Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Δευτέρα 25 Μαΐου 2009
«Το φαινόμενο Όμηρος σε παπύρους, χειρόγραφα και έντυπα»
Διαβάστε και το σχετικό θέμα: Ο μεγαλύτερος ποιητής όλων των αιώνων.H «Ιλιάδα» και η «Οδύσσεια», των οποίων η πρώτη καταγραφή τοποθετείται στον 7ο π.Χ. αιώνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου