως το 1960 που ήρθε το πετρέλαιο και άλλαξαν όλα, ήταν το μποστάνι του φτωχού, τότε, εμιράτου.
Στους κίονες του Ελληνιστικού ναού οι περσικές βάσεις παντρεύονται με τα ιωνικά κιονόκρανα, ανακαλώντας τους γάμους των Μακεδόνων με τις Περσίδες στα Σούσα, και όταν την ώρα της Εζάν (της μουσουλμανικής προσευχής) ο αιγύπτιος εργάτης, που δουλεύει μαζί μας, γονατίζει για να προσευχηθεί στις πλάκες του αρχαίου ναού, όλα τα σύνορα μοιάζει να καταλύονται...

Το οχυρό των Μακεδόνων
Ο Σέλευκος, ο πιο Μακεδόνας και συγχρόνως ο πιο κοσμοπολίτης από όλους τους διαδόχους, συμμαθητής και συμπολεμιστής του Αλέξανδρου, είναι αυτός που έχτισε με μέτρα μακεδονικά το ιερό οχυρό της Ικάρου, το οποίο επί αιώνες λειτούργησε ως «χαιρετισμός» στα καράβια που έρχονταν από την ανατολή. Σε αυτό το οχυρό, που οικοδομήθηκε με λόγο τη «χρυσή τομή», αποτυπώθηκαν η φύση και ο χαρακτήρας της εξουσίας του νέου ηγεμόνα, το μανιφέστο της πεφωτισμένης Αρχής που ονειρεύεται την ειρηνική συνύπαρξη των λαών.
Χαραγμένη στην πέτρα η επιστολή του Ανάξαρχου, ενός αξιωματούχου του βασιλείου των Σελευκιδών, προς στους οικιστές της Ικάρου, μιλάει με απροσδόκητη αμεσότητα για τη ζωή των Ελλήνων στο νησί: Κοινή εστία, κοινοτική πρόνοια, αγώνες γυμνικοί, κήποι και χωράφια, εμπόριο πέρα από τη θάλασσα... Στα χρόνια του Χριστού το οχυρό μας παύει να υπάρχει. Στη θέση του υψώνεται ένας πύργος. Στο Αλ Κουζούρ, στο κέντρο του νησιού, οι Νεστοριανοί (χριστιανική αίρεση του 4ου-5ου αιώνα μ.Χ.) χτίζουν μοναστήρι και ολόγυρά του ένα ανθηρό χωριό με πολλά σπίτια. Οι μουσουλμάνοι όμως προτιμούν τη θάλασσα. Ιδρύουν δύο μικρά οχυρά, το Αλ Καρανίγια στα ανατολικά και το Αλ Ζορ στα δυτικά, γύρω τους ψαροχώρια, ενώ στην ενδοχώρα απλώνεται τεράστιο το νεκροταφείο. Στα βόρεια το όνομα Αλ Χιντρ, όπως αποκαλείται ένας μουσουλμάνος άγιος, κάτι σαν τον δικό μας Αη Γιώργη, σμίγει τις παραδόσεις αφού για άλλους είναι η επιβίωση του αρχαίου θεού της γονιμότητας και για τους μυστικούς ο πρώτος Σούφι...

Ηλιοβασίλεμα. Στα σκαλιά του βωμού αφουγκράζομαι τη θάλασσα, σκέφτομαι τον Σεβάχ... Δίπλα μου χαραγμένα στην πέτρα γράμματα ελληνικά, ξέμειναν και αυτά όπως και το όνομα Φαϊλάκα (παραφθορά του Φυλακή, Φυλακαί), φυλάκιο της μνήμης «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει».

Μια ελληνίδα βασίλισσα στον Περσικό Κόλπο
Στο τέλος του 2ου αιώνα π.Χ.,όταν η αυτοκρατορία των Σελευκιδών καταρρέει, το βασιλικό ιερό της Ικάρου είναι ήδη ένας μικρός οχυρωμένος οικισμός. Έτσι κι εμείς μετράμε στο χώμα στρώματα καταστροφής και τη φωτιά που έκαψε και ξανάκαψε τα πλινθόκτιστα σπίτια. Ήταν εισβολή εχθρών, πειρατική επιδρομή, η πίσσα που άναψε στα πιθάρια ή μήπως μια απρόσεχτη μαγείρισσα και ξαφνικά λαμπάδιασαν όλα; Άγνωστο. Τις τελευταίες ημέρες της ανασκαφής, όμως, τρελαινόμαστε κυριολεκτικά. Παντού ξεπροβάλλουν καμένα πανέρια! Και ανάμεσα στα πεσμένα πλιθιά και στα σπασμένα πιθάρια, το απολύτως απροσδόκητο: «Βαλσαμωμένα» ψάρια με τα λέπια τους!
Τον καιρό που καταστράφηκε αυτό το σπίτι (στα τέλη του 2ου ή αρχές του 1ου αιώνα π.Χ.) η Φαϊλάκα ανήκε στο κράτος των Χαρακηνών με πρωτεύουσα την Αλεξάνδρεια ή Αντιόχεια Χάραξ, μια περίφημη πόλη που δεν έχει εντοπισθεί ακόμη. Ο πέρσης βασιλιάς της είχε το όνομα Υσπαοσύνης, ενώ γυναίκα του- και μετά τον θάνατό του, ηγεμόνας πλάι στον ανήλικο γιο της ήταν η Θαλασσία, μια ελληνίδα βασίλισσα στον Περσικό Κόλπο!


Ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;

Ο Αλέξανδρος δεν πάτησε ποτέ στο νησί, του έδωσε όμως ο ίδιος το όνομα που έγινε γνωστό στην ελληνιστική οικουμένη: Ίκαρος, τόπος ιερός της ταυροβόλου Αρτέμιδος και του Απόλλωνα...Το πρόσωπο του νεαρού κοσμοκράτορα αναδύθηκε από την άμμο αστράφτοντας στο ασήμι των νομισμάτων. Ήρθε με τους πρώτους έλληνες οικιστές στο παλιό ιερό του Τελ Χαζνέχ και στοίχειωσε το νησί, όπως και όλο τον κόσμο. Κάθε φορά λοιπόν που ένας Κουβεϊτιανός με ρωτάει με επιμονή «τελικά έφτασε εδώ ο Μεγαλέξανδρος;» ελπίζοντας σε καταφατική απάντηση, νιώθω την αμηχανία του καπετάνιου μπροστά στη γοργόνα...Όχι, ο ίδιος δεν πρόλαβε.
Έφτασαν όμως τα όνειρά του...



Πηγή: Το Βήμα, Μ. Θερμού, 29/8/10, αρχαιολογία

Σχετικό θέμα: ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΑΒΑΣΙΣ: Ευρήματα ελληνικού πολιτισμού στη νήσο Φαϊλάκα .

Βρέθηκε σπάνιο, χρυσό νόμισμα ομοίωμα ενός πορτραίτου της Αρσινόης στο Ισραήλ

Ενα σπάνιο, χρυσό νόμισμα από το 191 π.Χ. ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στο Ισραήλ, δήλωσε την Τετάρτη, η ισραηλινή υπηρεσία αρχαιοτήτων.

"Το νόμισμα, που ζυγίζει περίπου μία ουγγιά (27,71 γραμμάρια) και που είναι σε άψογη κατάσταση, είναι το πιο μεγάλο που έχει ανακαλυφθεί ποτέ σε ανασκαφές στο Ισραήλ",

δήλωσε ο υπέυθυνος νομισμάτων της υπηρεσίας αρχαιοτήτων Ντόναλντ Αριέλ.

Το νόμισμα, που κατασκευάστηκε στην Αίγυπτο την εποχή του βασιλιά Πτολεμαίου του 5ου, φέρει το ομοίωμα ενός πορτραίτου της Αρσινόης, συζύγου του Πτολεμαίου του 2ου που είχε θεοποιηθεί.

Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της υπηρεσίας αυτό το νόμισμα, που ζυγίζει έξι φορές περισσότερο από τα κανονικά νομίσματα, είναι ένα μενταγιόν που χρησιμοποιούνταν στη λατρεία της Αρσινόης.

Πηγή...

Φωτογραφία: ΓΠΤ-dpa

Φίλιππος Β' της Μακεδονίας

Ο Φίλιππος Β' της Μακεδονίας

Ανδριάντας του Φίλιππου Β' της Μακεδονίας στην πόλη Plovdiv (Φιλιππούπολη -αρχαίο όνομα Ευμολπία) της Βουλγαρίας, αφιερωμένος στον ιδρυτή της Φίλιππο Β' (342/1π.Χ.).

Αντί προλόγου

Ο Φίλιππος Β' της Μακεδονίας θεωρείται από μελετητές ο σημαντικότερος

βασιλιάς των Ελλήνων καθώς αυτός ήταν που αναμόρφωσε πλήρως μια ελληνική περιφερειακή δύναμη στο ισχυρότερο ελληνικό κράτος της εποχής και παρέδωσε στον διάδοχο του μια ισχυρότατη πολεμική μηχανή, με την οποία κατέκτησε την μεγαλύτερη αυτοκρατορία του κόσμου και οδήγησε τον ελληνισμό σε μία ανεπανάληπτη εποχή που έμελλε να δώσει τα φώτα των επιστημών, των τεχνών και γενικότερα του πολιτισμού σε ολόκληρη την οικουμένη.

Αλλά καθώς υπάρχει σύγχυση όσο αφορά τους μεγάλους Έλληνες-εάν λάβουμε ως αφορμή την εκπομπή–σόου του Σκάι με τίτλο «Οι μεγάλοι Έλληνες»- και καθώς ο Φίλιππος „δεν μας πέφτει αρκετός“, επιτρέψτε μου να αντιγράψω:

Ο Παπανδρέου είναι μεγαλύτερος από τον Λεωνίδα; Ναι, αφού ο δεύτερος πέθανε 77 ετών ενώ ο αρχαίος σαφώς νεότερος, αν και δεν ξέρω πόσο. Παρόλα αυτά για δυο τρεις θέσεις δεν κατάφερε να φανεί μεγαλύτερος από τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Είναι πάντως μεγαλύτερος πολιτικός από τον Χαρίλαο Τρικούπη ο οποίος κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός επτά οκτώ φορές… Είναι ένας πολιτικός (ο Βενιζέλος) μεγαλύτερη προσωπικότητα από έναν ποιητή (τον Όμηρο …);Είναι ο γιατρός Παπανικολάου μεγαλύτερος Έλληνας από τον Ιπποκράτη; Ναι ψήφισαν 38.500 σύγχρονοι νομάτοι. Αλλά όχι σπουδαιότερος από τον Περικλή...

Διαβάστε περισσότερα: http://www.pare-dose.net/?p=2628#ixzz0txaIe4Zc

Καταγωγή

Ο Φίλιππος ήταν δισέγγονος του Αλεξάνδρου Α' και τριτότοκος γιος της Ευρυδίκης Η Ευρυδίκη ήταν πριγκίπισσα της Λυγκηστίδος, την οποία παντρεύτηκε ο Αμύντας Γ' της Μακεδονίας. Κατά την διάρκεια των εσωτερικών διενέξεων, ένας σφετεριστής του θρόνου, ο Παυσανίας, εισέβαλε στην Μακεδονία με ένα στρατό αποτελούμενο απο μισθοφόρους. Μπροστά στον κίνδυνο να χάσει την εξουσία, η Ευρυδίκη στράφηκε στον Αθηναίο στρατηγό Ιφικράτη και ζήτησε την βοήθεια του. Ο Ιφικράτης κατάφερε να υπερισχύσει του Παυσανία και νέος βασιλιάς της Μακεδονίας ανακηρύχθηκε ο ανήλικος τότε, Περδίκκας, με επίτροπο τον Πτολεμαίο απο τον Αλωρό. Αργότερα όταν ο Περδίκκας ενηλικιώθηκε ανέλαβε την εξουσία.

Ηγεμόνες της Μακεδονίας

· Περδίκκας Α' (700 - 652)

Σύμφωνα με τα Ιστορικά του Ηροδότου, 8.137-139, «Από το Άργος έφθασαν στους Ιλλυριούς τρία αδέλφια, απόγονοι των Τημενιδών, δηλαδή του Ηρακλή, ο Γαυανες, ο Αερόπους και ο Περδίκκας. Και αφού πέρασαν από τους Ιλλυριούς στο ανώτερο τμήμα της Μακεδονίας έφθασαν στην πόλη της Λεβαίας».

· Αργαίος Α' (652 - 621)

• Φίλιππος Α' (621 - 588)
• Αέροπος Α' (588 - 568)

---

• Αλκέτας Α' (568 - 540)
• Αμύντας Α' (540 - 498)
• Αλέξανδρος Α' (498 - 454)
• Περδίκκας Β' (454 - 413)

---

• Φίλιππος Αα' (454 - 436)
• Αλκέτας Β' (454 - 413)
• Αρχέλαος (413 - 399)
• Ορέστης (399 - 396)

---

• Αέροπος Β' (396 - 394)
• Αμύντας Β' (394 - 394)
• Παυσανίας (394 - 393)
• Αμύντας Γ' (393 - 370)

---

• Αργαίος Β' (383 - 381)
• Αλέξανδρος Β’ (370 - 368)
• Πτολεμαίος Α' (368 - 365)
• Περδίκκας Γ' (365 - 359)

---

• Αμύντας Δ' (360 - 356)
• Φίλιππος Β' (356 - 336)
• • Αλέξανδρος Γ' (336 - 323)
• Φίλιππος Γ' (323 - 317)
• Αλέξανδρος Δ' (323 - 309)

Συνεχίζεται

"Ζωντόβολα μη φοβάσθε την ΑΛΗΘΕΙΑ.
Η Αλήθεια δεν σκοτώνει,
τα ΨΕΜΜΑΤΑ καταθάπτουν τους Λαούς"

Περικλής Γιαννόπουλος (1870-1910)

Νίκος Σάμιος

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην μνήμη του πατέρα μου (Στυλιανός Σάμιος 14.12.1927-20.05.2010).

Γνῶμες, καρδιές, ὅσοι Ἕλληνες, ὅ,τι εἶστε μὴν ξεχνᾶτε, δὲν εἶστε ἀπὸ τὰ χέρια σας μονάχα, ὄχι. Χρωστᾶτε καὶ σὲ ὅσους ἦρθαν, πέρασαν, θὰ ᾿ρθοῦνε, θὰ περάσουν. Κριτές, θὰ μᾶς δικάσουν οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί...
Κωστῆς Παλαμᾶς (1859-1943)