Η Δημοκρατία και το κουτσομπολιό του Ήρόδοτου.

 

Ο Ιπποκλείδης

ήταν Αθηναίος ευγενής (από την πλούσια οικογένεια των Φιλαϊδών) και συνδέεται έμμεσα με τις πολιτικές ισορροπίες της εποχής:

• Ο διαγωνισμός: Ήταν ο επικρατέστερος μνηστήρας για να παντρευτεί την Αγαρίστη, την κόρη του πανίσχυρου τυράννου της Σικυώνας, Κλεισθένη.
• Το περιστατικό: Κατά τη διάρκεια του τελικού συμποσίου, ο Ιπποκλείδης μέθυσε και άρχισε να χορεύει έξαλλα, φτάνοντας στο σημείο να στηριχτεί στο κεφάλι του πάνω στο τραπέζι και να κουνάει τα πόδια του στον αέρα.
• Η ατάκα: Οργισμένος ο Κλεισθένης του είπε: «Ώ παί Φιλωνύμου, απωρχήσαο γε μην τον γάμον» (Γιε του Φιλώνυμου, χόρεψες κι έχασες τον γάμο σου). Ο Ιπποκλείδης απάντησε με την ιστορική φράση: «Ου φροντίς Ιπποκλείδη» (Δεν νοιάζει τον Ιπποκλείδη).
• Η σύνδεση: Αφού ο Ιπποκλείδης αποκλείστηκε, η Αγαρίστη παντρεύτηκε τελικά τον Μεγακλή (τον Αλκμεωνίδη). Το παιδί τους ήταν ο Κλεισθένης ο Αθηναίος, ο οποίος αργότερα θεμελίωσε τη δημοκρατία.
• Αν και ο Πεισίστρατος κυβέρνησε ως τύραννος, η περίοδός του λειτούργησε ως «γέφυρα» προς τη δημοκρατία:
• Αποδυνάμωση των ευγενών: Ο Πεισίστρατος μείωσε τη δύναμη των μεγάλων αριστοκρατικών οικογενειών (όπως των Αλκμεωνιδών και των Φιλαϊδών, στους οποίους ανήκαν οι Ιπποκλείδης και Μεγακλής).
• Ενίσχυση του λαού: Υποστήριξε τους φτωχούς αγρότες και δημιούργησε μια κοινή αθηναϊκή ταυτότητα, προετοιμάζοντας το έδαφος για τον εγγονό του Μεγακλή, τον Κλεισθένη, ο οποίος το 508 π.χ.χ. εισήγαγε το δημοκρατικό πολίτευμα.
•  Ο Μεγακλής (ο νικητής του γάμου) ήταν αυτός που αργότερα συμμάχησε με τον Πεισίστρατο και χρησιμοποίησε τη Φύη στο περίφημο τέχνασμα με το άρμα για να τον επαναφέρει στην εξουσία.
• Την ίδια ώρα, η οικογένεια του Ιπποκλείδη (οι Φιλαΐδες) παρέμενε σταθερά στην αντιπολίτευση κατά της τυραννίδας του Πεισίστρατου. 

Συνεπώς, η μόνη τους «σχέση» είναι ότι αποτελούν δύο από τις πιο διάσημες και γραφικές φιγούρες στις Ιστορίες του Ηροδότου, αποτυπώνοντας την κοινωνική και πολιτική ζωή της Αθήνας λίγο πριν τη γέννηση της δημοκρατίας.

 Υπάρχει και μια βαθύτερη πολιτική σάτιρα. Αυτές οι ιστορίες κυκλοφορούσαν στην Αθήνα από στόμα σε στόμα. Πολλές από αυτές τις κωμικές λεπτομέρειες (ειδικά για τον Ιπποκλείδη) τις έμαθε ο Ηρόδοτος από την αντίπαλη οικογένεια, τους Αλκμεωνίδες.

Έτσι, ο Ηρόδοτος, καταγράφοντας αυτές τις «κουτσομπολίστικες» και γελοίες ιστορίες, δείχνει στο κοινό του ότι οι σπουδαίοι ηγέτες που ίδρυσαν τη δημοκρατία ή κυβέρνησαν πόλεις δεν ήταν ημίθεοι, αλλά άνθρωποι που μεθούσαν, ξεγελούσαν τον κόσμο με μεταμφιέσεις και έκαναν ανόητα πράγματα.