"Οι Ιππείς της Πύλου"

"Οι Ιππείς της Πύλου" του Νίκου Καλογερόπουλου το χειμώνα στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Μια σύγχρονη, λαϊκή ελληνική ταινία. Μία πρωτότυπη σάτιρα που δεν αφήνει τίποτε όρθιο, με γέλιο και περιεχόμενο, με σεβασμό στην Ιστορία και τον πολιτισμό μας, Οι Ιππείς Της Πύλου είναι οι συνειδητοί πολίτες, είναι οι εθελοντές.

Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι ένας φημισμένος ηθοποιός ο οποίος έχει απολέσει όλη του την περιουσία και η οικογένειά του τον έχει εγκαταλείψει. Αναζητεί "καταφύγιο" στην επονομαζόμενη από τους κατοίκους της Πρότυπη Πολιτεία "Πολυπύλου". Η επαφή του ήρωα με έναν τόπο τόσο άμεσα συνυφασμένο με την αρχαία και νεότερη ιστορία της Ελλάδος, μια σειρά από περιστατικά και η γνωριμία του με μια κοπέλα που αναπτύσσει έντονη οικολογική δράση και όραμα για την οργάνωση αυτής της πολιτείας, δίνουν καινούργιο νόημα και ελπίδα στη ζωή του.

Οι σουρεαλιστικές και απρόβλεπτες καταστάσεις που βιώνει ο κεντρικός ήρωας σε συνδυασμό με το απαράμιλλης ομορφιάς μεσσηνιακό τοπίο αποτελούν ένα ενιαίο αλληλοεπηρεαζόμενο σύμπαν που ορίζει το στίγμα και την ταυτότητα της Ελλάδας του 21ου αιώνα

Ο Καλογερόπουλος στην ταινία υποδύεται τον Τηλέμαχο, χαρακτηρίζει την υπόθεση ένα «παραμύθι». «Οι Ιππείς της Πύλου», λέει, «είναι οι συνειδητοί πολίτες απανταχού της γης. Εθελοντές που αντιστέκονται στην αδικία και προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο. Άνθρωποι με συνείδηση». Αρχηγός τους η «Δημοκρατία», την οποία ερμηνεύει η Ιουλία Καλογρίδη. Στους βασικούς ρόλους, αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί όπως οι: Γιώργος Κιμούλης, Βάνα Μπάρμπα, Τάκης Σπυριδάκης, Ηλίας Λογοθέτης κ.ά.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθέτης	Νίκος Καλογερόπουλος
Σενάριο	Νίκος Καλογερόπουλος
Δ/ντής Φωτογραφίας	Γιάννης Δρακουλαράκος
Ηχος	Μαρίνος Αθανασόπουλος
Ηθοποιοί	Νίκος Καλογερόπουλος, Ιουλία Καλογρίδου, Ηλίας Λογοθέτης, Γιώργος Κιμούλης, Αντώνης Καφετζόπουλος, Αντώνης Θεοδωρακόπουλος, Τάκης Σπυριδάκης, Βάνα Μπάρμπα, Δημήτρης Καμπερίδης και άλλοι
Παραγωγή	Χρήστος Κωνσταντακόπουλος
Εκτέλεση Παραγωγής	CL Productions
Γυρίσματα	Σεπτέμβριος 2008

Πηγή http://www.clproductions.gr/el/feature-films/the-horsemen-of-pylos

Οι Ιππείς της Πύλου: Υπόθεση, Συντελεστές - CL Productions

Μην χάσετε την εκπομπή ΙΧΩΡ της Παρασκευής

Η εκπομπή ΙΧΩΡ με τον αρχαιολόγο κ. Ευάγγελο Μπεξή προβάλλεται ξανά από αυτήν την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου και κάθε Παρασκευή στις 21:00 στο κανάλι HIGH TV.

Η εκπομπή μεταδίδεται και στο διαδίκτυο στο

www.high.gr

Το καλύτερα σωζόμενο θέατρο

Το καλύτερα σωζόμενο θέατρο σε όλες τις αρχαιοελληνικές αποικίες, είναι αυτό στην Ασπενδο

Η Ασπενδος της Λυκίας, στα νότια παράλια της Μικράς Ασίας, σχεδόν απέναντι από την Kύπρο, αποικίστηκε στην αρχαιότητα από Αργείους και εξελίχθηκε σε μεγάλη και σημαντική πόλη. Στο ποτάμι της, τον Ευρυμέδοντα, που τότε ήταν πλωτός, άραζε ο στόλος των Περσών όταν ερχόταν να κατακτήσει την Ελλάδα λέει ο Στράβων. Η Ασπενδος αναπτύχθηκε ακόμα πιο πολύ στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, μαζί με πλήθος άλλες πόλεις, που ανθούσαν τότε στη φιλόξενη «κάτω γραμμή» της Ανατολίας (Πέργη, Πάταρα, Σίδη, Μύρα, Σέργη, Αφροδισιάδα, Φάσιλι κ.ά).

Από τα πολλά και μνημειώδη δημόσια οικοδομήματά της σώζεται σήμερα -σχεδόν ατόφιο!- το πελώριο θέατρό της με την τόσο χαρακτηριστική γαλαρία του γύρω από τα άνω διαζώματα. Το θέατρο της Ασπένδου είναι το καλύτερα διατηρημένο από τα περίπου 100 αρχαία ελληνικά θέατρα στην περιοχή της σημερινής Τουρκίας. Στον Ασπενδο το αρχαίο θέατρο είναι πέτρινο, το καλύτερα σωζόμενο στον κόσμο. Ξεκίνησε στους ελληνιστικούς χρόνους και τέλειωσε στους ρωμαϊκούς, τον 2ο αιώνα μ.Χ. Χτίστηκε από τον ντόπιο αρχιτέκτονα Ζήνωνα. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά, στο λόφο. Τα καθίσματα, τα δάπεδα και οι προσόψεις είναι μαρμάρινα. Ηταν αφιερωμένο στους ντόπιους θεούς και στο ρωμαϊκό αυτοκρατορικό οίκο.

Πηγές

Οι Τούρκοι υποδέχτηκαν θερμά τον - kathimerini.gr |

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ : Αρχαία θέατρα στη Μικρά Ασία

http://www.youtube.com/watch?v=Le3z7TUF_qc

Οι τελευταίοι Έλληνες φαραώ

Μπορεί να ήταν οι τελευταίοι των φαραώ όμως συνέβαλαν τα μέγιστα στην ακμή της Αλεξάνδρειας και τελικά δολοφονήθηκαν από τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Αυτή είναι η ιστορία των Πτολεμαίων.

Καμία αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν ήταν τόσο μακραίωνη όσο εκείνη των Αιγυπτίων. Αδιάψευστος μάρτυρας το γεγονός ότι ανάμεσα στον πρώτο και τον τελευταίο φαραώ μεσολάβησαν περίπου 2.700 χρόνια. Δηλαδή, αν ήμασταν Αιγύπτιοι και ο πρώτος φαραώ ανέβαινε στο θρόνο την εποχή της γέννησης του Χριστού, τώρα θα διανύαμε την Τρίτη Ενδιάμεση Περίοδο της αιγυπτιακής αυτοκρατορίας και θα είχαμε ακόμη μπροστά μας επτά αιώνες βασιλείας!

Ο Μέγας Αλέξανδρος στην Αίγυπτο

Η Αίγυπτος βίωσε τα πάντα μέσα σε αυτούς τους είκοσι επτά αιώνες αυτοκρατορίας: λαϊκές εξεγέρσεις, συνωμοσίες, δολοφονίες ηγετών, λιμούς, εισβολές, αιρέσεις, εποχές ευμάρειας και συνεχείς πολέμους. Αλλά ό,τι κι αν συνέβαινε, η εξουσία των φαραώ παρέμενε ακλόνητη. Όλα αυτά μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν η αποδυναμωμένη Αίγυπτος δέχτηκε την εισβολή της πανίσχυρης πολεμικής μηχανής των Περσών. Το 341 π.Χ. ο τελευταίος φαραώ της τριακοστής δυναστείας, Νεκτανεβώ B´, εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη, και οι Πέρσες με επικεφαλής τον Αρταξέρξη τον Γ΄ κατέκτησαν τη χώρα του Νείλου. Ωστόσο κατάφεραν να απολαύσουν τη νίκη τους μόνο για εννέα χρόνια, μέχρι που εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος, γεννημένος για να αλλάξει το ρου της ιστορίας.

Ένα πρωί του 333 π.Χ. ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, 23 ετών τότε, επικεφαλής ενός στρατού που απαρτιζόταν από τους πιο ικανούς πολεμιστές, ήρθε σε σύγκρουση με την ισχυρή στρατιωτική δύναμη των Περσών υπό τις διαταγές του Δαρείου του Γ΄. Η μάχη τελείωσε με την ταπεινωτική φυγή του Δαρείου και την αιχμαλωσία της οικογένειάς του. Οι δρόμοι της Ανατολής ήταν πλέον ανοιχτοί για τις ελληνικές δυνάμεις. Η Φοινίκη έπεσε στα χέρια του Αλέξανδρου, και οι Πέρσες σατράπες που εξουσίαζαν την Αίγυπτο δεν κατάφεραν να αντισταθούν στο στρατό του. Ένα χρόνο αργότερα, μπήκε σε μια χώρα που αμέσως τον ανακήρυξε απελευθερωτή και τον ενθρόνισε στη διάσημη όαση της Σίβας σαν γιο του Άμμωνα, αναγνωρίζοντάς τον ως φαραώ. Σύντομα επρόκειτο να ιδρύσει μια πόλη στο δέλτα του Νείλου, ανάμεσα στη λίμνη Μαρεώτιδα και τη θάλασσα της Μεσογείου, στην οποία έδωσε το όνομά του. Η Αλεξάνδρεια, η πρώτη από μια σειρά πόλεων με το ίδιο όνομα, έμελλε να γίνει κέντρο όλων των επιστημών της αρχαιότητας.

Κατά εννέα χρόνια που ακολούθησαν μετά την ίδρυση της Αλεξάνδρειας ο Αλέξανδρος επρόκειτο να μεταμορφώσει εντελώς το χάρτη του τότε γνωστού κόσμου και να ονομαστεί Μέγας. Σε μια από τις μεγαλύτερες πολεμικές εποποιίες της ιστορίας προέλασε με τα στρατεύματά του μέχρι τις κοίτες του Ινδού Ποταμού, τον οποίο ωστόσο δε διέσχισε, μετά την αντίδραση των αντρών του, οι οποίοι δήλωναν ότι είχαν φτάσει ήδη πολύ μακριά.

Μάχη για τη διαδοχή

Ο θάνατος του Αλέξανδρου, , στις 10 Ιουνίου του 323 π.Χ. άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Κανείς δεν είχε φανταστεί ότι η τεράστια αυτοκρατορία του θα έμενε ξαφνικά ακυβέρνητη. Ο Αλέξανδρος άφησε πίσω του τέσσερις συζύγους, ένα γιο και έναν ετεροθαλή αδερφό που θα μπορούσαν να γίνουν οι διάδοχοί του, αλλά κανένας δεν κατάφερε να επιζήσει πάνω από μερικούς μήνες μετά το θάνατό του. Όλοι δολοφονήθηκαν, καθώς οι στρατηγοί του Αλέξανδρου δεν ήταν διατεθειμένοι να δεχτούν διαταγές από γυναίκες ή παιδιά, από τη στιγμή που παιζόταν η τύχη σχεδόν όλου του κόσμου. Αυτοί οι στρατηγοί, οι «διάδοχοι», πολέμησαν μέχρι τελικής πτώσης μεταξύ τους για περίπου είκοσι χρόνια στο πλαίσιο μιας άγριας και αιματηρής διαμάχης για τη διεκδίκηση του θρόνου, η οποία τερματίστηκε με τον κατακερματισμό και τη διάλυση της αυτοκρατορίας.

Ο επόμενος φαραώ της Αιγύπτου ανέβηκε στο θρόνο 36 χρόνια μετά την εξαφάνιση του Νεκτανεβώ Β΄ και 18 χρόνια μετά το θάνατο του Αλέξανδρου. Επρόκειτο για έναν από τους πιο ισχυρούς διαδόχους, τον Πτολεμαίο, ο οποίος αποφάσισε να μείνει στην Αίγυπτο από την πρώτη στιγμή και, φυσικά, επέλεξε να κάνει την Αλεξάνδρεια πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Αυτός ο οικισμός είχε το πλεονέκτημα ότι ήταν παραθαλάσσιος, οπότε θα μπορούσε να δεχτεί εύκολα και γρήγορα ναυτική βοήθεια από τους Έλληνες σε περίπτωση που ο αιγυπτιακός λαός επαναστατούσε ενάντια στο νέο ηγέτη.

Η Αλεξάνδρεια ήταν μια ελληνική πόλη. Την κατοικούσαν Έλληνες που έρχονταν όσο το δυνατόν λιγότερο σε επαφή με τις εβραϊκές και αιγυπτιακές μειονότητες, οι οποίες είχαν επιφορτιστεί με τις πιο «ταπεινές» εργασίες. Χτισμένη σε καινούρια θεμέλια, είχε έξοχη ρυμοτομία και διέθετε πρότυπο δίκτυο ύδρευσης. Πολλές από τις κατοικίες της ήταν πραγματικά παλάτια, ενώ η εκπαίδευση που λάμβαναν οι άντρες της υψηλής κοινωνίας θεωρείτο η καλύτερη του κόσμου.

Για τ’ όνομα των θεών

Ο Πτολεμαίος καταγόταν από τη Μακεδονία, σαν τον Αλέξανδρο, και ήταν μόλις έντεκα χρόνια μεγαλύτερος. Είχε γνωρίσει τον πρίγκιπα όταν εκείνος ήταν ακόμη έφηβος και τον ακολούθησε σε όλες τις εκστρατείες του. Θεωρείτο ο πιο διανοούμενος από τους διαδόχους (έγραφε ιστορικά βιβλία) και, όπως φαίνεται, ο πιο έξυπνος ή πιο τυχερός, καθώς ήταν ο μοναδικός που πέθανε από φυσικά αίτια, στην ηλικία των 84 ετών.

Ως φαραώ, ο Πτολεμαίος είχε αναλάβει να φέρει σε πέρας μια μάλλον ακατόρθωτη αποστολή: να διατηρήσει την εξουσία σε μια χώρα όπως την Αίγυπτο, τόσο χαοτική, τόσο διαφορετική από την Ελλάδα και ελάχιστα δεκτική σε καινοτομίες. Σε αυτό να προσθέσουμε και το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος από μια δυναστεία Αιγυπτίων αυτοκρατόρων οι οποίοι δεν μπορούσαν να διαγράψουν την ελληνική καταγωγή τους. Καλείτο, ουσιαστικά, να δημιουργήσει ένα ολοκληρωτικά νέο σύμπαν ιδεών. Ξεκίνησε λοιπόν με τους θεούς. Δημιούργησε τον Σάραπις, ο οποίος είχε πρόσωπο ενήλικα άντρα, μακριά μαλλιά και πλούσια γενειάδα. Φορούσε έναν απροσδιόριστο χιτώνα και έφερε στο κεφάλι ένα μυστηριώδες δοχείο. Τα χαρακτηριστικά του ήταν σαφώς ελληνικά, αλλά το δοχείο παραπέμπε άμεσα σε αιγυπτιακή εικόνα. Η θεά Άθωρ, για παράδειγμα, συχνά απεικονίζεται να κρατάει αμφορείς στο κεφάλι της. Τα κέρατά της, όπως και του ταύρου Άπι, θυμίζουν το περίγραμμα αγγείου. Ακόμη και το όνομα «Σάραπις» είναι σύνθετο: προέρχεται από τα ονόματα δύο Αιγυπτίων θεών, του Όσιρι και του Άπι.

Πάντρεμα παραδόσεων

Σίγουρα αυτός ο θεός ήταν αποτέλεσμα αμοιβαίου συμβιβασμού μεταξύ δύο σπουδαίων πολιτισμών, του αιγυπτιακού και του ελληνικού. Το πιο εκπληκτικό όμως είναι ότι και οι δύο τον υιοθέτησαν χωρίς δεύτερη συζήτηση, ως μια δική τους πλην κοινή θεότητα. Η προστατευτική και θεραπευτική φύση του, η οποία συνδέθηκε και με την ερμηνεία των ονείρων, εξελίχτηκε και λατρεύτηκε σε διάφορα σημεία του κόσμου. Αναγνωρίστηκε ακόμη και από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και η λατρεία του δεν επρόκειτο να καταργηθεί παρά μόνο μετά την επικράτηση του χριστιανισμού.

Ο Πτολεμαίος αποκάλεσε τον Σάραπι προστάτη της πόλης της Αλεξάνδρειας, όπου έχτισε προς τιμήν του ένα ναό, το Σαράπειο. Οικοδόμησε επίσης ένα πολυτελές παλάτι από μάρμαρο, γύρω από το οποίο διέταξε να ανεγερθεί μια σειρά κτισμάτων που προορίζονταν να στεγάσουν τις συλλογές σπάνιων αντικειμένων του και τα χειρόγραφά του. Δύο χρόνια μετά το θάνατό του ανέβηκε στο θρόνο ο γιος του. Εκείνος θέσπισε τον κανόνα σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι μονάρχες της δυναστείας (που έφτασαν τελικά τους δεκαπέντε) να έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα, οπότε έπρεπε να αποκτήσουν και ένα επίθετο, για να ξεχωρίζουν. Ο Πτολεμαίος Α΄ ονομάστηκε Σωτήρ.

Ο Πτολεμαίος Β΄, ο επονομαζόμενος και Φιλάδελφος, δηλαδή αυτός που αγαπάει την αδερφή του, ήταν η πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα από όλους τους αυτοκράτορες της δυναστείας. Το επίθετό του έχει κυριολεκτική σημασία, καθώς στην πραγματικότητα παντρεύτηκε την αδερφή του, Αρσινόη. Η αρχαία παράδοση της αιμομιξίας ανάμεσα στους φαραώ αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη για τους Έλληνες, οι οποίοι ήθελαν να διασφαλίσουν ότι το αίμα τους δε θα «νοθευόταν» από τους Αιγύπτιους.

Ο πιο διάσημος Φάρος

Η εικόνα που έχουμε για τον Φιλάδελφο είναι αυτή ενός έξυπνου, καλλιεργημένου και κάπως μυστηριώδους αυτοκράτορα, ο οποίος ενδιαφερόταν για όλες τις επιστήμες και κυρίως για την αλχημεία. Θεωρείται, μάλιστα, ο πρώτος αλχημιστής. Στην εποχή του η Αλεξάνδρεια γνώρισε σημαντική ανάπτυξη, καθώς επέκτεινε τα οικοδομήματα του πατέρα του, μετατρέποντάς τα σε ναό των Μουσών (ένα Μουσείο) όπου λατρεύονταν οι τέχνες και οι επιστήμες. Το Μουσείο είχε τη δική του βιβλιοθήκη, η οποία με την πάροδο των χρόνων εξελίχτηκε στη σημαντικότερη κοιτίδα γνώσης της εποχής. Αν και δε λείπουν από τις αφηγήσεις οι μύθοι και κάποια δόση υπερβολής, αναμφισβήτητα η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο στον κόσμο, με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Όχι μόνο γιατί τα 900.000 βιβλία της συγκέντρωναν έναν τεράστιο όγκο γνώσης, αλλά και επειδή εκεί εργάστηκαν οι ειδικοί που επρόκειτο να δομήσουν τα θεμέλια της σύγχρονης επιστήμης: μαθηματικοί, φυσιολόγοι, μηχανικοί, γεωμέτρες, αστρονόμοι, φιλόλογοι, ιστορικοί και ποιητές σε μια ατελείωτη λίστα που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τον Ευκλείδη, τον Αρίσταρχο, τον Αρχιμήδη, τον Γαληνό, τον Ίππαρχο, τον Ερατοσθένη και τον Καλλίμαχο.

Λόγω της Βιβλιοθήκης, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τον Φιλάδελφο ως έναν από τους ηγέτες που συνέβαλαν στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Αλλά ο Πτολεμαίος Β΄ ήταν επίσης εκείνος που κατασκεύασε ένα από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου. Σε ένα νησάκι που λεγόταν Φάρος, μπροστά από την Αλεξάνδρεια, οικοδόμησε ένα εκπληκτικό μνημείο, ένα μεγάλο πύργο που πήρε το όνομα του τόπου όπου αναγέρθηκε και ο οποίος με το φως του καθοδηγούσε τα πλοία μέρα και νύχτα για πολλούς αιώνες. Ο Φάρος παρέμεινε ακλόνητος για περίπου 1.500 χρόνια. Μόνο οι ανίκητες δυνάμεις της Γης, που εκδηλώνονται με σεισμούς, κατάφεραν να τον ισοπεδώσουν στις αρχές του δέκατου τέταρτου αιώνα.

Η κατασκευή του Φάρου χάρισε στην Αλεξάνδρεια παγκόσμια φήμη. Πλέον, δεν ήταν μόνο η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Ήταν και μια πόλη σε ευμάρεια, την οποία αντανακλούσε η ανάπτυξη του θαλάσσιου εμπορίου. Τα περισσότερα αγαθά που εισάγονταν ή εξάγονταν από τη χώρα περνούσαν από το λιμάνι της.

Μετά τον Πτολεμαίο Β΄ ξεκίνησε μια σκοτεινή περίοδος γεμάτη πολέμους και αυλικές ίντριγκες. Ο Πτολεμαίος Γ΄ ο Ευεργέτης συνέχισε το πολιτιστικό έργο του πατέρα του, έκανε ορισμένες τροποποιήσεις στο ημερολόγιο και οικοδόμησε ένα ναό για το θεό Ώρο στο Εντφού. Ο Πτολεμαίος Δ΄, ο επονομαζόμενος και Φιλοπάτωρ (αυτός που αγαπά τον πατέρα του), παρέλαβε ένα κλίμα συνωμοσίας το οποίο επρόκειτο να καλλιεργήσει ακόμη περισσότερο. Όλα αυτά τα προσωνύμια των αυτοκρατόρων που υποδηλώνουν αγάπη για μέλη της οικογένειάς τους φαντάζουν μάλλον ειρωνικά σε μια αυλή όπου οι επίδοξοι διάδοχοι αλληλοεξοντώνονταν σε μια ατέρμονη μάχη για την εξουσία. Μετά τον Πτολεμαίο ΣΤ΄, τον Φιλομήτωρ, ξεκινά μια ασταμάτητη αλληλουχία πολιτικών εγκλημάτων που σημάδεψαν την ιστορία της δυναστείας. Ο Πτολεμαίος Θ΄, για παράδειγμα, παντρεύτηκε τις αδερφές του, τη μία μετά την άλλη, αλλά στη συνέχεια εκθρονίστηκε από τη μητέρα του, η οποία ανακήρυξε βασιλιά ένα άλλο παιδί της, τον Πτολεμαίο Ι΄. Ο τελευταίος, με τη σειρά του, μόλις ανήλθε στο θρόνο δολοφόνησε τη μητέρα του, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο αδερφός του για να τον εκθρονίσει και να ξαναπάρει την εξουσία. Ο διάδοχός του, Πτολεμαίος ΙΑ΄, βασίλευσε μόλις δύο εβδομάδες, καθώς λιντσαρίστηκε από το λαό της Αλεξάνδρειας όταν σκότωσε τη μητριά του, την οποία είχε αναγκαστεί να παντρευτεί λίγο καιρό πριν για να ανέλθει στο θρόνο.

Η εποχή των Ρωμαίων
Μέσα σε αυτό το κλίμα της απόλυτης πολιτικής παρακμής, η προστασία των ρωμαϊκών λεγεώνων έμοιαζε η μοναδική λύση για μια δυναστεία που αγωνιζόταν να κρατηθεί στην εξουσία καθώς πνιγόταν μέσα στο ίδιο της το αίμα. Ο τελευταίος Πτολεμαίος φαραώ, στην πραγματικότητα και ο τελευταίος φαραώ της Αιγύπτου, ήταν ο Καισαρίων, καρπός του τραγικού έρωτα της Κλεοπάτρας και του Ιούλιου Καίσαρα, ο οποίος τελείωσε με το βίαιο θάνατο των πρωταγωνιστών του. Η απόβαση των Ρωμαίων στη γη της Αιγύπτου σήμανε και το τέλος της μακραίωνης εξουσίας των φαραώ.

Πηγή

Καταπάτηση αλά Ελληνικά

H αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης;

Άνδρος: Νεολιθική βραχογραφία 4500-3200 π.Χ

Ο οικισμός του Στρόφιλα στην Ανδρο δείχνει ότι από την 5η κιόλας χιλιετία π.Χ. υπήρχαν στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Kυκλάδων πολυπληθείς οργανωμένες κοινωνίες με υψηλό πολιτιστικό επίπεδο και τεχνολογία ανεπτυγμένη, στην ισχυρή παράδοση των οποίων βασίστηκε ο υψηλός κυκλαδικός πολιτισμός της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού

Οι πρώτοι ζωγράφοι του Αιγαίου

Στον Στρόφιλα της Ανδρου ήλθε στο φως ένας οικισμός της τελικής νεολιθικής εποχής (τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ.) καθώς και βραχογραφίες εξαιρετικής σημασίας, «πρόγονοι» των τοιχογραφιών της Θήρας, που απεικονίζουν πλοία και ζώα

Το σχέδιο ενός πλοίου επάνω στον βράχο. Αγρια ζώα και πτηνά. Σχήματα συμβολικά, που παραπέμπουν σε τελετουργικά προϊστορικά θέματα και άλλα, αδιάγνωστα ακόμη. Στον Στρόφιλα της Ανδρου, όπου ήρθε στο φως οικισμός της τελικής νεολιθικής εποχής, οι παραστάσεις που απεικονίζουν όντα και αντικείμενα, εύκολα αναγνωρίσιμα και σήμερα, συνιστούν ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα αρχαιολογικά σύνολα των τελευταίων χρόνων. Πρόκειται για βραχογραφίες που διανύουν χιλιετίες για να φθάσουν ως εμάς, μεταφέροντας μέσα από τα θέματά τους σημαντικές πληροφορίες για τους ανθρώπους της εποχής, το φυσικό περιβάλλον, τις δραστηριότητες και τις τελετουργίες τους. Ωστόσο, πέραν αυτών, «είναι έργα που αποτελούν μακρινούς αλλά γνήσιους προγόνους της εικονιστικής τέχνης των προϊστορικών Κυκλάδων, η οποία γνώρισε στα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ. την αποκορύφωσή της στις αριστουργηματικές, μνημειακές τοιχογραφίες της Θήρας», όπως λέει η αρχαιολόγος κυρία Χριστίνα Τελεβάντου, η οποία έχει αποκαλύψει τις βραχογραφίες της Ανδρου.

Στο Αιγαίο της τελικής νεολιθικής εποχής, δηλαδή στα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ., λίγο πριν από την έναρξη της εποχής του χαλκού που θα έφερνε την εξέλιξη στον πολιτισμό, σε αυτό το «σκοτεινό» ή αδιευκρίνιστο πέρασμα από τη μία περίοδο στην άλλη, οι άνθρωποι είχαν ήδη αναπτύξει έναν τρόπο επικοινωνίας και μετάδοσης πληροφοριών μέσω της απεικόνισης παραστάσεων.

Βραχογραφήματα της προϊστορικής εποχής, συνήθως γραμμικά (σπανίως εικονογραφικά), έχουν βρεθεί και σε άλλα μέρη της Ελλάδας σε βραχοσκεπές ή σε σπήλαια. Είναι η πρώτη φορά όμως που αποκαλύπτονται σε οικισμό και προκύπτουν μέσα από ανασκαφή ώστε να τεκμηριώνεται η χρονολόγησή τους. Οι βραχογραφίες στον Στρόφιλα είναι επίκρουστες ή σκαλιστές, πολλές από αυτές είναι εικονιστικές και μάλιστα με αφηγηματικό χαρακτήρα, ενώ άλλες είναι σχηματικές με περιεχόμενο συμβολικό η οποία έχει αποκαλύψει τις βραχογραφίες της Ανδρου.

Επικοινωνία

Στο Αιγαίο της τελικής νεολιθικής εποχής, δηλαδή στα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ., λίγο πριν από την έναρξη της εποχής του χαλκού που θα έφερνε την εξέλιξη στον πολιτισμό, σε αυτό το «σκοτεινό» ή αδιευκρίνιστο πέρασμα από τη μία περίοδο στην άλλη, οι άνθρωποι είχαν ήδη αναπτύξει έναν τρόπο επικοινωνίας και μετάδοσης πληροφοριών μέσω της απεικόνισης παραστάσεων.

Βραχογραφήματα της προϊστορικής εποχής, συνήθως γραμμικά (σπανίως εικονογραφικά), έχουν βρεθεί και σε άλλα μέρη της Ελλάδας σε βραχοσκεπές ή σε σπήλαια. Είναι η πρώτη φορά όμως που αποκαλύπτονται σε οικισμό και προκύπτουν μέσα από ανασκαφή ώστε να τεκμηριώνεται η χρονολόγησή τους. Οι βραχογραφίες στον Στρόφιλα είναι επίκρουστες ή σκαλιστές, πολλές από αυτές είναι εικονιστικές και μάλιστα με αφηγηματικό χαρακτήρα, ενώ άλλες είναι σχηματικές με περιεχόμενο συμβολικό. Οπως λέει η κυρία Τελεβάντου, έχουν βρεθεί σε διάφορα σημεία του οικισμού, στις πλίνθους της εξωτερικής όψης του τείχους, στον βράχο που βρίσκεται κατά μήκος του, καθώς και σε ένα χώρο ο οποίος θεωρείται ότι είχε λατρευτική χρήση μέσα στον οικισμό.

Τα πλοία

Στον ριζιμιό βράχο, ο οποίος βρίσκεται πολύ κοντά στην εξωτερική όψη του τείχους, σε μια έκταση περίπου 70 τ.μ., υπάρχει μία παράσταση η οποία πρέπει να ήταν ορατή από το τείχος αλλά και από το έδαφος. Σε αυτήν απεικονίζονται τουλάχιστον 12 πλοία σε διάφορους τύπους και μεγέθη, πολλά ζώα και ένα μεγάλο ψάρι. Το ένα από τα πλοία έχει μήκος 50 εκατοστά, διαθέτει πηδάλιο και ένα αγκιστροειδές εξάρτημα στην πρώρα. Μπροστά του μάλιστα υπάρχει ένα δακτυλιόσχημο σύμβολο, το οποίο θεωρείται ότι δηλώνει τη θεϊκή προστασία. Κάποια άλλα, μικρότερα, πλοία φαίνεται σαν να βρίσκονται σε όρμο, ένα έχει για φορτίο δύο κατσίκια, ενώ δίπλα τους υπάρχει και ένα σκυλί.

Το κυνήγι στην άγρια φύση είναι μια άλλη σκηνή αυτής της παράστασης, όπου κατά ομάδες άγρια ζώα, ενδεχομένως λύκοι ή τσακάλια, κυνηγούν ένα ελάφι. Υπάρχουν όμως και συμβολικά θέματα, όπως αυτό που μοιάζει με ανθρώπινο πέλμα, το οποίο συναντάται και σε βραχογραφίες της υπαίθρου στη Νάξο και έχει ερμηνευθεί ως αστερισμός ή το δακτυλιόσχημο σχήμα που συμπίπτει με αυτό των νεολιθικών περίαπτων.

Το πλοίο είναι το κυρίαρχο θέμα και στην παράσταση επί των πλίνθων του τείχους. Περισσότερα από 20 πλοία απεικονίζονται εκεί, μεμονωμένα ή κατά ομάδες. «Τα περισσότερα φαίνεται να έχουν κατεύθυνση προς την πύλη και ίσως να λειτουργούσαν ως οδηγοί για την είσοδο στον οικισμό» λέει η κυρία Τελεβάντου. Η ίδια άλλωστε θεωρεί ότι η μεγάλη σημασία που δίνεται στο πλοίο, σε συνδυασμό μάλιστα με το τείχος, αποδεικνύει ότι αποτελούσε το ιδιαίτερο σύμβολο του Στρόφιλα.

Ο άνθρωπος της Ανδρου

Η Ανδρος από τη νεολιθική εποχή ήδη διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη και διαμόρφωση του πολιτισμού των Κυκλάδων. Αυτό δείχνουν οι ανασκαφές τόσο στον Στρόφιλα όσο και στις θέσεις Μικρογιάλι, Βριόκαστρο και Πλάκα, όπου αναπτύχθηκαν οικισμοί. Ο τελευταίος με τα ως τώρα ευρήματα θεωρείται ότι ιδρύθηκε στις αρχές της πρώιμης εποχής του χαλκού και ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία του είναι οι εκτεταμένες βραχογραφίες με τα ίδια χαρακτηριστικά που υπάρχουν και στον Στρόφιλα.

Μοναδική ανάμεσά τους η σύνθεση στην οποία παριστάνεται σε φυσικό μέγεθος το κεφάλι ανθρώπινης μορφής περιτριγυρισμένο από εικονιστικά και συμβολικά θέματα: ζεύγη βραχιόνων με ανοικτές παλάμες σε στάση επίκλησης ή προσευχής με δακτυλιόσχημο κόσμημα δεμένο στον καρπό κάθε χεριού, μεγάλο καμπυλόσχημο βέλος, ζεύγη σχημάτων που μοιάζουν με ανθρώπινα πέλματα, πλοία και ακτινωτός δίσκος που ενδεχομένως δηλώνει τον Ηλιο. «Η Ανδρος με τη μεγάλη οικιστική ανάπτυξη και ιδίως με τον Στρόφιλα, ο οποίος ως τώρα είναι μοναδικός ως προς το μέγεθος και τη διατήρησή του στις Κυκλάδες, αναμφισβήτητα διαδραμάτισε ξεχωριστό ρόλο στη διαμόρφωση του νεολιθικού πολιτισμού στον χώρο αυτόν» λέει η κυρία Τελεβάντου.

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Πηγές:Το ΒΗΜΑ, 28/01/2007 , Σελ.: C03,http://www.musioelias.gr/el/node/41, http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_07/09/2001_6433

ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ η αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης!