Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Παρασκευή 23 Απριλίου 2010
Ιστορία παράλληλη
Σαν σήμερα εκτελέστηκε ο Αθανάσιος Διάκος μετά την μάχη της Αλαμάνας (23.04.1821)
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κηρύσσοντας τον αγώνα της Ελληνικής Ελευθερίας είχε καλέσει δια της επαναστατικής προκηρύξεως (24 Φεβρουαρίου 1821) οι μαχητές της απελευθέρωσης « να δώσουν μάχη μεταξύ Θερμοπυλών και Μαραθώνος».
Και πράγματι, προς γενικήν κατάπληξην ο Αθανάσιος Διάκος εκ των πρώτων αρχηγών της Ελληνικής Απελευθερώσεως κρατεί την γέφυρα της Αλαμάνας εντός της Μαλίδος πεδιάδος, δηλαδή του θεάτρου του αγώνος του Λεωνίδα κατά του Ξέρξη και θυσιάζεται μαζί με τα παληκάρια του, αρνούμενος υποχώρηση κατά το παράδειγμα των Θερμοπυλομάχων. ( Ο αγών των Θερμοπυλών, Β. Δασκαλάκη).
Αλλά και ο Σολωμός έγραψε για τη μάχη της Αλαμάνας:
‘’Ω τρακόσιοι ! σηκωθείτε
και ξανάλθετε σε μας
τα παιδιά σας θελ’ ίδείτε
πόσο μοιάζουνε με σας’’
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου