Άριστοφάνης και Πλάτων

 Ο πίνακας του Άνσελμ Φόιερμπαχ 

απεικονίζει μια στιγμή από το Συμπόσιο του Πλάτωνα, στην οποία ο Αλκιβιάδης και οι σύντροφοί του διαταράσσουν τη διανοητική συγκέντρωση. Οι κύριες μορφές περιλαμβάνουν τον μεθυσμένο Αλκιβιάδη, τον οικοδεσπότη Αγάθων και τον φιλόσοφο Σωκράτη, βυθισμένο στις σκέψεις του. Η σκηνή διαδραματίζεται σε μια πλούσια διακοσμημένη τραπεζαρία, η οποία φωτίζεται, μεταξύ άλλων, από δάδες που καπνίζουν και λάμπες λαδιού.

 Ο Αριστοφάνης (περίπου 450–380 π.χ.χ.), ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της αττικής κωμωδίας, χρησιμοποίησε το θέατρο ως πολιτικό και φιλοσοφικό όργανο για να ασκήσει κριτική στους σοφιστές, στην παρακμή των παραδοσιακών αξιών και στον πόλεμο. Στις «Νεφέλες» διακωμώρισε τον Σωκράτη ως έναν τυπικό σοφιστή, ενώ στο «Συμπόσιο» (στο έργο του Πλάτωνα) διαμόρφωσε τον μύθο της συγγένειας των ψυχών.

Οι Νεφέλες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά

στα Μεγάλα Διονύσια το 423 π.χ.χ. όπου απέσπασε τρίτο βραβείο (το πρώτο απέσπασε ο Κρατίνος με την κωμωδία Πυτίνη και το δεύτερο ο Αμειψίας με την κωμωδία Κωμασταί). Ο Αριστοφάνης που πίστευε ότι οι Νεφέλες είναι από τα καλύτερα έργα του, το διόρθωσε ριζικά με σκοπό να το παρουσιάσει ξανά στο κοινό. Οι Νεφέλες που σώζονται έως σήμερα είναι η δεύτερη εκδοχή.

Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και πολυσυζητημένα έργα του Αριστοφάνη, ο άλυτος γρίφος στην αριστοφανική παραγωγή κι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά στην ιστορία της λογοτεχνίας.

 Το όνομα του έργου οφείλεται στις👉 Νεφέλες (τις νεφελώδεις δηλαδή ιδέες της φιλοσοφίας), τις οποίες, ο Σωκράτης θεωρεί θεές, μαζί με το Χάος και τη Γλώσσα, και μ' αυτές αντικαθιστά τους θεούς της πόλης.

Σ

το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, ο κωμωδιογράφος Αριστοφάνης παρουσιάζει τον περίφημο «μύθο των ανδρογύνων». Υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι ήταν αρχικά κυκλικά όντα με διπλά μέλη (αρσενικά, θηλυκά ή αμφίπλευρα), τα οποία ο Δίας χώρισε στα δύο. Ο έρωτας είναι η αέναη αναζήτηση του «άλλου μας μισού» για να επανέλθουμε στην αρχική μας ολότητα.