Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Παίξτε χόκεϋ και πείτε μας το πώς εφευρέθηκε…
Ανάγλυφη βάση από επιτύμβιο μνημείο του 6ου αι. π. Χ.
Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. (IEE, Τομ. Β΄ Εκδοτική Αθηνών, 498)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου