ταραντέλα

βασίζεται στην ιστορική και πολιτισμική εξέλιξη της έκστασης, του θεραπευτικού χορού και των αρχαίων τελετουργικών της Κάτω Ιταλίας (Μεγάλη Ελλάδα). Αν και η ταραντέλα ως μουσικό σχήμα εδραιώθηκε κατά τον Μεσαίωνα, οι ρίζες της εντοπίζονται απευθείας στη λατρεία του Διονύσου.

Η Ιστορική και Πολιτισμική Σύνδεση

Ο Διονυσιασμός στη Μεγάλη Ελλάδα: Κατά την αρχαιότητα, οι ελληνικές αποικίες στη Νότια Ιταλία (Απουλία, Καλαβρία, Καμπανία) ήταν σημαντικά κέντρα διονυσιακής λατρείας. Οι Μαινάδες (ή Βάκχες) συμμετείχαν σε οργιαστικές τελετές με έξαλλο χορό, τύμπανα και αυλούς, με σκοπό να φτάσουν σε κατάσταση έκστασης («μανίας»).
Η Μεταμόρφωση σε «Ταραντισμό»: Με την έλευση του Χριστιανισμού, οι παγανιστικές αυτές τελετές απαγορεύτηκαν. Ωστόσο, η ανάγκη των ανθρώπων (κυρίως των γυναικών) για ψυχολογική αποφόρτιση και έκσταση επιβίωσε μέσω του φαινομένου του Ταραντισμού (Tarantismo).
👉Το Πρόσχημα της Αράχνης: Για να δικαιολογήσουν την αλλόκοτη, υστερική συμπεριφορά και τον έξαλλο χορό τους μπροστά στην Εκκλησία, οι γυναίκες ισχυρίζονταν ότι τις είχε τσιμπήσει η αράχνη ταραντούλα. Ο μόνος τρόπος για να αποβάλουν το «δηλητήριο» (το οποίο στην πραγματικότητα συμβόλιζε την καταπίεση, την κατάθλιψη ή την υστερία) ήταν ο ασταμάτητος, εξαντλητικός χορός μέχρι τελικής πτώσης.