ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ

σύμφωνα με τον Μύθο του Αριστοφάνη (Πλάτωνος Συμπόσιον), τα χαρακτηριστικά του αρχέγονου όντος ήταν τα εξής:

Είχαν στρογγυλό σώμα, κυκλική πλάτη και πλευρά. Διέθεταν τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και δύο πρόσωπα που κοιτούσαν σε αντίθετες κατευθύνσεις πάνω σε έναν ενιαίο κυκλικό αυχένα. Ήταν τόσο δυνατοί και αλαζονικοί που επιχείρησαν να επιτεθούν στους θεούς.
Για να τους τιμωρήσει ο Δίας, τους χώρισε στη μέση, δημιουργώντας τους σημερινούς ανθρώπους. Από τότε, κάθε μισό αναζητά διαρκώς το «άλλο του μισό» για να ξαναγίνει ολόκληρο και να θεραπεύσει την αρχική του φύση.
Σύμφωνα με τον μύθο του Αριστοφάνη, μόλις ο Δίας έκοψε τους ανθρώπους στα δύο, διέταξε τον Απόλλωνα να τους θεραπεύσει.
Ο Απόλλων ολοκλήρωσε τη διαδικασία και δημιούργησε τον αφαλό ακολουθώντας τα εξής βήματα: Γύρισε το πρόσωπο και τον λαιμό των ανθρώπων προς την πλευρά της κοπής, ώστε να βλέπουν την πληγή τους και να είναι πιο συνετοί. Τράβηξε το δέρμα από παντού προς τη μεριά της κοιλιάς, όπως μαζεύουμε τα πουγκιά που σφίγγουν με κορδόνι. Έδεσε σφιχτά το δέρμα που περίσσευε στο κέντρο της κοιλιάς, δημιουργώντας αυτό που σήμερα ονομάζουμε αφαλό.

Εξομάλυνε τις περισσότερες ζάρες και διαμόρφωσε το στήθος χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο παρόμοιο με αυτό που τεντώνουν τα δέρματα οι τσαγκάρηδες. Άφησε λίγες ρυτίδες γύρω από την κοιλιά και τον αφαλό, ως αιώνιο σημάδι και υπενθύμιση της αρχαίας τιμωρίας.

Κάθε μισό έψαχνε μανιωδώς το άλλο του κομμάτι. Μόλις συναντιούνταν, έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο, πλέκοντας τα χέρια τους. Ήταν τόσο έντονη η επιθυμία τους να ενωθούν ξανά, που δεν ήθελαν να κάνουν απολύτως τίποτα χωριστά. Αρνούνταν να αναζητήσουν τροφή ή να φροντίσουν τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από την πείνα και την εξάντληση μέσα στην αγκαλιά. Παρέμεναν εντελώς ακίνητοι και άπραγοι, περιμένοντας τη φυσική τους επανένωση, γεγονός που οδηγούσε στον μαρασμό. Όταν το ένα μισό πέθαινε από τις κακουχίες, το επιζών μισό έψαχνε αμέσως ένα άλλο ελεύθερο μισό (είτε άνδρα είτε γυναίκα) για να αγκαλιαστεί, αλλά σύντομα πέθαινε και αυτό από τη θλίψη και την εγκατάλειψη.
Η δεύτερη παρέμβαση του Δία ήταν καθοριστική, καθώς μέχρι τότε τα γεννητικά όργανα των ανθρώπων βρίσκονταν στην εξωτερική πλευρά (στους γλουτούς) [Συμπόσιον, 191b-c]. Δεν μπορούσαν να συνευρεθούν ερωτικά μεταξύ τους και η αναπαραγωγή γινόταν στο έδαφος, όπως κάνουν👉 τα τζιτζίκια.👈
Για να σώσει την ανθρωπότητα από τον αφανισμό, ο Δίας προχώρησε στην εξής αλλαγή: Μετέφερε τα γεννητικά όργανα στο μπροστινό μέρος του σώματος.

Με τη νέα ανατομία,

επέτρεψε στα δύο μισά να ενώνονται σωματικά όταν αγκαλιάζονταν.
Αν η αγκαλιά γινόταν ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα, γεννιούνταν παιδιά και συνεχιζόταν το ανθρώπινο γένος.
Αν η αγκαλιά γινόταν ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου (άνδρα με άνδρα ή γυναίκα με γυναίκα), επερχόταν κορεσμός και ανακούφιση από τον πόθο.

Μετά την ερωτική εκτόνωση, οι άνθρωποι μπορούσαν επιτέλους να χωριστούν προσωρινά, να ηρεμήσουν και να στραφούν στα καθημερινά τους έργα και τη φροντίδα της ζωής.
Με αυτή την κίνηση γεννήθηκε ο Έρωτας, ως η έμφυτη δύναμη που προσπαθεί να ενώσει την αρχαία μας φύση και να κάνει τους δύο, έναν.