Ενα μήνυμα ελπίδας και υπερηφάνειας

Η σημασία της μάχης των Θερμοπυλών στη συνέχιση του ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος αποτέλεσε το θεμέλιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, επισημάνθηκε από πολλούς ιστορικούς, μερικοί από τους οποίους αναφέρουν ότι η Ελλάδα έσωσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή

Από το τέλος εκείνης της πολύνεκρης μάχης μέχρι και σήμερα, η θυσία του Λεωνίδα και τόσων αντρών σε εκείνο το σημείο, αποτελεί λαμπρό παράδειγμα ηρωισμού. Η θυσία αυτή έγινε αντικείμενο εξύψωσης του ηθικού πολλών στρατών από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχαίοι και νεώτεροι συγγραφείς έχουν χρησιμοποιήσει την μάχη των Θερμοπυλών ως εξαιρετικό παράδειγμα ανδρείας, αυτοθυσίας και άκαμπτης πίστης ενάντια σε δυσμενείς περιστάσεις.

Οι έλληνες θεοί, βασιλείς της Αιγύπτου

Ο Καρλομάγνος και ευρωπαϊκή οικοδόμηση;

-->

Ο μεγάλος βέλγος ιστορικός Ανρί Πιρέν (1862-1935) προσδιόρισε μια σχέση -ιδιαίτερα από οικονομική άποψη- ανάμεσα στην αραβική κατάκτηση και στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση, παραλληλίζοντας τον Μωάμεθ με τον Καρλομάγνο...

Ποιος ήταν ο Καρλομάγνος

Μετά το τέλος της Ρώμης και την πτώση του τελευταίου Καίσαρα αποκτάει η αυτοκρατορία έναν αυτοκράτορα . Το έτος 800 μ.Χ. χρίζει ο Πάπας τον Καρλομάγνο „ελέω Θεού“ αυτοκράτορα. Οι επόμενες γενεές θα τον ονομάσουν πατέρα της Ευρώπης. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η Ευρώπη προϋπήρχε, από τα μυθικά ακόμα χρόνια. Πατέρας είναι ο Αγήνωρ και δεν έδωσε σε κανένα τα δικαιώματα κατοχής πατρικού τίτλου... Εάν θέλετε ας ονομάσουμε τον κύριο Καρλομάγνο πατέρα της νεωτέρας Ευρώπης, δίχως να ξεχνάμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί, η παλαιά Ευρώπη δεν έσβησε. Απλά η γραφειοκρατία των Βρυξελλών τώρα τρικλίζοντας αισθάνεται στην ραχοκοκκαλιά της την ανάσα της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης.

Ο Καρλομάγνος λοιπόν, συνεχιστής της του έργου της δυναστείας των Μεροβίγκων, εγγονός κάποιου Κάρλ Μαρτέλλ, κάτοχος ενός μεγάλου στρατεύματος κατακτάει κόσμο και κοσμάκη, καθόσον είχε και αριθμητικό πλεονέκτημα αλλά για εκείνη την εποχή τον καλύτερο πολεμικό εξοπλισμό. Αργότερα θα τον ονομάσουν και αήττητο! Καλά, εμείς ξέρουμε ότι αήττητος ήταν ο Αλκιβιάδης. Τώρα και ο Καρλομάγνος; Θα δούμε...

Γεγονός είναι ότι ο Καρλομάγνος διεξάγει τους πολέμους „κατά εντολή Θεού“ όπως ο ίδιος θέλει να πιστεύει, υποβάλει σε καταναγκαστικό βάπτισμα στους ηττημένους, και κτίζει περισσότερα από τριακόσια τεράστια και μεγαλοπρεπή κτήρια. Πού είναι θα πείτε. Ε, καλά, δεν βρέθηκαν...

Αναμφισβήτητα όμως υπήρξε κορυφαίος πολεμιστής και ο μύθος τον αναφέρει σαν αιώνιο νικητή, ο οποίος όμως αναγέννησε την επιστήμη και τις τέχνες. Εάν αληθεύει αυτό μπράβο. Εάν όμως όχι, πρόκειται για την μεγαλύτερη απάτη, το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Ιστορίας.

Την ιστορία του Καρλομάγνου την έγραψε κάποιος Α·ι·νχαρντ, λόγιος και μεγάλος θαυμαστής του αυτοκράτορα. Τα μοναδικά στοιχεία που υπάρχουν είναι από αυτόν, το σύγγραμμα Βίος του Καρόλου, Vita Caroli Magni Imperatoris, με πρότυπο τις βιογραφίες Καισάρων που είχε γράψει ο Σουήτων, και που βρίσκεται σήμερα στην Βιέννη. Ο μοναδικός βιογράφος του παλατιού έγραψε την ιστορία τουλάχιστον δέκα χρόνια μετά από τα γεγονότα. Φυσικά, βρέθηκαν και άλλα ντοκουμέντα, αλλά ο καθηγητής Theo Kölzer του πανεπιστημίου της Βόννης απέδειξε πρόσφατα ότι τουλάχιστον 37% από αυτά είναι πλαστογραφίες!

Πώς βρέθηκε στην εξουσία μόνος; Ο πατέρας του είχε δύο γιους! Τον Κάρλ, και τον Κάρλμαν, οι οποίοι έλαβαν ταυτόχρονα τον τίτλο Patricius Romanorum (προστάτης των Ρωμαίων) δηλαδή ένα είδος μοιρασιάς εξουσίας. Ο Κάρλμαν πεθαίνει όλως αιφνιδίως στην ηλικία των μόλις 22 χρόνων. Άμεσα παραβρίσκεται ο Καρλ στο παλάτι και παίρνει την εξουσία στα χέρια του, κόβοντας τις μπούκλες από τα δύο παιδιά του Κάρλμαν, τους νόμιμους κληρονόμους, τα οποία φροντίζει να εξαφανιστούν σε κάποια μονή στην Βερόνα. Από τότε χάνονται τα ίχνη τους...

Οι μεγαλύτεροι εχθροί του υπήρξαν οι Σάξονες, γερμανικός, φυσιολατρικός λαός με πάμπολλες δεισιδαιμονίες, λατρεύουν εθνικούς θεούς, και απειλούν συνεχώς το κράτος του Κάρλ, ο οποίος ξεκινάει πόλεμο εναντίον τους που διαρκεί 33 χρόνια, ανελέητα υποτάσσει τους αντιπάλους, κηρύσσει ιερό πόλεμο από τον οποίο και βγαίνει νικητής. Πάνω λοιπόν στην ευφορία του ξεκινάει και πόλεμο στην Ισπανία, θέλοντας να υποτάξει τους εθνικούς Μουσουλμάνους. Η εκστρατεία αποτυγχάνει πλήρως! Καλά, δεν μας λένε ότι είναι ο Καρλομάγνος αιωνίως αήττητος; Φαίνεται ήταν μόνο λιγάκι αήττητος...Λιγάκι; Επιστρέφοντας τον περιμένει ο βασιλέας των Σαξόνων Βίντουκιντ, και επιφέρει οδυνηρότατες ήττες στον Κάρλ! Σε ηλικία 35 χρόνων ο Κάρλ, νικάτε από έναν Σάξονα βασιλιά. Την ατιμωτική αυτή ήττα δεν την αντέχει, διατάζει τον αποκεφαλισμό 4500 αιχμαλώτων, το χρώμα των ποταμιών από την μεγάλη αυτή σφαγή έγινε κόκκινο από το αίμα. Η επονομασία του Κάρλ δεν είναι μόνο Καρλομάγνος, αλλά και Σαξονοσφάχτης,.

Στο ζενίθ της εξουσίας του, θέλει να επαναφέρει την αίγλη της αρχαίας Ρώμης, οραματίζεται (και αυτός) μία δεύτερη, νέα Ρώμη και κτίζει στο Aachen ένα μεγαλοπρεπές παλάτι με τεράστια εκκλησία, διοικητικά κτήρια, και γενικά με την καλύτερη αρχιτεκτονική της εποχής. Συγκεντρώνει λόγιους και ρωτάει τι είναι το μη Ων. Η απάντηση που παίρνει είναι ότι σίγουρα είναι κάτι μεγάλο εφ όσον έφτιαξε τον κόσμο από το τίποτα... Ο ίδιος προσπαθεί σε μεγάλη ηλικία να μάθει να γράφει, κάτι που πιθανότατα ποτέ δεν κατάφερε εάν κρίνουμε και από την υπογραφή του, η οποία είναι μόνο δύο γραμμές ως εξής: y.Από παιδί στα χέρια του είχε πάντα τα βαριά σπαθιά, η μυϊκή του δύναμη θα κατέστρεφε σίγουρα κάθε ευαίσθητη πένα της τότε εποχής. Το πιθανότερο είναι ότι παρέμεινε αναλφάβητος αν και μέχρι σήμερα η γραφή της γερμανικής είναι επίτευγμα δικών του χρόνων.

Το αξιοθαύμαστο στον αυτοκράτορα είναι ότι σε μια εποχή που δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου δρόμοι, διανύει δεκάδες χιλιάδες χιλιομέτρων. Δεν επισκέπτεται ο υπήκοος τον αυτοκράτορα, ο αυτοκράτορας πηγαίνει στους υπηκόους του! Α, κάποια στιγμή δέχεται και έναν επισκέπτη: Τον Πάπα Λέοντα Γ´! Το 799 μ.Χ., το κόμμα των αριστοκρατών στην Ρώμη κατηγορεί τον Πάπα για ανηθικότητα, τον τυφλώνουν, τον φυλακίζουν, αλλά αυτός τους ξεφεύγει και ζητάει προστασία από τον Κάρλ. Μόνο ένα χρόνο αργότερα, τα Χριστούγεννα του 800, ο Λέων ο Γ´ χρίει τον Κάρλ καίσαρα με το όνομα Αύγουστος, όπως στα αρχαία ρωμαϊκά έθιμα. Το ένα χέρι νίβει το άλλο...

Το έτος 814 πεθαίνει ο Κάρλ πιθανόν από πυρετό, το έτος 1165 τον κάνουν άγιο προς μεγάλη ευχαρίστηση του Μπαρμπαρόσα ο οποίος είχε βρει τάχα τα λείψανά του, τα οποία μόλις πριν μερικά χρόνια διαπιστώθηκε από ειδικές εξετάσεις ότι ανήκουν πράγματι σε άτομο της τότε εποχής. Η εξέταση αυτή έγινε βέβαια „κεκλεισμένων των θυρών“ .Σήμερα βρίσκεται μία σαρκοφάγος, η «Σαρκοφάγος του Καρλομάγνου» (Γερμ. Karlsschrein) στον Καθεδρικό Ναό του Άαχεν. Περιέχει τα οστά του Καρλομάγνου τα οποία πιστεύεται ότι όντως ανήκουν σε αυτόν. (Στο Άαχεν υπάρχουν επίσης Τέσσερα Μεγάλα Ιερά Λείψανα: το φόρεμα της Παναγίας κατά τη Γέννηση Του Ιησού, ένας χιτώνας του Ιησού, οι φασκιές του Ιησού καθώς και το ύφασμα στο οποίο τυλίχθηκε η κεφαλή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Τα λείψανα αυτά φυλάσσονται στη λεγόμενη «Σαρκοφάγο της Παναγίας» πίσω από την Χρυσή Αγία Τράπεζα).

Βέβαια, δεν ξεχάστηκε ο Καρλομάγνος: To διεθνές Βραβείο Καρλομάγνος (Karlspreis, επίσημα Διεθνές Βραβείο Καρλομάγνου της Πόλης Άαχεν) απονέμεται κάθε χρόνο στην Γερμανία σε άτομα για τη συνεισφορά τους στην ιδέα της Ευρώπης και στην ειρήνη στην περιοχή. Το Νοέμβριο του 2007 απονεμήθηκε το Βραβείο Καρλομάγνος στην Άνγκελα Μέρκελ.

Νίκος Σάμιος

Η μάχη Λαπιθών και Κενταύρων

Η μάχη Λαπιθών και Κενταύρων

Γνωστός είναι ο μύθος της αφορμής της κενταυρομαχίας μεταξύ Κενταύρων και Λαπιθών που ο Φειδίας αποθανάτισε στα γλυπτά του Παρθενώνα, αυτά που έκλεψε ο Έλγιν και τα έχει το μουσείο του Λονδίνου

Από τα λαμπρότερα δείγματα του αυστηρού ρυθμού των πρώιμων κλασικών χρόνων είναι οι εναέτιες συνθέσεις που κοσμούσαν το ναό του Διός, έργα άγνωστου καλλιτέχνη, που συμβατικά αποκαλείται ο ''δημιουργός της Ολυμπίας''. Στο δυτικό αέτωμα του ναού απεικονίζεται η μάχη μεταξύ Κενταύρων και Λαπιθών. Κεντρική μορφή είναι ο Απόλλωνας, που πλαισιώνεται από τον Πειρίθου και τον αθηναίο ήρωα Θησέα, οι οποίοι μάχονται κατά των Κενταύρων.

Στο κέντρο απεικονίζεται ο Απόλλων. Αποδίδεται κατ' ενώπιον με το κεφάλι στραμμένο προς τα δεξιά του. Προς την ίδια κατεύθυνση απλώνει και το δεξί του χέρι. Ο θεός φορά μικρή χλαμύδα που καλύπτει τον πήχυ του αριστερού χεριού και το άλλο άκρο της περνά πάνω από το δεξί ώμο και πέφτει στο γυμνό σώμα. Εντυπωσιακή και περίτεχνη είναι η κόμμωσή του. Στο αριστερό χέρι κρατούσε τόξο που δεν σώθηκε. Ο Απόλλων είναι παρών σε αυτή τη μάχη ως θεός του λόγου και της αρμονίας και ως τιμωρός των ασεβών. Το μοναδικής ομορφιάς πρόσωπο του θεού θεωρείται από τα ωραιότερα πορτραίτα της αρχαίας ελληνικής πλαστικής.

Ο Απόλλων πλαισιώνεται από δύο ήρωες. Στα δεξιά του θεού απεικονίζεται ο Πειρίθους, ο νεαρός βασιλιάς των Λαπιθών που τελούσε τους γάμους του με τη Δηιδάμεια, ο οποίος ορμά με σηκωμένο το σπαθί του κατά του Κενταύρου Ευρυτίωνα που έχει αρπάξει τη νύφη. Στα αριστερά του θεού απεικονίζεται ο γνωστός ήρωας Θησέας, φίλος του Πειρίθου, που παρευρισκόταν στη γαμήλια γιορτή του φίλου του. Είναι έτοιμος να χτυπήσει με πέλεκυ ένα Κένταυρο για να ελευθερώσει μία Λαπιθίδα. Και από τις δύο μορφές των ηρώων λείπουν αρκετά τμήματα του σώματος. Ακολουθούν συμπλέγματα Λαπιθών και Κενταύρων, ενώ στις γωνίες του αετώματος παρακολουθούν τη μάχη με αγωνία ξαπλωμένες Λαπιθίδες.

Τρία συμπλέγματα Λαπιθών, Λαπιθιδών και Κενταύρων σε κάθε πλευρά συνθέτουν τη φοβερή σύγκρουση των δύο κόσμων (ανθρώπου και Κενταύρου). Τα δύο συμπλέγματα κάθε πλευράς αποτελούνται από δύο μορφές και το τρίτο από τρεις. Οι Κένταυροι έχουν αρπάξει τις Λαπιθίδες που προσπαθούν να ελευθερωθούν, ενώ προς βοήθειά τους τρέχουν οι νεαροί Λαπίθες. Από τα συμπλέγματα των μορφών που χαρακτηρίζονται από έντονες, όλο δυναμισμό κινήσεις, ιδιαίτερη θέση κατέχει εκείνο του βασιλιά των Κενταύρων Ευρυτίωνα και της νύφης Δηιδάμειας. Ο Ευρυτίων, έχει αρπάξει την Δηιδάμεια, ενώ εκείνη γέρνει το σώμα της προς τα πίσω και με τον αριστερό της αγκώνα απωθεί το πρόσωπό του, σε μία προσπάθεια να απελευθερωθεί από το βίαιο αγκάλιασμα. Προς βοήθειά της τρέχει ο σύζυγός της Πειρίθους. Το μοναδικής ομορφιάς πρόσωπο της Δηιδάμειας έρχεται σε αντίθεση με τα άγρια, κτηνώδη χαρακτηριστικά του Ευρυτίωνα.

Στις δύο γωνίες του αετώματος υπάρχει από ένα σύμπλεγμα από δύο ξαπλωμένες Λαπιθίδες, από τις οποίες η νεώτερη κρύβεται πίσω από τη γεροντώτερη. Οι γυναίκες είναι στραμμένες προς το κέντρο, όπου έχει ξεσπάσει η φοβερή μάχη, και με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους, παρακολουθούν την έκβαση της μάχης. Από τις γυναικείες μορφές οι τρεις (εκτός της πρώτης από δεξιά) είναι από πεντελικό μάρμαρο και αντικατέστησαν τις αρχικές που καταστράφηκαν από σεισμό. Η πρώτη από αριστερά έγινε τον 4ο αι. π. Χ. και οι άλλες δύο τον 1ο αι. π. Χ.

Όλες οι μορφές κινούνται και συμπλέκονται μεταξύ τους και η όλη σύνθεση είναι γεμάτη ένταση και πάθος, καθώς αποδίδει τη σκηνή της φοβερής σύγκρουσης στο αποκορύφωμά της. Οι Λαπίθες απεικονίζονται ιδεαλιστικά, με έμφαση στο ήθος και στο κάλλος, σε αντίθεση με τους Κενταύρους, που είναι αποκρουστικοί και δύσμορφοι.Το δυτικό αέτωμα του ναού του Διός είναι από τα λαμπρότερα δείγματα του αυστηρού ρυθμού, που χρονολογείται στα 470-456 π. Χ.
Οι Κένταυροι :Μυθικά τερατόμορφα όντα, από τη μέση και πάνω με σώμα ανθρώπου και από τη μέση και κάτω με κορμί αλόγου. Θεωρούνταν παιδιά του Ιξίονα, βασιλιά των Λαπιθών και μιας νεφέλης, στην οποία ο Δίας είχε δώσει τη μορφή της Ήρας. Ο Ιξίων ήταν ερωτευμένος με την Ήρα και έτσι ενώθηκε με το ομοίωμά της με απουτέλεσμα να γεννηθεί ο Κένταυρος. Στη συνέχεια, από αυτόν και τις φοράδες που έβοσκαν στο Πήλιο δημιουργήθηκε το γένος των Κενταύρων. Ζούσαν στα βουνά, κυρίως του Πηλίου στη Θεσσαλία, αλλά και σε άλλες περιοχές, μεταξύ των οποίων και στη Φολόη της ορεινής Ηλείας-Αρκαδίας, και ήταν πολύ άγριοι, βίαιοι και επιθετικοί. Τρέφονταν με ωμό κρέας και μεθούσαν εύκολα. Σύμφωνα με το μύθο, όταν βρέθηκαν στο γάμο του ετεροθαλούς αδελφού τους Πειρίθου, βασιλιά των Λαπιθών, που κατοικούσαν επίσης στο Πήλιο, μέθυσαν στο γαμήλιο γεύμα και επιτέθηκαν στις γυναίκες των Λαπιθών. Έτσι ξεκίνησε η φοβερή Κενταυρομαχία, στην οποία νίκησαν οι Λαπίθες και κυνήγησαν τους Κενταύρους μακριά από το Πήλιο. Από τους Κενταύρους, ο Χείρων και ο Φόλος είχαν διαφορετική προέλευση και ήταν σοφοί δάσκαλοι. Ο πρώτος αγαπούσε τους ανθρώπους και γνώριζε όλες τις τέχνες, ενώ ο δεύτερος βοήθησε τον Ηρακλή στην πάλη εναντίον των άλλων Κενταύρων. Κοντά στο Χείρωνα, που ήταν γιος του Κρόνου και αθάνατος, μαθήτευσαν μεγάλοι ήρωες, μεταξύ των οποίων και ο Αχιλλέας. Ο Χείρων σκοτώθηκε από τον Ηρακλή και επειδή ήταν αθάνατος, ανέβηκε στον ουρανό και έγινε αστερισμός με το όνομα Τοξότης ή Κένταυρος.
Ο Ησίοδος, στο σωζόμενο έργο του ΑΣΠΙΣ, αναφέρει ονόματα Λαπιθών και Κενταύρων, στίχοι 178-190:

Πιό μέσα η μάχη Λαπιθών των μακροκονταράτων
Καινέα άνακτα, Δρύαλου μαζί του Πειριθόου
Οπλέα και Εξάδιο και Φάληρο και Πρόλοχο,
και Μόψο γιο του Άμπυα και Τιταρίσιο του Άρη,
και το Θησέα του Αιγέα, όμοιο των θεώνε

Οι Λαπίθες:Μυθικός θεσσαλικός λαός, που καταγόταν από τον ποτάμιο θεό Πηνειό. Αρχικά κατοικούσαν στα βουνά της Πίνδου, του Πηλίου και της Όσσας. Στα φαράγγια της Πίνδου ο Πηνειός ενώθηκε με τη Νύμφη Κρέουσα και γεννήθηκαν τρία παιδιά, ο Υψεύς, ο Ανδρεύς και η Στίλβη. Η Στίλβη ενώθηκε με το θεό Απόλλωνα και γέννησε τον Λαπίθη, αρχηγέτη των Λαπιθών. Οι Λαπίθες πήραν μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, στο κυνήγι του Καλυδωνίου κάπρου και στον Τρωικό πόλεμο. Πιο γνωστοί είναι για τον αγώνα τους κατά των Κενταύρων, από τον οποίο αναδείχθηκαν νικητές. Τελικά νικήθηκαν από τον Ηρακλή, που βοήθησε τον Αιγίμιο, βασιλιά των Δωριέων, και έδωσε σε αυτόν τη χώρα τους. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους περιπλανήθηκαν αρκετά, στη Θεσσαλία, στη Βοιωτία, στην Αττική, στην Κορινθία, στην Ήλιδα, στη Λακωνία, και έφθασαν μέχρι τη Ρόδο και την Κνίδο. Τοπωνύμια όπως Λαπίθη, Λάπιθα, Λαπιθαίον, προφανώς αποτελούν κατάλοιπα από τις μετακινήσεις τους. Από τους πιο ονομαστούς βασιλείς των Λαπιθών ήταν ο Πειρίθους και ο γιος του, Πειρίθους. Από την ένωση του Ιξίονα και της Ήρας γεννήθηκε ο Κένταυρος, ο γενάρχης των Κενταύρων. Ο Πειρίθους ήταν ετεροθαλής αδελφός των Κενταύρων και στενός φίλος του Αθηναίου ήρωα Θησέα. Εναντίον των Κενταύρων πολέμησε και ο βασιλιάς των Λαπιθών Καινέας, που χάρη στον Ποσειδώνα, κανένα όπλο δεν μπορούσε να τον σκοτώσει. Οι Κένταυροι για να τον θανατώσουν, έκοψαν μεγάλα έλατα και με τους κορμούς τους τον κτυπούσαν, μέχρι που τον κατάχωσαν βαθιά στη γη.
Πηγές :
http://www.culture.gr/h/4/gh430.jsp?obj_id=8895
http://odysseus.culture.gr/, http://www.livepedia.gr/
Υπουργείο Πολιτισμού

Ρώμη και Λατινικά;

Η γελοία πλαστογράφηση της ιστορίας από τον σαξονοσφάχτη Καρλομάγνο το 794 έχει γίνει πλέον ιστορικό δόγμα ότι η ρωμαϊκή γλώσσα ήταν και είναι τα Λατινικά. Ας δούμε...
Το Λατινικό αλφάβητο το έγραψε για πρώτη φορά ο Εύανδρος
Πρέπει να ξεκινήσουμε την έρευνα λέγοντας κάτι αληθινό.
Κάποτε, στην αρχαία εποχή, στο Παλλάντιον της Αρκαδίας στην περιοχή της σημερινής Τρίπολης, υπήρξε ο Πάλλας ή Πάλλαντας (έτσι και το όνομα). Πιο συγκεκριμένα, κατά μια άποψη ο Πάλλας ήταν υιός του Λυκάονος (πρώτου μυθικού βασιλέως της Αρκαδίας) και εγγονός του Πελασγού (γενάρχη των ανθρώπων). Αναφέρεται επίσης και ώς υιός του Εχέμου, ο οποίος ήταν υιός του Τεγέως (Ο Τεγεύς ήταν υιός του Λυκάονος). 60 χρόνια πριν την καταστροφή της Τροίας ο υιός του Εχέμου, Εύανδρος αποφάσισε να φύγει και να να βρει γη να ιδρύσει αποικία. Μετά από ταξίδι έφτασε στην περιοχή της σημερινής Ρώμης, όπου εκεί βρήκε Αρκάδες απόγονους του Οίνωτρου. Ο Οίνωτρος ήταν ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα, βασιλέα της Αρκαδίας. Σύμφωνα με τους αρχαίους Ιταλούς ιστορικούς, αρχαίοι κάτοικοι της Ιταλίας, ήταν απόγονοι αυτών των Αρκάδων. Εκεί λοιπόν ο Εύανδρος εισάγει την μουσική αλλά και το αλφάβητο το αργότερα ονομαζόμενο λατινικό, Γιατί αργότερα; Διότι οι Ρωμαίοι έδωσαν το όνομα Λατίνος στις ιταλικές φυλές που επαναστάτησαν απαιτώντας ρωμαϊκή υπηκοότητα. Αντ' αυτού τους δόθηκε το όνομα Λατίνος το 85 π.Χ. Το όνομα Λατίνος ανήκε στους αρχαίους ελληνόφωνους Λατίνους που είχαν απορροφηθεί από το ρωμαϊκό έθνος μαζί με τους ελληνόφωνους Σαβίνους. Οι Ιταλοί Λατίνοι του 85 π.Χ. πήραν το ρωμαϊκό όνομα το 212.
Αυτό σίγουρα προκαλεί έκπληξη στους οπαδούς των σκοτεινών χρόνων όπου τάχα δεν υπάρχει γραφή, αλλά τα πράγματα είναι για αυτούς χειρότερα:
Σύμφωνα με το δέκατο άθλο του Ηρακλή, "Τα Βόδια του Γηρυόνη", διαβάζουμε ότι ο Ηρακλής φιλοξενείται από τους κατοίκους του Παλλαντίου (Διόδωρος, Δ-17) που βρίσκεται στην Ιταλία δίπλα στις όχθες του Τίβερη, και μάλιστα αργότερα τον λατρεύουν και ως θεό, κτίζοντας τον ναό του στον 7ο λόφο της πόλης. Οικιστής αυτής της πόλης είναι ο υιός του Εχέμου, Εύανδρος: «...ο οποίος ηγούμενος των συμπολιτών του μετέβη στην Ιταλία, όπου στην αριστερή όχθη του Τίβερι έκτισε πόλιν ομώνυμον της πατρίδος του, η οποία μετονομάσθη αργότερα Παλλάντιον και εξ αυτής ο λόφος επί του οποίου εκτίσθη αργότερον η Ρώμη απεκλήθη Παλλαντίνος...» (Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, ΙΖ, 486).
Αλλα ας εξετάσουμε τα πράγματα και για τους αρνητές της ανωτέρω αλήθειας:
H Ρωμαιοκρατία υπήρξε το αποτέλεσμα της σταδιακής ηγεμονικής επεκτάσεως της Ρώμης προς ανατολάς: αρχικώς προς την χερσόνησον του Αίμου, ακολούθως δε προς όλας τας χώρας και τας νήσους τας βρεχομένας υπό της ανατολικής Μεσογείου και των μετ' αυτής συνδεομένων θαλασσών, του Ευξείνου Πόντου και της Ερυθράς Θαλάσσης.
Η αυτοκρατορία ήταν δευτερογενής, διότι προήλθε εκ της σταδιακής κατακτήσεως προϋπαρξάντων μεγάλων κρατών, τα οποία είχον φθάσει εις προκεχωρημένην κατάστασιν πολιτικής και κοινωνικής αποσυνθέσεως• εκ της διασπάσεως του κράτους του Αλεξάνδρου και της εν συνεχεία παρακμής των Ελληνιστικών βασιλείων.
Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, πριν να φθάσει εις το κατακόρυφον της ισχύος της, είχε έλθει εις πολιτικήν και πολιτιστικήν επικοινωνίαν μετά της Ελλάδος και της Ελληνικής παιδείας αλλά και ενωρίτατα η Ρώμη ήλθεν εις επαφήν με τον Ελληνισμόν διά της ακμαζούσης Μεγάλης Ελλάδος, διά της Καμπανίας, της Λουκανίας, της Απουλίας, της Καλαβρίας και του Βρυττίου, βραδύτερον δε διά της υπό των Ρωμαίων κατακτηθείσης Ελληνικής Σικελίας. Aι Ελληνικαί επιδράσεις είναι τόσον παλαιαί όσον και αυτή η Ρώμη οπότε θα πρέπει να τονιστεί ότι οι Έλληνες Ρωμαίοι της Ιταλίας ήταν αυτοί που τελικά ένωσαν τις ελληνόφωνες φυλές σε ένα έθνος που χρησιμοποιούσε κυρίως την Ελληνική γλώσσα.
Οι πρώτοι Ρωμαίοι Ιστορικοί έγραψαν στα Ελληνικά και όχι στα Λατινικά.. διότι αρχαίοι Λατίνοι και Ρωμαίοι ήταν ένα μίγμα ελληνικών Αρκάδων, Τρώων, Πελασγών και Λακεδαιμόνιων Σαβίνων. . Η αξίωση ότι το όνομα Ρώμη π.χ. είναι απλά ένα τοπωνύμιο , το οποίο ίσως να προήλθε ακόμη και από τους Ετρούσκους, είναι καθαρές ανοησίες
Μερικά στοιχεία:
Εκτός από την περιγραφή που οι Ρωμαίοι κάνουν για τους ίδιους, υπάρχουν επίσης γλωσσικές ενδείξεις που δείχνουν σαφώς την ελληνική πραγματικότητα των αρχαίων Λατίνων, Ρωμαίων και Σαβίνων.
Το όνομα «Ρώμη» στα ελληνικά σημαίνει «δύναμη,» «ορμή,» «πολεμικός στρατός» και «γρήγορες τακτικές.»
Το όνομα «Ρώμη» προέρχεται από δύο ελληνικά ρήματα: 1) ρούμαι που σημαίνει «κινούμε με ταχύτητα ή με βία, εκτινάσσω, ορμώ σε κάτι, ιδιαίτερα σε πολεμιστές.»
Το όνομα «Ρώμη» επίσης προέρχεται από το ελληνικό παθητικό ρήμα: 2) ρώννυμι που σημαίνει «ενισχύω, κάνω κάποιον ισχυρό και δυνατό» και «βάζω εμπρός τη δύναμη, έχω δύναμη.
Το κοντινότερο λατινικό ισοδύναμο ρήμα είναι ruo, που συνδέεται με το ελληνικό Ρέω που σημαίνει «να ρεύσει, να τρέξει, να επιταχύνει.»
Από όλους τους τύπους λατινικών ρημάτων ενεργητικών και παθητικών δεν υπάρχει κανένα που πλησιάζει σε σημασία τον όρο «Ρώμη».
Ας έχουμε λοιπόν επίγνωση της τεκμηριωμένης Ιστορίας.

Νίκος Σάμιος

Πηγές
http://www.romanity.org/romans.htm CHARLEMAGNE’S LIE OF 794 AND THE PRIMITIVE GREEK ROMANS, http://ewonago.blogspot.com/2009_04_01_archive.html
http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/zakythinos_power_2.html,
Hellinis

Τα μυστικά του Πραξιτέλη

Η ελληνική λαϊκή τέχνη περικλείει αρκετές δραστηριότητες, που χάνονται στο βάθος των αιώνων φθάνοντας μέχρι την αρχαία εποχή. Τα αγγεία, τα όπλα, τα σκεύη που φυλάσσονται στα μεγάλα μουσεία του κόσμου, κατασκευάστηκαν για τις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Τα αγάλματα και οι τοιχογραφίες ήταν ειδικές παραγγελίες από τους εύπορους πολίτες που επεδίωκαν να κάνουν επίδειξη της κοινωνικής τους θέσης ή να δείξουν την αφοσίωσή τους στους θεούς. Ό,τι σήμερα αποτελεί εθνικό θησαυρό, υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι μιας κοινωνίας που απείχε σε νοοτροπία από τη σημερινή.

Πριν τη διάδοση της Παλαιάς Διαθήκης σύμφωνα με την οποία ο Θεός έπλασε τον Αδάμ από πηλό, ο συνδυασμός νερού και χώματος ήταν ήδη γνωστός στην Ελλάδα. Στην αγγειοπλαστική, χρησιμοποιούσαν τον τροχό για να σχηματίσουν από την εύπλαστη μάζα πιθάρια αποθήκευσης τροφίμων, αμφορείς για τη μεταφορά κρασιού, αγγεία για τις σπονδές, σκεύη κουζίνας. Τα πιο απλά κεραμικά δεν είχαν άλλη επεξεργασία πέρα από το ψήσιμο σε υψηλές θερμοκρασίες. Τα αγγεία που χρησιμοποιούνταν σε συμπόσια, τοποθετούνταν σε τάφους και αφιερώνονταν στους θεούς, φτιάχνονταν με χώμα διαφορετικού χρώματος και διακοσμούνταν με ζωγραφικές παραστάσεις.

Το μεγαλείο της τέχνης αναδείχθηκε με την επεξεργασία της πέτρας. Στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, κυριαρχούν αγάλματα προϊστορίας και κλασικής ιστορίας. Ο Φειδίας και ο Πραξιτέλης, άφησαν απαράμιλλη κληρονομιά τα μυστικά για το λάξεμα του μαρμάρου.

Ο Πραξιτέλης γεννήθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Γυιος και μαθητής του επίσης γλύπτη Κηφισοδότου (βεβαιωμένο έργο του είναι η Ειρήνη με τον Πλούτο, που στήθηκε στα 375-370 στην Αθηναϊκή Αγορά), ο Πραξιτέλης δίκαια θεωρήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες όλων των εποχών! Έκανε τους αρχαίους συγγραφείς μας να πλέξουν το εγκώμιό του για τα πανέμιρφα κι εκπληκτικά σε φυσικότητα έργα του. Μοναδική απόδειξη (ικανή όμως) γι’ αυτά τα έργα έχουμε το σημαντικότερο έργο του, το διασωθέν δηλαδή μαρμάρινο άγαλμα του Ερμή.

Το περίφημο άγαλμα της Αφροδίτης της Κνίδου, για το οποίο ο Πλίνιος έλεγε ότι είναι το ωραιότερο έργο όχι μόνο του Πραξιτέλους, αλλά και ολόκληρου του κόσμου! Το ωραιότερο αντίγραφο αυτού του αγάλματος, από παριανό μάρμαρο, που παριστάνει τη θεά ολόγυμνη κι έτοιμη να λουστεί, βρίσκεται στο Βατικανό. Κατά τον Αθήναιο, ο Πραξιτέλης είχε πάρει για πρότυπο του αγάλματος τη Φρύνη που, αν και το πραγματικό της όνομα ήταν Μνησαρέτη, το χλωμό πρόσωπό της έκανε τους συμπατριώτες της να τη φωνάζουν Φρύνη, από τον κιτρινιάρη βάτραχο, τον Φρύνο.

Με μοναδικά προσόντα το κάλλος της αλλά και την απαράμιλλη ευφυϊα της, δεν άργησε από το επάγγελμα της αυλητρίδας που ασκούσε να εξελιχθεί σε μια διάσημη εταίρα. Έλεγαν ότι κανείς δεν κατάφερε να αντισταθεί στα θέλγητρά της, και πως ο μόνος που το πέτυχε ήταν ο φιλόσοφος Σωκράτης, για τον οποίο είχε βάλει στοίχημα ότι θα τον σαγηνεύσει. Όταν απέτυχε να το κατορθώσει, λέγεται ότι είπε: «Στοιχημάτισα να συγκινήσω άνθρωπο, όχι άγαλμα»!

Κατ’ άλλους, αυτή η αποτυχία συνέβη με τον φιλόσοφο από την Χαλκηδόνα Ξενοκράτη, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Πλάτωνα και διδάσκαλος του Δημοσθένη.

Όταν ο ρήτωρ Ευθίας επεχείρησε να την «κατακτήσει» και η Φρύνη τον απέκρουσε, αυτός την κατηγόρησε στο δικαστήριο της Ηλιαίας για ασέβεια. Εκεί την υπερασπίσθηκε ο φίλος αλλά και εραστής της, επίσης ρήτωρ, Υπερείδης (ο περίφημος μαθητής του Ισοκράτη και του Πλάτωνα κι ένας από τους ηγέτες της αντιμακεδονικής πολιτικής παράταξης), αλλά μάλλον τα επιχειρήματά του δεν έπεισαν τους δικαστές. Όπως μας περιγράφει ο Αθήναιος (ΧΙΙΙ – 590), ο Υπερείδης τελικώς πέτυχε την αθώωσή της, σχίζοντας τα ρούχα της και εμφανίζοντας στους δικαστές γυμνό το στήθος της!

Αυτή λοιπόν τη γνωστότερη και ωραιότερη εταίρα της αρχαιότητας, την Φρύνη, δεν άργησε να την προσέξει ο Πραξιτέλης αλλά και ο μέγας ζωγράφος Απελλής ο Κώος. Η ιδέα να δοξασθεί το περίφημο σώμα της Φρύνης ήταν του Απελλή, ο οποίος ονειρευόταν να συνθέσει με τον χρωστήρα του τη γέννηση της Αφροδίτης μέσα από τη θάλασσα. Τα σχέδια αυτά τα εκμυστηριεύθηκε μια μέρα στον Πραξιτέλη, ο οποίος του ομολόγησε ότι ονειρευόταν να σμιλεύσει ένα άγαλμα της ίδιας θεάς, αλλά να την παριστάνει ολόγυμνη. Έτσι οι δύο αυτοί καλλιτέχνες συνεργάσθηκαν μυστικά με την Φρύνη για την πραγματοποίηση των σχεδίων τους.

Αριστερά: Πίσω όψη του αγάλματος Aphrodite Colonna Δεξιά: Πίσω όψη του αγαλματιδίου της Κνιδίας Αφροδίτης από την Δήλο.

Η Αφροδίτη αυτή επεσκίασε σταδιακά τα γλυπτά ολόγυμνων ανδρών και έγινε το αντικείμενο θαυμασμού (ακόμη και πόθου) πολλών στην Ελληνορωμαϊκή Αρχαιότητα. Ο Λουκιανός απεφάνθη ότι η Κνιδία διέθετε τους ωραιότερους γλουτούς που είχε δει ποτέ. Ευλόγως, λοιπόν, το έργο αυτό αριθμεί, ανάμεσα σε όλα τα αρχαία γλυπτά, τα περισσότερα αντίγραφα, χρονολογούμενα από τον 4ο αι. π.Χ. έως το τέλος της Αναγέννησης.

«Προκειμένου να ανασυστήσουμε την μορφή της Κώας Αφροδίτης», αναφέρει ο Αντόνιο Κόρσο, «θα πρέπει να έχουμε υπόψιν μας την αναφορά του Πλινίου ότι η θεά αναπαρίστατο velata specie, δηλαδή ότι πιθανότατα έφερε έναν λεπτό, διάφανο χιτώνα. Η Αφροδίτη του Ρισελιέ, που βρίσκεται στο Λούβρο, ίσως απηχεί αυτή την χαμένη θεά».Το εν λόγω άγαλμα, από παριανό μάρμαρο, προέρχεται από την περιοχή της Ρώμης και φέρει την ελληνική επιγραφή «Πραξιτέλης ἐποίησεν». Ο συγγραφέας περιγράφει το άγαλμα και υποστηρίζει ότι στο ανασηκωμένο δεξί χέρι της η Κώα Αφροδίτη πιθανότατα κρατούσε ένα μήλο. Έτσι, ο συγγραφέας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Πραξιτέλης σμίλεψε κατά το ίδιο διάστημα δύο αγάλματα της Αφροδίτης, τη μία γυμνή πριν από την κρίση του Πάρι και την άλλη ντυμένη ύστερα από την κρίση, να κρατά υπερήφανη το τρόπαιο της νίκης της.

Πηγές:

http://www.hellenicway.ca/oct03/praxit.htm, http://www.culture.gr/h/4/gh430.jsp?obj_id=8895,

Σοφία Μπουρνατζή, http://www.pass2greece.gr/afieroma0_det.asp?afieroma_id=95

΄Σχετικό links Φρύνη, η „γυμνή“ αλήθεια.

l, http://www.onassis.gr/enim_deltio/40_08/book_review_1.php