Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Η περιγραφή αυτή ταιριάζει απόλυτα με τις λειτουργίες και τα γ ρανάζια του Μηχανισμού των Αντικυθήρων . Ο Ποσειδώνιος ο Ρόδιος (ή ο ...
2 σχόλια:
Πως θα ληξουν;
Ίσως εάν μας δώσει η λάμψη της υπεραξίας της καρδιάς την δύναμη να μη γονατίζουμε ούτε και στον βωμό της μέριμνας.
Δημοσίευση σχολίου