Το μίνι στην αρχαία Έλλάδα

 

Οι

φαινομηρίδες 

 ήταν οι αρχαίες Σπαρτιάτισσες, οι οποίες ονομάστηκαν έτσι επειδή φορούσαν έναν ιδιόμορφο, κοντό ή ανοιχτό στα πλάγια πέπλο που άφηνε τους μηρούς τους ακάλυπτους. 

Η λέξη προέρχεται από το ρήμα φαίνω (δείχνω, αποκαλύπτω)
και το ουσιαστικό μηρός. 

Κοινωνικό και Ιστορικό Πλαίσιο

• Ενδυμασία: Σε αντίθεση με τις γυναίκες άλλων ελληνικών πόλεων (όπως η Αθήνα), οι οποίες ήταν αυστηρά καλυμμένες, οι Σπαρτιάτισσες ντύνονταν με αθλητικό και ελεύθερο πνεύμα. 
• Σκοπός: Ο σπαρτιατικός νόμος ήθελε τις γυναίκες δυνατές, γυμνασμένες και υγιείς, ώστε να γεννούν εύρωστους πολεμιστές. Η ενδυμασία αυτή διευκόλυνε την άσκηση, το τρέξιμο και την πάλη.
• Αντίδραση άλλων Ελλήνων: Η πρακτική αυτή προκαλούσε συχνά τον σχολιασμό ή τον θαυμασμό των υπολοίπων Ελλήνων.
  
  Βασικές Διαφορές και Ομοιότητες
• Σχεδιασμός: Ο σπαρτιατικός πέπλος ήταν μακρύ ύφασμα με ανοιχτό σκίσιμο στο πλάι που αποκάλυπτε το πόδι στην κίνηση. Το σύγχρονο μίνι είναι εξ ορισμού κοντό σε μήκος (πάνω από το γόνατο).
• Σκοπός: Στη Σπάρτη η ελευθερία της κίνησης εξυπηρετούσε την άθληση και τη γονιμότητα. Στον 20ό αιώνα, το μίνι γεννήθηκε ως σύμβολο γυναικείας χειραφέτησης και μόδας.
• Κοινωνική Αντίδραση: Και τα δύο αντιμετωπίστηκαν με επίκριση από τις συντηρητικές κοινωνίες (οι Αθηναίοι σοκάρονταν με τις Σπαρτιάτισσες, όπως οι παλαιότεροι με το μίνι το 1960).
• Κρατική Στήριξη: Στη Σπάρτη η αποκάλυψη του σώματος ήταν νόμος του κράτους (Λυκούργος). Στη σύγχρονη εποχή, το μίνι ήταν μια rebel (επαναστατική) τάση που ξεκίνησε από τους νέους και τους σχεδιαστές (Mary Quant).