Κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα, καταραμένα χρόνια κι αγάλια αγάλια αχάριστος ξεγελασμένος κόσμος σε σβήσει από το λατρεμό κι από τη θύμησή του, θα πέσεις, θα αποκοιμηθείς βαθιά, δε θα πεθάνεις. Γιατί είν’ οι θεοί αθάνατοι και Χάρο δε φοβούνται, ξεχάνονται, δε χάνονται, την πλάση πάντα ορίζουν, κι αν τους αρνιούνται οι άνθρωποι, πάντα θυμούντ’ εκείνοι. Ο ύμνος της Αθηνάς-Κωστής Παλαμάς (1859-1943)
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ: Η αλήθεια
Κάποιοι επιμένουν να αγνοούν τα πνευματικά δικαιώματα...: περισσότερα....
Χαίρε φίλε και συνέλληνα Νίκο.Μαίανδρος
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαίρε φίλε μου, σε ευχαριστώ που με θυμάσαι.
ΑπάντησηΔιαγραφή