Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009
Τι μου θυμίζει αυτό το άρμα στο Βερολίνο;
Από τα „προπύλαια“ του Βερολίνου, ... όπου για φύλακα στην αριστερή είσοδο έχουν την Αθηνά!
όπου για φύλακα στην αριστερή είσοδο έχουν την Αθηνά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου