Ο Μέγας Αλέξανδρος

έφτασε στην ινδική το 326 π.x.χ, φτάνοντας έως τον ποταμό Υδάσπη όπου συγκρούστηκε με τον βασιλέα Πώρο. Ο Πώρος πολέμησε με απίστευτο σθένος, αρνούμενος να εγκαταλείψει τη μάχη, παρά τα πολλαπλά τραύματά του. Όταν τελικά συνελήφθη και οδηγήθηκε μπροστά στον Αλέξανδρο, ο Μακεδόνας βασιλιάς εντυπωσιάστηκε από το επιβλητικό του ανάστημα (ήταν πάνω από 2 μέτρα) και την αγέρωχη στάση του

Η Εκστρατεία στην Ινδία

Μάχη του Υδάσπη (326 π.x.x.): Ο Αλέξανδρος νίκησε τον Ινδό βασιλέα Πώρο, ο οποίος διέθετε πολυάριθμο πεζικό και πολεμικούς ελέφαντες.
Μετά τη μάχη, εντυπωσιασμένος από τη γενναιότητα του Πώρου, τον άφησε να κυβερνά ως σατράπης.
Η στάση του στρατού: Ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να σταματήσει την προέλασή του και να πάρει τον δρόμο της επιστροφής στον ποταμό Ήφαση, καθώς οι Μακεδόνες στρατιώτες του αρνήθηκαν να συνεχίσουν βαθύτερα στην Ινδία λόγω της κούρασης και των συνεχών δυσκολιών.
Ίδρυση πόλεων: Στην περιοχή ίδρυσε πόλεις, όπως τη Νίκαια και τα Βουκέφαλα (προς τιμήν του αλόγου του, του Βουκεφάλα).

Ο διάλογος μεταξύ του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του ηττημένου Ινδού βασιλιά Πώρου μετά τη Μάχη του Υδάσπη είναι ένας από τους πιο διάσημους, συγκινητικούς και διδακτικούς διαλόγους της παγκόσμιας ιστορίας.

Η σκηνή διασώθηκε από αρχαίους ιστορικούς, όπως ο Αρριανός (στο έργο του Αλεξάνδρου Ανάβασις) και ο Πλούταρχος.

Το Ιστορικό Πλαίσιο

Ο Πώρος πολέμησε με απίστευτο σθένος, αρνούμενος να εγκαταλείψει τη μάχη, παρά τα πολλαπλά τραύματά του. Όταν τελικά συνελήφθη και οδηγήθηκε μπροστά στον Αλέξανδρο, ο Μακεδόνας βασιλιάς εντυπωσιάστηκε από το επιβλητικό του ανάστημα (ήταν πάνω από 2 μέτρα) και την αγέρωχη στάση του.

Ο Διάλογος (Σε ελεύθερη απόδοση από τα αρχαία κείμενα)

Αλέξανδρος: «Πώς θέλεις να σού συμπεριφερθώ;»
Πώρος: «Βασιλικώς, Αλέξανδρε.» (Δηλαδή, όπως αρμόζει σε έναν βασιλιά)
Αλέξανδρος (χαμογελώντας με θαυμασμό): «Αυτό θα το κάνω για χάρη του εαυτού μου. Για χάρη του δικού σου εαυτού, ζήτα μου ό,τι άλλο επιθυμείς.»
Πώρος: «Όλα εμπεριέχονται στη λέξη "βασιλικώς".»

Το Πρωτότυπο Αρχαίο Κείμενο (Αρριανός, Αλεξάνδρου Ανάβαση, 5.19)

Η «Αλεξάνδρου Ανάβασις» και η «Ινδική» είναι τα σπουδαιότερα έργα του Έλληνα ιστορικού και συγγραφέα Φλάβιου Αρριανού από τη Νικομήδεια, γραμμένα τον 2ο αιώνα

«...καὶ αὐτὸν Ἀλέξανδρος πρῶτος προσαγαγὼν ὅ τι βούλοιτο αὑτῷ γενέσθαι ἠρώτα. τὸν δὲ ἀποκρίνασθαι λέγουσιν: βασιλικῶς μοι χρῆσαι, ὦ Ἀλέξανδρε. Ἀλέξανδρον δὲ ἡσθέντα τῇ ἀποκρίσει: τοῦτο μὲν ἔσται σοι, ἔφη, ὦ Πῶρε, ἐμὴ χάρις: σαυτοῦ δὲ ἕνεκα ὅ τι σοι φίλον ἀξίου. τὸν δὲ ἀποκρίνασθαι ὅτι ἐν τῷ βασιλικῶς πάντα ἔνεστι.»

Η Πολιτική Απόφαση του Αλεξάνδρου

Ο Αλέξανδρος, αναγνωρίζοντας έναν ισότιμο και ευγενή αντίπαλο:

Του χάρισε τη ζωή και τον άφησε ελεύθερο.
Τον αποκατέστησε στον θρόνο του.
Επέκτεινε τα εδάφη του, προσθέτοντας γειτονικές περιοχές που κατέκτησε στη συνέχεια.
Τον μετέτρεψε σε πιστό σύμμαχο, εξασφαλίζοντας τα νώτα του για τη συνέχεια της εκστρατείας.