Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026

Μεταξύ Τροίας και Ρώμης η Έλλάδα (Ίστορικό ντοκουμέντο)

 


Η ιστορία  του

Εύανδρου στην Αρχαία Ρώμη  

αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στην ελληνική και τη ρωμαϊκή παράδοση. Για τους Ρωμαίους, ο Εύανδρος ήταν ο πολιτισμικός ήρωας που μετέτρεψε μια άγρια περιοχή βοσκών στο λίκνο ενός μελλοντικού πολιτισμού, περίπου 60 χρόνια πριν από τον Τρωικό Πόλεμο. 

Η Μετανάστευση και η Ίδρυση του Παλλαντίου


Ο Εύανδρος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του, το Παλλάντιο της Αρκαδίας. Συνοδευόμενος από τη μητέρα του, τη νύμφη Νικοστράτη (την οποία οι Λατίνοι ονόμασαν Καρμέντα λόγω των προφητικών της ύμνων), και μια ομάδα Αρκάδων, έφτασε στις όχθες του ποταμού Τίβερη. 
Ο τοπικός βασιλιάς Φαύνος τους υποδέχθηκε θερμά και τους παραχώρησε γη. Η Νικοστράτη-Καρμέντα, χρησιμοποιώντας το μαντικό της χάρισμα, υπέδειξε έναν λόφο κοντά στον ποταμό ως το ιδανικό σημείο εγκατάστασης. Εκεί ο Εύανδρος ίδρυσε μια μικρή οχυρωμένη πόλη και την ονόμασε Παλλάντιον, προς τιμήν της αρκαδικής του πατρίδας. Ο λόφος αυτός ονομάστηκε αργότερα Παλατίνος Λόφος και αποτέλεσε τον πυρήνα της μετέπειτα Ρώμης.
Ο Πολιτισμικός Εκπολιτιστής του Λατίου

Ο Εύανδρος βρήκε την περιοχή ερημική και τους ντόπιους κατοίκους (Άβορίγινες) σε πρωτόγονη κατάσταση. Τους δίδαξε: 
  • Το Αλφάβητο: Εισήγαγε το ελληνικό αλφάβητο, το οποίο προσαρμόστηκε και εξελίχθηκε στο λατινικό αλφάβητο.
  • Τη Θρησκεία: Μετέφερε τη λατρεία του ελληνικού πάνθεου. Ιδιαίτερα εισήγαγε τη λατρεία του Αρκαδικού Λυκαίου Πάνα, η οποία στη Ρώμη μεταμορφώθηκε στη σπουδαία γιορτή των Λουπερκαλίων (Lupercalia).
  • Τις Τέχνες: Δίδαξε τη μουσική, τη γεωργία και τη θέσπιση γραπτών νόμων. 
Η Συνάντηση με τον Ηρακλή
Σύμφωνα με τον Στράβωνα και τον Βιργίλιο, ο Εύανδρος βρισκόταν εκεί όταν ο Ηρακλής επέστρεφε με τα βόδια του Γηρυόνη. Κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας του, το τεράστιο κακόβουλο ον Κάκος (που ζούσε σε μια σπηλιά του Αβεντίνου λόφου) έκλεψε μερικά από τα βόδια του Ηρακλή. 
Ο Ηρακλής εντόπισε και σκότωσε τον Κάκο. Η μητέρα του Ευάνδρου, Καρμέντα, προφήτευσε τότε ότι ο Ηρακλής θα γινόταν θεός. Ο Εύανδρος, αναγνωρίζοντας τη θεϊκή του φύση, έχτισε αμέσως προς τιμήν του τον Μέγα Βωμό του Ηρακλή (Ara Maxima) στην περιοχή που αργότερα έγινε η αγορά βοών (Forum Boarium), καθιερώνοντας την πρώτη ελληνικού τύπου θυσία στη Ρώμη. Ο Ναός του Νικητήριου Ηρακλή (Tempio di Ercole Vincitore) στη Ρώμη είναι το αρχαιότερο σωζόμενο μαρμάρινο κτίριο της πόλης
Ο Εύανδρος στην Αινειάδα
Στο έπος του Βιργιλίου, την Αινειάδα, ο Εύανδρος παίζει καθοριστικό ρόλο. Όταν ο Τρώας ήρωας Αινείας φτάνει στο Λάτιο, επισκέπτεται το φτωχικό Παλλάντιο για να ζητήσει συμπαράσταση. Ο Εύανδρος, αν και σε βαθύ γήρας, τον υποδέχεται με μεγάλη φιλοξενία λόγω της παλιάς του φιλίας με τον Αγχίση (πατέρα του Αινεία). 
Καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να πολεμήσει, προσφέρει στον Αινεία ένα σώμα ιππέων και του εμπιστεύεται τον μοναχογιό του, τον Πάλλαντα, για να μάθει την τέχνη του πολέμου. Ο θάνατος του νεαρού Πάλλαντα στη μάχη από το δόρυ του Τούρνου (αρχηγού των Ρουτούλων) συνθλίβει τον Εύανδρο, αλλά είναι αυτός που ωθεί τον Αινεία στην τελική εκδίκηση και τη νίκη. 
 Μετά τον θάνατό του, ο Εύανδρος θεοποιήθηκε από τους Ρωμαίους ως εγχώριος ήρωας (indiges). Προς τιμήν του χτίστηκε ένας βωμός στους πρόποδες του Αβεντίνου Λόφου, ενώ η μητέρα του τάφηκε κοντά στην πύλη που ονομάστηκε Porta Carmentalis. Για τη ρωμαϊκή ελίτ, ο μύθος του Ευάνδρου αποτελούσε την απόλυτη απόδειξη ότι η Ρώμη είχε βαθιές, ευγενείς ελληνικές ρίζες. 
 Η σύνδεση του Μεγάλου Κωνσταντίνου με την Τροία αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παρασκήνια της ίδρυσης της Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με αρχαίες ιστορικές πηγές,

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011

Ορκωμοσία αλ(λ)ά Ελληνικά!

Αν και δεν υπάρχει πράξη σημαντικότερη για ένα Κράτος από την ορκωμοσία του πολίτη για απόκτηση υπηκοότητας, η κυρία Melissa Gold στον Καναδά (ζει στον Καναδά περισσότερα από 38 χρόνια, όλη την ενήλικη ζωή  της), για να αποκτήσει την καναδέζικη υπηκοότητα, δεν ορκίστηκε στην „Αγία Γραφή“, στην Τορά ή στο Κοράνι αλλά είχε μαζί της ένα βιβλίο με τα έργα του Ησίοδου και τους Ομηρικούς Ύμνους και ορκίστηκε σε αυτό. Η ίδια σε συνέντευξη της δηλώνει ξεκάθαρα ότι η ελληνική αρχαιότητα μας δίνει  έμπνευση και κατεύθυνση σήμερα

Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009

Περί προσώπου Σιωπής

Περί προσώπου Σιωπής

Ν. Λυγερός

Μετάφραση από τα γαλλικά: Σάνη Καπράγκου

Σιωπή είναι τ’ όνομα του βωβού προσώπου στο θεατρικό έργο: Πέντε κινήσεις για μια σιωπή. Δεν εμφανίζεται παρά μόνον στην πέμπτη κίνηση ως το alter ego της Σοφίας, της τελευταίας από τους επιζήσαντες της γενοκτονίας. Συνεπώς τούτη η τελευταία δεν είναι μόνη εναντίον της αδιαφορίας και της λήθης της κοινωνίας. Δεν είναι πια εγκλωβισμένη στη σιωπή και δεν ζει στη σκιά, διότι η Σιωπή την ακολουθεί σαν σκιά. Στην πραγματικότητα δεν έχει ανάγκη να της μιλά για να την καταλαβαίνει. Όλα ελέχθησαν από τις κινήσεις. Αυτή (η Σιωπή) είναι η μουσική της σιωπής. Θα μπορούσε να είναι ο σκακιστής του Stefan Zweig ή το πορτρέτο του Carlo Michelstaedter, όμοια πρόσωπα. Το ουσιώδες, είναι η παρουσία της δίπλα στην επιζήσασα. Μια απλή ματιά αρκεί για να επικοινωνούν. Διότι η μία τα ξέρει όλα κι η άλλη ξέρει πώς να μαθαίνει. Υποδύονται τη νέα εκδοχή του Προμηθέα και της Αθηνάς και αναλαμβάνουν, επομένως, την υπόθεση της μνήμης του μέλλοντος. Είναι επιπλέον το ζεύγος τού δικαίου και της επιζήσασας μέσα στον κόσμο όπου δεν υπάρχουν πια θύματα. Είναι αναμφίβολα δύσκολο ν’ αντιληφθεί κανείς το ρόλο της Σιωπής δίχως να έχει διαβάσει το θεατρικό έργο. Ωστόσο είναι δυνατό να τον ερμηνεύσει ως σιωπή σ’ ένα μουσικό κομμάτι. Δεν βρίσκεται εκεί για ν’ ακουστεί, μα για να επιτρέψει στους άλλους να εισακουστούν. Η ουσία του είναι ο ήχος. Ακούει δίχως να ενοχλεί. Σκέφτεται δίχως ν’ ακούει τον θόρυβο. Υποδύεται λοιπόν μια θεατρική μορφή ύμνου της χαράς του Ludwig van Beethoven. H Σοφία ξέρει πως μπορεί να υπολογίζει σ’ αυτή. Αν ακουμπά πάνω στον ώμο της, είναι για να την προστατέψει. Είναι ο φύλακας του κορμιού μιας ύπαρξης που έχει ήδη ζήσει τον θάνατο κι ερευνά για την κατεύθυνση της ζωής. Η απουσία λέξεων απομακρύνει την παρανόηση του Camus και την παγίδα του παραλόγου. Εξελίσσεται μέσα στον χρόνο και αψηφά τον χώρο. Ούτως ειπείν αποδίδει το εκεί. Και μόλις τ’ άλλα πρόσωπα εισβάλλουν στο έργο, καθώς το έργο εισβάλλει στη ζωή μας, εμείς βρισκόμαστε ήδη μέσα στο έργο. Ως εάν ο συγγραφέας μάς είχε ήδη αναθέσει έναν ρόλο. Κι εμείς, εμείς είμαστε σιωπηλοί κι η Σιωπή μάς δείχνει τη φωνή. Το θέμα δεν είναι να πάσχουμε για την επιζήσασα. Η ουσία του μηνύματος βρίσκεται στην εμπάθεια, την ιδιότητα αυτή του αλτρουισμού. Διότι η Σιωπή είναι ο άλλος, όχι το άλλο εγώ του Arthur Rimbaud, ούτε οι άλλοι του Jean-Paul Sartre, μα ο άλλος του οποίου η ζωή έχει σκοπό να προστατεύει τον άλλον, εδώ την άλλη, και στην πραγματικότητα, την ανθρωπότητα.

Le visage de Silence (Feutre) - N. Lygeros