Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Η αυτοκρατορία του πνεύματος
«Όταν οι Έλληνες έβγαλαν τους Θεούς από τους ουρανούς και τους αντικατέστησαν με την λογική, με προσωποποίηση των στοιχείων».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου